tag:blogger.com,1999:blog-45483043572147624852011-08-02T15:52:06.053-07:00RAAHE-RAHAAII راه رهاييRAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-89123971578216327992010-08-25T12:00:00.000-07:002010-08-25T12:04:47.062-07:00کاریکاتور: کاملا اسلامی!<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVQSvqP7RI/AAAAAAAAAdo/a48eYPFtRIg/s1600/mohammed-and-aisha.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVQSvqP7RI/AAAAAAAAAdo/a48eYPFtRIg/s400/mohammed-and-aisha.jpg" width="316" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">ازدواج محمد و عایشه</span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVQ7dJjO9I/AAAAAAAAAdw/5f8vPY8JjSI/s1600/aisha.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVQ7dJjO9I/AAAAAAAAAdw/5f8vPY8JjSI/s320/aisha.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">ازدواج با بچه</span></b></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVSBP9vQzI/AAAAAAAAAd4/5QCxlhGKjtg/s1600/Atomi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVSBP9vQzI/AAAAAAAAAd4/5QCxlhGKjtg/s320/Atomi.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">اسلام اتمی</span></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVSk5xV2VI/AAAAAAAAAeA/lw5bPCuVUDI/s1600/cartoon.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVSk5xV2VI/AAAAAAAAAeA/lw5bPCuVUDI/s320/cartoon.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">مشکل خروج از بحران اتمی</span></b></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVjlLU_jHI/AAAAAAAAAeI/lGcfxklF2f0/s1600/23924_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVjlLU_jHI/AAAAAAAAAeI/lGcfxklF2f0/s320/23924_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">پنچر شدن افکار ارتجاعی</span></b></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVj-e9itjI/AAAAAAAAAeQ/0nbhlr1esco/s1600/65931_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVj-e9itjI/AAAAAAAAAeQ/0nbhlr1esco/s320/65931_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">فرش نماز خامنه ای</span></b></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVkXidoXVI/AAAAAAAAAeY/6ktDBbDrizA/s1600/65940_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVkXidoXVI/AAAAAAAAAeY/6ktDBbDrizA/s320/65940_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">خوب الان وقت وضوست</span></b></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVk2XJq18I/AAAAAAAAAeg/VvGPHkaPIV0/s1600/66051_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVk2XJq18I/AAAAAAAAAeg/VvGPHkaPIV0/s320/66051_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">مشعل آزادی</span></b></div><div style="text-align: right;"><b><br /></b></div><div style="text-align: right;"><b></b></div><b></b><br /><b><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVlOL9jQKI/AAAAAAAAAeo/en9CDzyFMF8/s1600/80787_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVlOL9jQKI/AAAAAAAAAeo/en9CDzyFMF8/s320/80787_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">-اینهم زنا کرده؟</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">-نه,موهاش را بد کوتاه کرده</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVmcfNt9dI/AAAAAAAAAew/Nsz8hrrgYOo/s1600/82136_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVmcfNt9dI/AAAAAAAAAew/Nsz8hrrgYOo/s320/82136_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">اگه جرأت داری حمله کن</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVnJa4uhyI/AAAAAAAAAe4/gWIcAO5cso8/s1600/81721_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVnJa4uhyI/AAAAAAAAAe4/gWIcAO5cso8/s320/81721_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">چیزی جز سنگ تو کله اش نیست</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVn0CtHSAI/AAAAAAAAAfA/ISdeIWZDlkI/s1600/22352_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVn0CtHSAI/AAAAAAAAAfA/ISdeIWZDlkI/s320/22352_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">قالیچه جمهوری اسلامی</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVoJ64v8zI/AAAAAAAAAfI/4c3i_1n5-4c/s1600/29710_600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THVoJ64v8zI/AAAAAAAAAfI/4c3i_1n5-4c/s320/29710_600.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">حزب الله</span></div></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8912397157821632799?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-2930160843720855712010-08-23T22:11:00.000-07:002010-08-23T22:11:49.778-07:00حاجی محمد رضای پهلوی شاهنشاه (ع) همراه با بانو مشهدی فرح و پسر<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNT7K3FxnI/AAAAAAAAAdY/x2ghAwzPuRc/s1600/shah-emami1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="305" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNT7K3FxnI/AAAAAAAAAdY/x2ghAwzPuRc/s400/shah-emami1.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNUNgjSN7I/AAAAAAAAAdg/mbqenVsi41I/s1600/AAGB002483.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNUNgjSN7I/AAAAAAAAAdg/mbqenVsi41I/s400/AAGB002483.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNR3Ny0FzI/AAAAAAAAAco/pKom7v2Mcj8/s1600/1268889749.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="290" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNR3Ny0FzI/AAAAAAAAAco/pKom7v2Mcj8/s400/1268889749.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNSHFBW6pI/AAAAAAAAAcw/rdoPMXGceT4/s1600/ew1fg0wa3lcmpkade13a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNSHFBW6pI/AAAAAAAAAcw/rdoPMXGceT4/s640/ew1fg0wa3lcmpkade13a.jpg" width="340" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNSdczXkfI/AAAAAAAAAc4/GYhYABZp8sc/s1600/imagesCAI66P8C.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="298" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNSdczXkfI/AAAAAAAAAc4/GYhYABZp8sc/s400/imagesCAI66P8C.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNSt4ny7OI/AAAAAAAAAdA/OfBsVxrFvRM/s1600/jnna9p28jskp6qe4wdu.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="263" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNSt4ny7OI/AAAAAAAAAdA/OfBsVxrFvRM/s400/jnna9p28jskp6qe4wdu.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNSzrFyRlI/AAAAAAAAAdI/lUEFOiOxPZE/s1600/imagesCATXD200.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="289" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNSzrFyRlI/AAAAAAAAAdI/lUEFOiOxPZE/s400/imagesCATXD200.jpg" width="400" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNTFBQfaoI/AAAAAAAAAdQ/Uh1NQhlFQuU/s1600/P_ghiam30tir_16a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="282" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNTFBQfaoI/AAAAAAAAAdQ/Uh1NQhlFQuU/s400/P_ghiam30tir_16a.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNRmpJT0CI/AAAAAAAAAcQ/KsxN_lTi9TE/s1600/100727113313_shah_haj_1_226b.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNRmpJT0CI/AAAAAAAAAcQ/KsxN_lTi9TE/s400/100727113313_shah_haj_1_226b.gif" width="325" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNRp1zZ0WI/AAAAAAAAAcY/eGu2O22pPGM/s1600/1265544441.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNRp1zZ0WI/AAAAAAAAAcY/eGu2O22pPGM/s400/1265544441.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNRuZyoHnI/AAAAAAAAAcg/AgDauFSCtys/s1600/2sab81i.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="382" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THNRuZyoHnI/AAAAAAAAAcg/AgDauFSCtys/s400/2sab81i.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-293016084372085571?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-85575280785583817262010-08-23T20:51:00.000-07:002010-08-23T20:51:54.846-07:00پری عصیانگر و غمگین توده ها - فروغ<div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THM-wLehwLI/AAAAAAAAAcI/92jQxnL7e8s/s1600/AyehayeZamini.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ox="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THM-wLehwLI/AAAAAAAAAcI/92jQxnL7e8s/s320/AyehayeZamini.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000; font-size: x-large;">پنجره</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">يک پنجره برای دیدن</div><div style="text-align: right;"> یک پنجره برای شنیدن</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">یک پنجره که مثل حلقۀ چاهی</div><div style="text-align: right;">در انتهای خود به قلب زمین می رسد</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و باز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ</div><div style="text-align: right;">یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">از بخشش شبانۀ عطر ستاره های کریم</div><div style="text-align: right;">سرشار می کند</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و می شود از آنجا</div><div style="text-align: right;">خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">یک پنجره برای من کافیست</div><div style="text-align: right;">من از دیار عروسک ها می آیم</div><div style="text-align: right;">از زیر سایه های درختان کاغذی</div><div style="text-align: right;">در باغ یک کتاب مصور</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق</div><div style="text-align: right;">در کوچه های خاکی معصومیت</div><div style="text-align: right;">از سال های رشد حروف پریده رنگ الفبا</div><div style="text-align: right;">در پشت میزهای مدرسۀ مسلول</div><div style="text-align: right;">از لحظه ای که بچه ها توانستند</div><div style="text-align: right;">بر روی تخته حرف «سنگ» را بنویسند</div><div style="text-align: right;">و سارهای سراسیمه از درخت کهنسال پر زدند.</div><div style="text-align: right;">من از میان ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم</div><div style="text-align: right;">و مغز من هنوز</div><div style="text-align: right;">لبریز از صدای وحشت پروانه ای است که او را</div><div style="text-align: right;">در دفتری به سنجاقی</div><div style="text-align: right;">مصلوب کرده بودند.</div><div style="text-align: right;">وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود</div><div style="text-align: right;">و در تمام شهر</div><div style="text-align: right;">قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند.</div><div style="text-align: right;">وقتی که چشم های کودکانۀ عشق مرا</div><div style="text-align: right;">با دستمال تیرۀ قانون می بستند</div><div style="text-align: right;">و از شقیقه های مضطرب آرزوی من</div><div style="text-align: right;">فواره های خون به بیرون می پاشید</div><div style="text-align: right;">وقتی که زندگی من دیگر</div><div style="text-align: right;">چیزی نبود، هیچ چیز به جز تیک تاک ساعت دیواری</div><div style="text-align: right;">دریافتم، باید. باید. باید.</div><div style="text-align: right;">دیوانه وار دوست بدارم.</div><div style="text-align: right;">یک پنجره برای من کافی است.</div><div style="text-align: right;">یک پنجره به لحظۀ آگاهی و نگاه و سکوت</div><div style="text-align: right;"> کنون نهال گردو</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">آن قدر قد کشیده که دیوار را برای برگ های جوانش معنی کند</div><div style="text-align: right;">از آینه بپرس</div><div style="text-align: right;">نام نجات دهنده ات را</div><div style="text-align: right;">آیا زمین که زیر پای تو می لرزد</div><div style="text-align: right;">تنهاتر از تو نیست؟</div><div style="text-align: right;">پیغمبران، رسالت ویرانی را</div><div style="text-align: right;">با خود به قرن ما آوردند</div><div style="text-align: right;">این انفجارهای پیاپی،</div><div style="text-align: right;">و ابرهای مسموم،</div><div style="text-align: right;">آیا طنین آیه های مقدس هستند؟</div><div style="text-align: right;">ای دوست، ای برادر، ای همخون</div><div style="text-align: right;">وقتی به ماه رسیدی</div><div style="text-align: right;">تاریخ قتل عام گل ها را بنویس.</div><div style="text-align: right;">همیشه خواب ها</div><div style="text-align: right;">از ارتفاع ساده لوحی خود پرت می شوند و می میرند</div><div style="text-align: right;">من شبدر چهار پری را می بویم</div><div style="text-align: right;">که روی گور مفاهیم کهنه روئیده است</div><div style="text-align: right;">آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی من بود؟</div><div style="text-align: right;">آیا من دوباره از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت</div><div style="text-align: right;">تا به خدای خوب، که در پشت بام خانه قدم می زند</div><div style="text-align: right;">سلام بگویم؟</div><div style="text-align: right;">حس می کنم که وقت گذشته است</div><div style="text-align: right;">حس می کنم که «لحظه» سهم من از برگ های تاریخ است</div><div style="text-align: right;">حس می کنم که میز فاصلۀ کاذبی است در میان</div><div style="text-align: right;">گیسوان من و دست های این غریبۀ غمگین</div><div style="text-align: right;">حرف به من بزن</div><div style="text-align: right;">آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد</div><div style="text-align: right;">جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">حرفی به من بزن</div><div style="text-align: right;">من در پناه پنجره ام</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">با آفتاب رابطه دارم. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8557528078558381726?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-66874713610264551622010-08-23T20:08:00.000-07:002010-08-23T20:08:07.594-07:00شعر منتشر نشدهای از مهدی اخوان ثالث<div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">شعر منتشر نشدهای از مهدی اخوان ثالث</span> </div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THM3Sq9Q83I/AAAAAAAAAcA/VD2xx3dPURw/s1600/resized-ma600884.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ox="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THM3Sq9Q83I/AAAAAAAAAcA/VD2xx3dPURw/s320/resized-ma600884.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><span style="color: #990000;"><span style="font-size: x-large;">برای آزادی</span></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="color: #660000;"></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">چه بينی، چيست اين؟ يا کيست اين میآيد؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">چه بينی؟ آب يا آتش؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">پريزادی است آتشفام و آبی پيرهن شايد؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">فکنده زورق از گلبرگها بر جاری مهتاب؟ (جويبار آبی مهتاب)</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و او را برده از افسون ساحر خواب؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">گلاندامیست، خوابش برده بر اين سبزگون بستر</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">خورد گهوارهاش از کوهساران تا به دريا تاب؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و شايد جلوهای بيدار از زيبايی خفتهست؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و يا از خفته «زيبا» فکنده بستر رؤيا و گل بر بگر که سيماب؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و شايد لاله پيکر اختری مرجانی است و ابر پيراهن</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">خرامان در مداری آبگون تا بيکران، تا ساحل ناياب؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و شايد نيز تصويری است تر از يک گل آتش</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">که بيند خواب آب و خواب خاکستر</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و اينک باد میلرزاند آن تصوير را در قاب؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">نه اما، هيچ از اينها نيست، اينها نيست...</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">پس آيا چيست اين زيبای خوابش برده، کآبش میبرد با خويش</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">گلی بر آب</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">اگر در خواب، يا بيدار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و گر بيدار، يا در خواب</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">گلی بر آب و... ما همراه گل، با آب</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بسوی اين دژ، اين نزديکترين ساحل</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بسوی پل</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">روان بر آب</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و بوی گل</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و آب اما... چه آب از آبها؟</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و اما آب...</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">کوچههای تنگ پيچاپيچ</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و در و ديوارهايی پر نگار و نقش ديرينه</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">کوبه و آويزه و گلميخها بر در</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">چون رديف نيزه و خنجر</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">يادگار قرنها تاريخ</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و رديف تيغهها، آرايش درها</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">در کنار گنبد گلميخها، گويی</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">در حصار و برجها و باروهای آن ديرين دژ دزفول</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">پاسدارانند يا سرنيزههاشان در پس سنگر</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">کنگره ديوارها و طاقها و شانهی رفها</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و هزاره و هرههايی بندباز بازگرنه را معبر</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">کاکل ايوان چو زلف آن مخل دختر</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">و ببين آن طره...</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-6687471361026455162?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-77685486123108732822010-08-23T18:04:00.000-07:002010-08-23T18:04:02.027-07:00(کار برای همه - حتی کودکان ( در ایران اصلا بیکاری وجود ندارد<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMXHI0YzzI/AAAAAAAAAa4/4M1RLFLI7U4/s1600/I_kodakan_kar_7_7_15.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="285" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMXHI0YzzI/AAAAAAAAAa4/4M1RLFLI7U4/s400/I_kodakan_kar_7_7_15.jpg" width="400" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMXs4jIHdI/AAAAAAAAAbA/O8cQkvjH4Kw/s1600/kodakan___kar_7_21_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMXs4jIHdI/AAAAAAAAAbA/O8cQkvjH4Kw/s400/kodakan___kar_7_21_7.jpg" width="342" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMYI4Wf1CI/AAAAAAAAAbI/T1Xu4IpA89I/s1600/miveh_foroushi_kodakan_8_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="262" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMYI4Wf1CI/AAAAAAAAAbI/T1Xu4IpA89I/s400/miveh_foroushi_kodakan_8_1.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMYmGO0m2I/AAAAAAAAAbQ/wcm3-KIUGxM/s1600/miveh_foroushi_kodakan_8_10.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMYmGO0m2I/AAAAAAAAAbQ/wcm3-KIUGxM/s400/miveh_foroushi_kodakan_8_10.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMYurdGnKI/AAAAAAAAAbY/XeTSxeMVagU/s1600/Photo72_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="310" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMYurdGnKI/AAAAAAAAAbY/XeTSxeMVagU/s400/Photo72_1.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMY40JH--I/AAAAAAAAAbg/3MVurqbBrm0/s1600/qaaqe.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMY40JH--I/AAAAAAAAAbg/3MVurqbBrm0/s400/qaaqe.jpg" width="267" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMZAnWJbXI/AAAAAAAAAbo/WFQpOwAG3ks/s1600/pcfaf968b5cdeaea7846931df5f7f90619_17675_825.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="272" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMZAnWJbXI/AAAAAAAAAbo/WFQpOwAG3ks/s400/pcfaf968b5cdeaea7846931df5f7f90619_17675_825.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMZV8XZk7I/AAAAAAAAAbw/AxG0Qy9FhN8/s1600/shahrvandan_kodakan_7_28_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMZV8XZk7I/AAAAAAAAAbw/AxG0Qy9FhN8/s640/shahrvandan_kodakan_7_28_2.jpg" width="467" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMZm5nSgnI/AAAAAAAAAb4/vAgjJgsKRzk/s1600/zahedan_faghr_5_9_5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMZm5nSgnI/AAAAAAAAAb4/vAgjJgsKRzk/s640/zahedan_faghr_5_9_5.jpg" width="377" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMWuOLszWI/AAAAAAAAAaw/FqsEwq4jwao/s1600/shabestar_ajor_pzie_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMWuOLszWI/AAAAAAAAAaw/FqsEwq4jwao/s640/shabestar_ajor_pzie_4.jpg" width="467" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMUc0oTVWI/AAAAAAAAAZo/opUiIHtDFrs/s1600/I_kodakan_kar_7_7_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="273" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMUc0oTVWI/AAAAAAAAAZo/opUiIHtDFrs/s400/I_kodakan_kar_7_7_4.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMUlFJxOtI/AAAAAAAAAZw/JEZTGSdTmUc/s1600/I_kodakan_kar_7_7_6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="291" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMUlFJxOtI/AAAAAAAAAZw/JEZTGSdTmUc/s400/I_kodakan_kar_7_7_6.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMUuq_LeSI/AAAAAAAAAZ4/K8j3MCocfGw/s1600/I_kodakan_kar_7_7_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="281" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMUuq_LeSI/AAAAAAAAAZ4/K8j3MCocfGw/s400/I_kodakan_kar_7_7_7.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMU2l4ooxI/AAAAAAAAAaA/cumbbnfo2Us/s1600/kar_sakht_hamedan_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMU2l4ooxI/AAAAAAAAAaA/cumbbnfo2Us/s400/kar_sakht_hamedan_9.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMVCJRO6wI/AAAAAAAAAaI/z69v2erdtPE/s1600/kar_sakht_hamedan_12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMVCJRO6wI/AAAAAAAAAaI/z69v2erdtPE/s400/kar_sakht_hamedan_12.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMVLNatAnI/AAAAAAAAAaQ/MmW24S0zGGM/s1600/I_kodakan_kar_7_7_13.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="292" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMVLNatAnI/AAAAAAAAAaQ/MmW24S0zGGM/s400/I_kodakan_kar_7_7_13.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMVcAu974I/AAAAAAAAAaY/SYLDGgEaSkA/s1600/kodakan___kar_7_21_0.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMVcAu974I/AAAAAAAAAaY/SYLDGgEaSkA/s400/kodakan___kar_7_21_0.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTpDAvEUI/AAAAAAAAAZQ/dLffPxm0iQY/s1600/D_kargar_4_8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTpDAvEUI/AAAAAAAAAZQ/dLffPxm0iQY/s400/D_kargar_4_8.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMT4tFvcBI/AAAAAAAAAZY/GfhU6Lltxfs/s1600/I_kodakan_kar_7_7_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="297" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMT4tFvcBI/AAAAAAAAAZY/GfhU6Lltxfs/s400/I_kodakan_kar_7_7_1.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMUBx1xcfI/AAAAAAAAAZg/FnROOaj90hc/s1600/gach_saveh_7_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMUBx1xcfI/AAAAAAAAAZg/FnROOaj90hc/s640/gach_saveh_7_2.jpg" width="468" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTQ8GPlVI/AAAAAAAAAYw/S3pJFm2JssQ/s1600/bazar_kohneh_foroshan___2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="258" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTQ8GPlVI/AAAAAAAAAYw/S3pJFm2JssQ/s400/bazar_kohneh_foroshan___2.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTXkfCVyI/AAAAAAAAAY4/TuI6T9mknWc/s1600/bazar_kohneh_foroshan___6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTXkfCVyI/AAAAAAAAAY4/TuI6T9mknWc/s400/bazar_kohneh_foroshan___6.jpg" width="400" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTdKyb9XI/AAAAAAAAAZA/o-xsd0urjh0/s1600/bazar_kohneh_foroshan___8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="270" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTdKyb9XI/AAAAAAAAAZA/o-xsd0urjh0/s400/bazar_kohneh_foroshan___8.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMThtCKSPI/AAAAAAAAAZI/1eb1Q1I-ty8/s1600/D_kargar_4_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMThtCKSPI/AAAAAAAAAZI/1eb1Q1I-ty8/s400/D_kargar_4_7.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMS_aH9G5I/AAAAAAAAAYg/nW6iljVZbtY/s1600/barbaran_6_18_6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMS_aH9G5I/AAAAAAAAAYg/nW6iljVZbtY/s400/barbaran_6_18_6.jpg" width="293" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTHsdv7oI/AAAAAAAAAYo/B-_IsIvZ3uk/s1600/bazar_kohneh_foroshan___1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="237" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMTHsdv7oI/AAAAAAAAAYo/B-_IsIvZ3uk/s400/bazar_kohneh_foroshan___1.jpg" width="400" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSqO4QYtI/AAAAAAAAAYQ/ktFGd8i3PKk/s1600/barbaran_6_18_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSqO4QYtI/AAAAAAAAAYQ/ktFGd8i3PKk/s640/barbaran_6_18_2.jpg" width="468" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSxir5KTI/AAAAAAAAAYY/TEYnd47lu1w/s1600/barbaran_6_18_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSxir5KTI/AAAAAAAAAYY/TEYnd47lu1w/s640/barbaran_6_18_4.jpg" width="467" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMR8hxaa7I/AAAAAAAAAXg/Oc-BZUm2_MM/s1600/7830_169200757136_127801922136_2648351_4014133_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMR8hxaa7I/AAAAAAAAAXg/Oc-BZUm2_MM/s400/7830_169200757136_127801922136_2648351_4014133_n.jpg" width="400" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSB7Lw4mI/AAAAAAAAAXo/z6ME-Z8TPeM/s1600/536437_orig.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSB7Lw4mI/AAAAAAAAAXo/z6ME-Z8TPeM/s400/536437_orig.jpg" width="400" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSGnV1K6I/AAAAAAAAAXw/QDxH2EVADy4/s1600/536448_orig.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSGnV1K6I/AAAAAAAAAXw/QDxH2EVADy4/s400/536448_orig.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSPDbYSJI/AAAAAAAAAX4/mhpaSttI3XY/s1600/aks_rooz_10_7_20_8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSPDbYSJI/AAAAAAAAAX4/mhpaSttI3XY/s400/aks_rooz_10_7_20_8.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSZD69NnI/AAAAAAAAAYA/hcf-a_FlGRE/s1600/B_aks_rooz_7_21_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMSZD69NnI/AAAAAAAAAYA/hcf-a_FlGRE/s400/B_aks_rooz_7_21_1.jpg" width="295" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMShFkMRAI/AAAAAAAAAYI/h9YCvPJsIzM/s1600/barbaran_6_18_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMShFkMRAI/AAAAAAAAAYI/h9YCvPJsIzM/s640/barbaran_6_18_1.jpg" width="468" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMVn7Fl6pI/AAAAAAAAAag/Al0blTJUm6c/s1600/kodakan___kar_7_21_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="276" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMVn7Fl6pI/AAAAAAAAAag/Al0blTJUm6c/s400/kodakan___kar_7_21_1.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMV5r_-awI/AAAAAAAAAao/2y_c9qE06ig/s1600/zahedan_faghr_5_9_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMV5r_-awI/AAAAAAAAAao/2y_c9qE06ig/s640/zahedan_faghr_5_9_9.jpg" width="472" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-7768548612310873282?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-23881552431743352442010-08-23T17:24:00.000-07:002010-08-23T21:05:50.373-07:00پیشرفتهای شهر و روستا در ایران - مسکن برای همه<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMMjb7Wb-I/AAAAAAAAAUg/rdLsHdPOACQ/s1600/558546_orig.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMMjb7Wb-I/AAAAAAAAAUg/rdLsHdPOACQ/s400/558546_orig.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMM0_rjXnI/AAAAAAAAAUo/JE_NSfew0Tg/s1600/baft_farsodeg_teh_4_24_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMM0_rjXnI/AAAAAAAAAUo/JE_NSfew0Tg/s640/baft_farsodeg_teh_4_24_2.jpg" width="473" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMM-6xW-RI/AAAAAAAAAUw/nQe9LuXRS7o/s1600/Asmari_10_6_1_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMM-6xW-RI/AAAAAAAAAUw/nQe9LuXRS7o/s640/Asmari_10_6_1_7.jpg" width="468" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNHFuWGfI/AAAAAAAAAU4/WDptYDNSC-c/s1600/baft_farsodeg_teh_4_24_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNHFuWGfI/AAAAAAAAAU4/WDptYDNSC-c/s640/baft_farsodeg_teh_4_24_9.jpg" width="473" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNOqro7mI/AAAAAAAAAVA/YoVLt_ucSH0/s1600/baft_farsodeg_teh_4_24_6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNOqro7mI/AAAAAAAAAVA/YoVLt_ucSH0/s640/baft_farsodeg_teh_4_24_6.jpg" width="472" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNW0tBNzI/AAAAAAAAAVI/SMUHnydewW0/s1600/baft_farsodeh_Teh_6_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNW0tBNzI/AAAAAAAAAVI/SMUHnydewW0/s640/baft_farsodeh_Teh_6_1.jpg" width="474" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNd0d72WI/AAAAAAAAAVQ/JPMHJMFXCYA/s1600/baft_farsodeh_Teh_6_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNd0d72WI/AAAAAAAAAVQ/JPMHJMFXCYA/s640/baft_farsodeh_Teh_6_9.jpg" width="470" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNk5wX1RI/AAAAAAAAAVY/DCdbua45OGc/s1600/baft_farsodeh_Teh_6_11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNk5wX1RI/AAAAAAAAAVY/DCdbua45OGc/s640/baft_farsodeh_Teh_6_11.jpg" width="476" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNz3QjYeI/AAAAAAAAAVg/0HzVrG8ipUQ/s1600/faraghat_kodakan__8_1_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMNz3QjYeI/AAAAAAAAAVg/0HzVrG8ipUQ/s640/faraghat_kodakan__8_1_2.jpg" width="472" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMN-3yOp-I/AAAAAAAAAVo/K2HmwWZU5dY/s1600/khoramShahr__5_23_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMN-3yOp-I/AAAAAAAAAVo/K2HmwWZU5dY/s640/khoramShahr__5_23_4.jpg" width="474" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOFuJls3I/AAAAAAAAAVw/DXNch5eIoRo/s1600/G_aks-rooz_7_21_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="231" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOFuJls3I/AAAAAAAAAVw/DXNch5eIoRo/s400/G_aks-rooz_7_21_7.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOPGcwAYI/AAAAAAAAAV4/3oc9a2vv_7I/s1600/havnan_birjand_11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOPGcwAYI/AAAAAAAAAV4/3oc9a2vv_7I/s400/havnan_birjand_11.jpg" width="400" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOg9CUE1I/AAAAAAAAAWA/SCeQUsXUgCo/s1600/ganjeh_eilam___8_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOg9CUE1I/AAAAAAAAAWA/SCeQUsXUgCo/s640/ganjeh_eilam___8_9.jpg" width="470" /></a></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOg9CUE1I/AAAAAAAAAWA/SCeQUsXUgCo/s1600/ganjeh_eilam___8_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOpbPjHrI/AAAAAAAAAWI/9XJSOwAemMw/s1600/kabobak___8_6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMOpbPjHrI/AAAAAAAAAWI/9XJSOwAemMw/s640/kabobak___8_6.jpg" width="472" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPFGliuAI/AAAAAAAAAWQ/lTgxoIi5y-I/s1600/roosta_khoy_7_18_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="268" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPFGliuAI/AAAAAAAAAWQ/lTgxoIi5y-I/s400/roosta_khoy_7_18_4.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPP_8DyHI/AAAAAAAAAWY/RU_wN2jgAuE/s1600/roosta_khoy_7_18_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPP_8DyHI/AAAAAAAAAWY/RU_wN2jgAuE/s400/roosta_khoy_7_18_9.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPYY1HdbI/AAAAAAAAAWg/3nu_5w995DM/s1600/roosta_khoy_7_18_8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPYY1HdbI/AAAAAAAAAWg/3nu_5w995DM/s400/roosta_khoy_7_18_8.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPfCWOc6I/AAAAAAAAAWo/yp34VdDfTMA/s1600/sar_agha_seid_7_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="270" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPfCWOc6I/AAAAAAAAAWo/yp34VdDfTMA/s400/sar_agha_seid_7_2.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPnow_1WI/AAAAAAAAAWw/8tsDEGjsrLc/s1600/shirAval_5_20_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="247" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPnow_1WI/AAAAAAAAAWw/8tsDEGjsrLc/s400/shirAval_5_20_2.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPvTgXyhI/AAAAAAAAAW4/2t92cqu-oJ4/s1600/shirAval_5_20_8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="293" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMPvTgXyhI/AAAAAAAAAW4/2t92cqu-oJ4/s400/shirAval_5_20_8.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMP3HfRCJI/AAAAAAAAAXA/u0EbBrDZQyI/s1600/X_khoramshahr___5_23_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="277" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMP3HfRCJI/AAAAAAAAAXA/u0EbBrDZQyI/s400/X_khoramshahr___5_23_4.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMQJBYZkSI/AAAAAAAAAXI/M9rwxtLdIfw/s1600/X_khoramshahr___5_23_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="283" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMQJBYZkSI/AAAAAAAAAXI/M9rwxtLdIfw/s400/X_khoramshahr___5_23_2.jpg" width="400" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMQRvlASRI/AAAAAAAAAXQ/IOzyGgUGBIU/s1600/z_al_safi_4_18_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="277" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMQRvlASRI/AAAAAAAAAXQ/IOzyGgUGBIU/s400/z_al_safi_4_18_7.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMQh0f9hPI/AAAAAAAAAXY/7y4bUnV-fhg/s1600/z_al_safi_4_18_13.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="280" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMQh0f9hPI/AAAAAAAAAXY/7y4bUnV-fhg/s400/z_al_safi_4_18_13.jpg" width="400" /></a><br /><a name='more'></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-2388155243174335244?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-6101629866324865112010-08-23T17:01:00.000-07:002010-08-23T17:01:45.932-07:00رشد کشاورزی ایران<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMLnRfHnEI/AAAAAAAAAUY/J0XeH9x0T3A/s1600/ziliaii_5_4_5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMLnRfHnEI/AAAAAAAAAUY/J0XeH9x0T3A/s400/ziliaii_5_4_5.jpg" width="295" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMKu4nXGxI/AAAAAAAAAUQ/QwkO0et10IE/s400/sar_hormozgan_7_2.jpg" width="293" /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMKTRUJ1eI/AAAAAAAAAUI/Ku2QvRbyRXU/s400/ganjeh_eilam___8_4.jpg" width="293" /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMJk3ETCuI/AAAAAAAAATw/huC90KaRIRg/s1600/G_aks-rooz_7_21_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="248" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMJk3ETCuI/AAAAAAAAATw/huC90KaRIRg/s400/G_aks-rooz_7_21_9.jpg" width="400" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMKAiAziNI/AAAAAAAAAT4/DD7t21RnebU/s1600/ganjeh_eilam___8_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMKAiAziNI/AAAAAAAAAT4/DD7t21RnebU/s640/ganjeh_eilam___8_3.jpg" width="468" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMKG8KZ19I/AAAAAAAAAUA/fmAXQrLXauc/s1600/ziliaii_5_4_6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMKG8KZ19I/AAAAAAAAAUA/fmAXQrLXauc/s640/ziliaii_5_4_6.jpg" width="475" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-610162986632486511?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-86905165706156928302010-08-23T16:48:00.000-07:002010-08-23T16:48:39.447-07:00رشد صنعتی ایران !!<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMICsKZ88I/AAAAAAAAATg/n8NRHwgM_Cs/s1600/farsh_ghom_7__2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMICsKZ88I/AAAAAAAAATg/n8NRHwgM_Cs/s400/farsh_ghom_7__2.jpg" width="293" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMH1Mw7gXI/AAAAAAAAATY/ED3evrLMm_g/s1600/zendegi_borj_inter_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMH1Mw7gXI/AAAAAAAAATY/ED3evrLMm_g/s400/zendegi_borj_inter_3.jpg" width="400" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMIcNLw55I/AAAAAAAAATo/tdWUYM3jj6Y/s1600/kamAbi_bojnord_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMIcNLw55I/AAAAAAAAATo/tdWUYM3jj6Y/s640/kamAbi_bojnord_3.jpg" width="380" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMHezwhpfI/AAAAAAAAATI/1jmwf_I84Ng/s1600/kargaran_ajorpazi_4_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMHezwhpfI/AAAAAAAAATI/1jmwf_I84Ng/s320/kargaran_ajorpazi_4_7.jpg" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMHlM8XZNI/AAAAAAAAATQ/oCgRdBPNMSs/s1600/mesgar_ha_7_22_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMHlM8XZNI/AAAAAAAAATQ/oCgRdBPNMSs/s400/mesgar_ha_7_22_4.jpg" width="293" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMG0OBM3xI/AAAAAAAAATA/xHjRQ1k4WVg/s1600/barbaran_6_18_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMG0OBM3xI/AAAAAAAAATA/xHjRQ1k4WVg/s400/barbaran_6_18_3.jpg" width="293" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMGC46TrTI/AAAAAAAAASg/H6-nBlb4aJo/s1600/536444_orig.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMGC46TrTI/AAAAAAAAASg/H6-nBlb4aJo/s320/536444_orig.jpg" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMGJsglRvI/AAAAAAAAASo/L3AkP-izoIs/s1600/536455_orig.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMGJsglRvI/AAAAAAAAASo/L3AkP-izoIs/s320/536455_orig.jpg" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMGVZiZubI/AAAAAAAAASw/5cUmbahG3P8/s1600/amin_abad_shahr_rey_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMGVZiZubI/AAAAAAAAASw/5cUmbahG3P8/s320/amin_abad_shahr_rey_3.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMGeGtFTnI/AAAAAAAAAS4/BubGFcypaR4/s1600/amin_abad_shahr_rey_12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMGeGtFTnI/AAAAAAAAAS4/BubGFcypaR4/s320/amin_abad_shahr_rey_12.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8690516570615692830?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-88061332700550353792010-08-23T16:34:00.000-07:002010-08-25T10:11:39.698-07:00زاپاتا: صدای دهقانان محروم مکزیک<span class="Apple-style-span" style="font-family: Tahoma, 'DejaVu Sans', sans-serif; font-size: 14px; line-height: 21px;"></span><br /><div style="line-height: 1.5em; margin-bottom: 0.5em; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0.4em; text-align: right;"><br /></div><div style="line-height: 1.5em; margin-bottom: 0.5em; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0.4em; text-align: right;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;">امیلیانو زاپاتا</span></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;"><br /></span></span><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">ایستاده مردن را بر خفت زندگی با تعظیم ترجیح میدهم</span></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;"><br /></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;"><br /></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;"><br /></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THL9uTtI4RI/AAAAAAAAASI/ciFdKi1b3IY/s1600/zapata.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THL9uTtI4RI/AAAAAAAAASI/ciFdKi1b3IY/s320/zapata.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THL9uTtI4RI/AAAAAAAAASI/ciFdKi1b3IY/s1600/zapata.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><span class="Apple-style-span" style="line-height: 24px;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;">اميليانو زاپاتا سالازار در هشتم اوت <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B8%DB%B7%DB%B9&action=edit&redlink=1" title="۱۸۷۹ (صفحه وجود ندارد)">۱۸۷۹</a> در ايالت مركزی <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D9%85%D9%88%D8%B1%D9%87_%D9%84%D9%88%D8%B3&action=edit&redlink=1" title="موره لوس (صفحه وجود ندارد)">موره لوس</a> در روستايی به نام <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%A2%D9%86%D9%87_%D9%86%D9%87_%DA%86%D9%88%D8%A6%DB%8C%D9%84%DA%A9%D9%88&action=edit&redlink=1" title="آنه نه چوئیلکو (صفحه وجود ندارد)">آنه نه چوئیلکو</a> (كه امروزه <a class="mw-redirect" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%DB%8C%D8%A7%D9%84%D8%A7" title="آیالا">آیالا</a> نام دارد) از <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DA%AF%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D9%84_%D8%B2%D8%A7%D9%BE%D8%A7%D8%AA%D8%A7&action=edit&redlink=1" title="گابریل زاپاتا (صفحه وجود ندارد)">گابریل زاپاتا</a> و <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DA%A9%D9%84%D8%A6%D9%88%D9%81%D8%A7%D8%B3_%D8%B3%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D8%B1&action=edit&redlink=1" title="کلئوفاس سالازار (صفحه وجود ندارد)">کلئوفاس سالازار</a> متولد شد. در آن زمان رژيم ديكتاتوری <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D8%B2&action=edit&redlink=1" title="دایاز (صفحه وجود ندارد)">دایاز</a> بر مكزيك حكومت می كرد كه در سال <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B8%DB%B7%DB%B6&action=edit&redlink=1" title="۱۸۷۶ (صفحه وجود ندارد)">۱۸۷۶</a> به قدرت رسيده بود</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: right;">د. خانواده زاپاتا از اوضاع مالی متوسطی برخوردار بود اما در اين بين توانسته بود با مقاومت در برابر شرايط سخت اجتماعی، استقلال خود را حفظ نماید.</div><div style="line-height: 1.5em; margin-bottom: 0.5em; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0.4em; text-align: right;">در سن ۳۰ سالگی به فرماندهی نيروهای دفاعی روستا منصوب شد و او را به سخنگو و نماينده هم ولايتی هايش بدل كرد. او اصالتاً از دو نژاد <a class="mw-redirect" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%BE%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; color: #0645ad; text-decoration: none;" title="اسپانیایی">اسپانیایی</a> و <a href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7%DB%8C_%D9%84%D8%A7%D8%AA%DB%8C%D9%86" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; color: #0645ad; text-decoration: none;" title="آمریکای لاتین">آمریکای لاتین</a> بود و مكزيكی خالص به حساب نمی آمد خيلی زود برای احقاق حقوق مهاجران هندی وارد بحث و جدل و در نهايت درگيری شد.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: right;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THL855j5IKI/AAAAAAAAASA/x5Co5pk4xog/s1600/146_633924179375191250_l.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-decorations-in-effect: none; color: black;"></span></a></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THL81Kt_LCI/AAAAAAAAAR4/TFfGJ81eAG0/s1600/220px-Zapata3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: right;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THL81Kt_LCI/AAAAAAAAAR4/TFfGJ81eAG0/s320/220px-Zapata3.jpg" width="238" /></a><br /><div style="line-height: 1.5em; margin-bottom: 0.5em; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0.4em; text-align: right;">در ۹ آوريل <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DB%B1%DB%B9%DB%B1%DB%B9&action=edit&redlink=1" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; color: #cc2200; text-decoration: none;" title="۱۹۱۹ (صفحه وجود ندارد)">۱۹۱۹</a> <a class="new" href="http://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=%DA%AF%D9%88%D8%AC%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%88&action=edit&redlink=1" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial initial; background-repeat: initial initial; color: #cc2200; text-decoration: none;" title="گوجاردو (صفحه وجود ندارد)">گوجاردو</a> به نمايندگی از دولت زاپاتا را برای ديداری دوستانه دعوت كرد و زاپاتا با شنيدن پيغام به راه افتاد و پس از طی يك روز به مكان ملاقات رسيد و در بدو ورود هدف گلوله های نظاميان در كمين قرار گرفت<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THL855j5IKI/AAAAAAAAASA/x5Co5pk4xog/s1600/146_633924179375191250_l.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THL855j5IKI/AAAAAAAAASA/x5Co5pk4xog/s640/146_633924179375191250_l.jpg" width="411" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMDEnXI9RI/AAAAAAAAASQ/HA5TqqPcan4/s1600/12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="387" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMDEnXI9RI/AAAAAAAAASQ/HA5TqqPcan4/s400/12.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">۰آوريل سال 1919 ميلادي: «اميليانو زاپاتا» از معروفترين انقالبيون مكزيك بر اثر توطئه و نيرنگ به قتل رسيد. سرخپوستان بومي مكزيك زاپاتا را مصلح جامعه خود مي دانستند. اودر اواخر سال 1910ميلادي با شعار آزادي و زمين سلاح را بدست گرفت و با لشكر ي از سرخپوستان حق طلب وآزادي خواه به تصرف اراضي غصب شده مردم پراخت .زاپاتا هنكاميكه فرانسيسكو مادروريس جمهور مكزيك را اصلاحگر مي دانست ازاوحمايت ميكرد اما زمانيكه برنامه اصلاحي خود را اعلام كرد با مخالفت و كار شكني مادرو روبرو شد به همين علت ، براي دفاع از برنامه اصلاحات ارضي خود برضد مادرو قيام كرد و اراضي وسيعي را به نفع مردم از دست غاصبان خارج ساخت ولي دشمنان متحد زاپاتا عاقبت با حيله و نيرنگ او رابه قتل رساند. راه این انقلابی دلیر در مکزیک و بنام جنبش زاپاتیستی هنوز برای رسیدن به عدالت وبرابری ادامه دارد۰ <b>یادش گرامی باد</b>.<a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMDLN_u-pI/AAAAAAAAASY/2Aq85CY_SlM/s1600/43470746v1_480x480_Front.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/THMDLN_u-pI/AAAAAAAAASY/2Aq85CY_SlM/s320/43470746v1_480x480_Front.jpg" /></a></div>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8806133270055035379?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-5678741865185836732010-08-01T18:45:00.000-07:002010-08-01T18:45:15.370-07:00زنان کار در جهنم سرمایه جمهوری اسلامی<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYgVbI0HOI/AAAAAAAAARI/nQGv_QnHW7I/s1600/havnan_birjand_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="380" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYgVbI0HOI/AAAAAAAAARI/nQGv_QnHW7I/s640/havnan_birjand_7.jpg" width="640" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYfq2vharI/AAAAAAAAAQw/B4p829ZulbY/s1600/bazar_kohneh_foroshan___3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="446" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYfq2vharI/AAAAAAAAAQw/B4p829ZulbY/s640/bazar_kohneh_foroshan___3.jpg" width="640" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYf1te-S4I/AAAAAAAAAQ4/i9zIaC2nFYo/s1600/bazar_kohneh_foroshan___7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="426" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYf1te-S4I/AAAAAAAAAQ4/i9zIaC2nFYo/s640/bazar_kohneh_foroshan___7.jpg" width="640" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYf-srNu4I/AAAAAAAAARA/1w6QrPEfn7Q/s1600/bazar_kohneh_foroshan___6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="424" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYf-srNu4I/AAAAAAAAARA/1w6QrPEfn7Q/s640/bazar_kohneh_foroshan___6.jpg" width="640" /></a></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYf-srNu4I/AAAAAAAAARA/1w6QrPEfn7Q/s1600/bazar_kohneh_foroshan___6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><a name='more'></a></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhblGIPdI/AAAAAAAAARw/LR64ER8rwZ4/s1600/shabestar_ajor_pzie_5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="428" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhblGIPdI/AAAAAAAAARw/LR64ER8rwZ4/s640/shabestar_ajor_pzie_5.jpg" width="640" /></a><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhNLjgOeI/AAAAAAAAARg/m9zK9YUerQc/s1600/shabestar_ajor_pzie_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhNLjgOeI/AAAAAAAAARg/m9zK9YUerQc/s640/shabestar_ajor_pzie_1.jpg" width="468" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhVNiFhBI/AAAAAAAAARo/OxCb6vt0KEE/s1600/shabestar_ajor_pzie_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhVNiFhBI/AAAAAAAAARo/OxCb6vt0KEE/s640/shabestar_ajor_pzie_3.jpg" width="467" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhVNiFhBI/AAAAAAAAARo/OxCb6vt0KEE/s1600/shabestar_ajor_pzie_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhVNiFhBI/AAAAAAAAARo/OxCb6vt0KEE/s640/shabestar_ajor_pzie_3.jpg" width="467" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhIsusuxI/AAAAAAAAARY/z1gCDUKWTYI/s1600/shabestar_ajor_pzie_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYhIsusuxI/AAAAAAAAARY/z1gCDUKWTYI/s640/shabestar_ajor_pzie_4.jpg" width="467" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYg2xVqBAI/AAAAAAAAARQ/OFyZs57d1NE/s1600/shabestar_ajor_pzie_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/TFYg2xVqBAI/AAAAAAAAARQ/OFyZs57d1NE/s640/shabestar_ajor_pzie_2.jpg" width="467" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-567874186518583673?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-83305073506044765212010-04-21T16:32:00.000-07:002010-04-21T16:32:17.701-07:00عكسهاي ايران: محرومين در حكومت الله<div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-H35TCGsI/AAAAAAAAAPE/a9msKRSyoFE/s1600/hashieh_neshinan_tehran___1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-H35TCGsI/AAAAAAAAAPE/a9msKRSyoFE/s320/hashieh_neshinan_tehran___1.jpg" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-IHejBPxI/AAAAAAAAAPM/sB6vngsIgUA/s1600/hashieh_neshinan_tehran___7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-IHejBPxI/AAAAAAAAAPM/sB6vngsIgUA/s400/hashieh_neshinan_tehran___7.jpg" width="296" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-IdbWYZAI/AAAAAAAAAPU/gQ1WoYFGmFU/s1600/masraf_mavad_4_18_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-IdbWYZAI/AAAAAAAAAPU/gQ1WoYFGmFU/s400/masraf_mavad_4_18_4.jpg" width="292" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-Is9mfkDI/AAAAAAAAAPc/h8BhXuXxclI/s1600/Motor_savaran_teh_4_7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-Is9mfkDI/AAAAAAAAAPc/h8BhXuXxclI/s400/Motor_savaran_teh_4_7.jpg" width="297" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-I_bG7Y_I/AAAAAAAAAPk/RwTwcgHTI2E/s1600/paryan_kermanshah_4_12_9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-I_bG7Y_I/AAAAAAAAAPk/RwTwcgHTI2E/s320/paryan_kermanshah_4_12_9.jpg" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-JVfjMlMI/AAAAAAAAAPs/gv8pIMsUIDw/s1600/187AD1CD-BF87-4421-8D0D-687F1C3ADB17_mw800_mh600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-JVfjMlMI/AAAAAAAAAPs/gv8pIMsUIDw/s320/187AD1CD-BF87-4421-8D0D-687F1C3ADB17_mw800_mh600.jpg" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-JoY2SjDI/AAAAAAAAAP0/NhV3EdHIG-M/s1600/Miemand_roosta_3_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-JoY2SjDI/AAAAAAAAAP0/NhV3EdHIG-M/s320/Miemand_roosta_3_2.jpg" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-J16lJLqI/AAAAAAAAAP8/N0hfdH6jI0M/s1600/paryan_kermanshah_4_12_6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-J16lJLqI/AAAAAAAAAP8/N0hfdH6jI0M/s320/paryan_kermanshah_4_12_6.jpg" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-KK44EYYI/AAAAAAAAAQE/7x7bjrV1b1c/s1600/z_al_safi_4_18_12.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-KK44EYYI/AAAAAAAAAQE/7x7bjrV1b1c/s320/z_al_safi_4_18_12.jpg" wt="true" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-KqDQQHqI/AAAAAAAAAQM/7KQpfKT4I6k/s1600/z_al_safi_4_18_5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-KqDQQHqI/AAAAAAAAAQM/7KQpfKT4I6k/s320/z_al_safi_4_18_5.jpg" wt="true" /></a></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8330507350604476521?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-75541587444127314252010-04-21T16:14:00.000-07:002010-04-21T16:14:06.401-07:00شعر زيبايي از احمد شاملو: بياد حماسهی جنگلهای سیاهکل<div align="right"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-ENspY-kI/AAAAAAAAAOs/tCf68r7E7KY/s1600/ahmad-shamlou.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-ENspY-kI/AAAAAAAAAOs/tCf68r7E7KY/s400/ahmad-shamlou.jpg" width="290" wt="true" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><strong>ضیافت</strong></span></div><div style="text-align: center;"><br /> </div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>راوی</strong></div><div align="right">اما<br /> تنها<br /> یکی خنجرِ کج بر سفرهی سور<br />در دیسِ بزرگِ بَدَلْچینی.</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>میزبان</strong></div><div align="right">سرورانِ من! سرورانِ من!<br /> جداً بیتعارف!</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>راوی</strong></div><div align="right">میهمانان را<br /> غلامان<br /> از میناهای عتیق<br />زهر در جام میکنند.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">لبخندِشان<br />لاله و تزویر است.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">انعام را<br /> به طلب<br /> دامن فراز کردهاند<br />که مرگِ بیدردسر<br /> تقدیم میکنند.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">مردگان را به رَفها چیدهاند<br />زندگان را به یخدانها.<br />گِرد<br /> بر سفرهی سور<br />ما در چهرههای بیخونِ همکاسگان مینگریم:<br />شگفتا!<br /> ما<br /> کیانیم؟ ــ<br />نه بر رَف چیدگانیم کز مردگانیم<br />نه از صندوقیانیم کز زندگانیم؛<br />تنها<br /> درگاهِ خونین و فرشِ خونآلوده شهادت میدهد<br />که برهنهپای<br /> بر جادّهیی از شمشیر گذشتهایم...</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>مدعیان</strong></div><div align="right">... که بر سفره فرودآیید؟<br />زنان را به زردابهی درد<br /> مُطَلاّ کردهاند!</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>دلقک</strong></div><div align="right">باغِ<br />بیتندیسِ فرشتگان<br />زیباییِ ناتمامیست!<br /> خندههای ریشخندآمیز</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>ولگرد</strong><br />[<em>شتابان نزدیک و به همان سرعت دور میشود]</em></div><div align="right">گزمهها قِدّیسانند<br />گزمهها قِدّیسانند<br />گزمهها قِدّیسانند<br />گزمهها قِدّـ</div><div align="right"><br /></div><div align="right">قطع با صدای گلوله</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><em>[سکوتِ ممتد</em>.<br /><em>طبل و سنجِ عزاداران از خیلی دور.<br />صدای قدمهای عزاداران که بهآهستگی در حرکتند، در زمینهی خطبهی مداح.<br />صدای سنج و طبل گهگاه بسیار ضعیف شنیده میشود.]</em></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>مداح</strong><br />[سنگین و حماسی]</div><div align="right">با طنینِ سرودی خوش بدرقهاش کنید<br />که شیطان<br /> فرشتهی برتر بود<br />مجاور و همدم.<br />هراس به خود نگذاشت<br />گرچه بالهایش جاودانگیاش بود،<br />فریاد کرد «نه»<br /> اگرچه میدانست<br /> این<br />غریوِ نومیدانهی مرغی شکستهپَر است<br />که سقوط میکند.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">شرمسارِ خود نبود و<br /> سرافکنده<br />در پناهِ سردِ سایهها نگذشت:<br />راهش در آفتاب بود<br /> اگرچند میگُداخت<br />و طعمِ خون و گُدازهی مِس داشت؛<br />و گردن افراشته،<br />هرچند<br /> آن که سر به گریبان درکشد<br />از دشنامِ کبودِ دار<br /> ایمن است.</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>راوی</strong><br />[با همان لحن]</div><div align="right"><br /></div><div align="right">گفتندش:<br /> «ــ چنان باشد<br /> که آوازِ کَرَّک را انکار کنی<br /> و زمزمهی آبی را<br /> که در رهایی<br /> میسُراید.»</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>ولگرد</strong></div><div align="right">لیکن این خُردْنُمون<br />حقیقتِ عظیمِ جهان است.<br />و عظمتِ هر خورشید<br />در مهجوری چشم<br /> خُردی اختر مینماید،<br />و ماه<br />ناخنِ کاغذینِ کودکی<br /> که نخستینبار<br />سکهییش به مشت اندر نهادهاند<br />تا به مقراضش<br /> بچینند.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">ماه<br />ناخنِ کوچک<br />و تکشاهیِ سیمینِ فریب! ــ<br />اما آن کو بپذیرد<br />خویشتن را انکار کرده است.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">این تاج نیست کز میانِ دو شیر برداری،<br />بوسه بر کاکُلِ خورشید است<br /> که جانت را میطلبد<br />و خاکسترِ استخوانت<br />شیربهای آن است.</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>مداح</strong></div><div align="right">زنان<br /> عشقها را آورده بودند،<br />اندامهایشان<br />از حرارتِ پذیرفتن و پروردن<br /> تبدار مینمود،<br />طلب<br /> از کمرگاههاشان زبانه میکشید<br />و غایت رهایی<br /> بر عُریانیشان<br /> جامهی عصمت بود.</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>زنانِ عاشق</strong><br />[با خود در نوحه]</div><div align="right"><br /></div><div align="right">ریشه<br /> فروترین ریشه<br />از دلِ خاک ندا داد:<br /> «ــ عطرِ دورترین غنچه<br /> میباید<br /> عسل شود!»</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>مداح</strong></div><div align="right">مادران<br /> در طلبِ شما<br />عشقهای از یاد رفته را باز آفریدهاند،<br />که خونِ شما<br />تجربهیی سربلند بوده است.</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>مادران</strong></div><div align="right">ریشه، فروترین ریشه<br />از دلِ خاک<br />نداد داد:<br /> «ــ عطرِ دورترین غنچه<br /> میباید عسل شود!»</div><div align="right"><br /></div><div align="right">آه، فرزندان!<br />فرزندانِ گرم و کوچکِ خاک<br /> ــ که بیگناه مردهاید<br /> تا غرفههای بهشت را<br /> بر والدانِ خویش<br /> در بگشایید! ــ</div><div align="right"><br /></div><div align="right">ما آن غرفه را هماکنون به چشم میبینیم<br />بر زمین و، نه در سرابِ لرزانِ بهشتی فریبناک،<br />با دیوارهای آهن و<br />سایههای سنگ<br />و در پناهِ درختانی<br /> سایهگستر<br />که عطرِ گیاهیاش یادآورِ خونِ شماست<br />که در ریشههای ایثاری عمیق<br /> میگذرد.</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>مداح</strong></div><div align="right">مردان از راهکورههای سبز<br /> به زیر میآیند.<br />عشق را چونان خزهیی<br /> که بر صخره<br /> ناگزیر است<br />بر پیکرههای خویش میآرند<br />و زخم را بر سینههایشان.<br />چشمانِشان عاطفه و نفرت است<br />و دندانهای ارادهی خندانِشان<br />دشنهی معلقِ ماه است<br />در شبِ راهزن.<br />از انبوهیِ عبوس<br />به سیاهی<br /> نقبی سرد میبُرند<br /> (آنجا که آلش و اَفرا بیهوده رُسته است<br /> و رُستن<br /> وظیفهییست<br /> که خاک<br /> خمیازهکشان انجام میدهد<br />اگرچند آفتاب<br />با تیغِ براقش<br /> هر صبح<br />بندِ نافِ گیاهی نورُسته را قطع میکند؛<br />خود به روزگاری<br /> که شرف<br /> نُدرتیست<br /> بُهتانگیز<br />که نه آسایشِ خفتگان<br />که سکونِ مردگان را<br /> آشفته میکند.)</div><div align="right"><br /></div><div align="right"><br /></div><div align="right"><strong>خطیب</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">خودشیفتگان، ای خودشیفتگان!<br />قِدّیس وانمودن را<br /> چه لازم است<br />که پُشت بر مغربِ روزی چنین سنگینگذر<br /> بنشینید<br />و سر<br /> در مجمرِ زرّینِ آفتاب<br /> بگذارید؟<br />چه لازم است<br /> چنان بنشینید<br /> که آفتاب<br />هاله بر گِردِ صورتهاتان شود؟<br />که آن دشنهی پنهانْآشکار<br /> از پیش<br />حجّت<br /> به حَقّانیتِ این رسالتِ یزدانی<br /> تمام کرده است!</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">[دُهُلِ بزرگ که با ضربههای چهارتایی از خیلی دور به گوش میرسد ناگهان قطع میشود. سکوتِ سنگینِ ممتد.]</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-FXsSf7JI/AAAAAAAAAO0/RzT6T2wX4Zk/s1600/1(15).jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-FXsSf7JI/AAAAAAAAAO0/RzT6T2wX4Zk/s320/1(15).jpg" wt="true" /></a></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>راوی</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">دُروج<br />استوار نشسته است<br />بر سکوی عظیمِ سنگ<br />و از کنجِ دهانش<br />تُفخندهی رضایت<br /> بر چانه میدود.</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">ایلچیان<br />از دریا تا دریا، بر چارگوشهی مُلک<br />هر دری را به تفحّص میکوبند<br />و جارچیان از پسِ ایشان بانگ بر میدارند:</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">[از دور و نزدیک درهایی بهشدت کوفته میشود]</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>جارچیها</strong><br />[در فواصل و با حجمهای مختلف]</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">«ــ باکرگانی<br /> شایستهی خداوندگار!<br /> باکرگانی شایسته<br /> شایستهی خداوندگار!»</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>دلقک</strong><br />[پنداری با خود]</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">که باغِ عفونت<br />میراثی گران است!</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">باغِ عفونت<br />باغِ عفونت<br />باغِ عفونت...</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>راوی</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">امّا<br /> رعشهافکن<br /> پرسشی<br />تنورهکشان<br /> گِرد بر گِردِ تو<br /> از آفاق<br /> برمیآید:<br />شهادت دادهاند<br />که وسعتِ بیحدودِ زمان را<br />در گردشِ چارهجاییِ سال دریافتهای،<br />شهادت دادهای<br />که رازِ خدا را<br /> در قالبِ آدمی به چشم دیدهای<br />و تداوم را<br />در عشق.</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>مدعیان</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">هنگامی که آفتاب<br /> در پولکِ پوکِ برف<br /> هجّی میشود<br />آیا بهار را<br />از بوی تلخِ برگهای خشک<br /> که به گُلخن میسوزد<br />تبسمی به لب خواهد گذشت؟</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>دلقک</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">نیشخندی<br /> آری.<br />گزمهها قِدّیسانند!<br />گزمهها<br />قِدّیسانند!</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>مدعیان</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">... و حقیقتِ مطلقِ جهان، اکنون<br />به جز این دو چشمِ بداندیشِ خونچکان نیست ــ</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>یک مدعی</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">این دو چشمِ خیره<br /> بر این سر<br />که از پسِ شیشه و سنگ<br /> دزدانه<br /> تو را میپاید.</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>دلقک</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">میدانم!<br />و به صداقتِ چشمانِ خویش اگر اعتماد میداشتم<br />دیری از این پیش دانسته بودم<br />که آنچه در پاکی آسمان نقش بسته است<br />به جز تصویرِ دوردستِ من نیست.</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><strong>خطیب</strong></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">تو میباید خامُشی بگزینی<br />به جز دروغات اگر پیامی<br /> نمیتواند بود،<br />اما اگرت مجالِ آن هست<br /> که به آزادی<br /> نالهیی کنی<br />فریادی درافکن<br />و جانت را بهتمامی<br /> پشتوانهی پرتابِ آن کن!</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /></div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">بهارِ ۱۳۵۰</div><div align="right" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"> </div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-Fsc3vFNI/AAAAAAAAAO8/Fq3imfserXo/s1600/untitled.bmp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8-Fsc3vFNI/AAAAAAAAAO8/Fq3imfserXo/s320/untitled.bmp" wt="true" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-7554158744412731425?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-87112327863879895062010-04-13T17:03:00.000-07:002010-04-14T00:32:08.808-07:00زندگی نامه شاعر ، نمایشنامه نویس ،کارگردان و مبارز انقلابی زنده یاد سعید سلطانپور<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8UF_n9uVZI/AAAAAAAAAOc/wjoUUTECR1g/s1600/saeed.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8UF_n9uVZI/AAAAAAAAAOc/wjoUUTECR1g/s400/saeed.gif" width="328" /></a></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: center; unicode-bidi: embed;"><span class="Apple-style-span" style="color: red; font-family: 'Times New Roman', serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><b><br /></b></span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: center; unicode-bidi: embed;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><b><br /></b></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: center; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">سعید سلطانپور</span></span></span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: center; unicode-bidi: embed;"><b><span lang="FA" style="font-family: 'Times New Roman', serif;"><span style="font-size: medium;"><br /></span></span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">سعيد سلطانپور در سال </span><span lang="AR-SA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">1319</span><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> در شهر سبزوار ديده بدنيا گشود از خانواده اي زحمتكش, مادرش آموزگار بود و خود او نيز پس از دوره دبيرستان در آموزشگاههاي جنوب تهران به آموزگاري پرداخت, با كار در محلات فقير نشين و در جنوب شهر تهران, با بيداد و ستم طبقاتي آشنا شد و در </span><span lang="AR-SA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">1340</span><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> در جنبش اعتراضي آموزگاران پيشتاز گرديد.</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> در روز دوازدهم ارديبهشت ( روز آموزگار ) همراه با هزاران آموزگار و فرهنگيان زحمتكش بپا خواست و با ياري انقلابيوني چون صمد بهرنگي, بهروز دهقاني, حسن ضياء ظريفي, بيژن جزني و يارانشان و پيوستن دانشجويان و دانش آموزان و كارگران و ستمگشان سراسر ايران, جنبش سراسري گرديد. ارتش, آموزگاران را به رگبار بست و دكتر ابوالحسن خانعلي, آزاديخواه با تير ارتشيان شاه كشته شد و دهها تن ديگر زخمي گرديدند.</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">با تاسيس هنركده ي آناهيتا به آن پيوست و از سال 39 تا ٤٤ همگام با آموزش, به فعاليت هنري پرداخت.</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> سعيد در اجراي نمايشنامه ”سه خواهر”</span><span dir="ltr" lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> </span><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">اثر آنتوان چخوف همكاري كرد و همزمان با شركت سازنده در تئاتر , از سالهاي ٤٤ تا ٤٨ دوره ي دانشكده ي هنرهاي زيباي دانشگاه تهران را به پايان رسانيد, در سال ١٣٤٧ جنگ شعر ”صداي ميرا” را كه در خلال سالهاي ٤٧-٤٠ پروده بود و در بردارنده ۵٨ شعر در دويست صفحه بچاپ رساند.</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> نخستين شعر سياسي سلطانپور در پانزدهم خرداد سال ١٣٤٢ خود نمايي ميكند, در آن شعر سعيد سرنگوني شاه و شور و خيزش آنروز را ميسرايد, در سالهاي دانشجويي در اوج خفقان و سانسور, نمايشنامه هاي ”مرگ در برابر” از وسلين هنچوف و ”ايستگاه” نوشته ي خويش را به نمايش ميگذارد. همزمان با چاپ ”صداي ميرا ” در سال ١٣٤٧ كتاب ممنوعه ميگردد.</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">اينك سعيد به كارآترين و شورانگيزترين ميدان فرهنگي پاي گذارده است, او هنر را را برگزيده است تا راهگشاي آرزوها, آرمانها, بهروزي و برابري انسان ها باشد, او شعر را برگزيده تا وسيله اي باشد در بيان احساسات و علايق و رنج زحمتكشان و كارگران, او از جمله هنرمنداني است كه ”با درك توان و لياقت تاريخي مردم و همچنين تحليل و شناخت حقوق از دست رفته ي ايشان, انديشه ي مبارز خود را به سلاح اقدام مجهز كرده اند و براي اكتساب حقوق ربوده شده ي كار و تنظيم مردمي آن, به بهاي تحقير و تهديد و زندان و شكنجه و خون و مرگ ميكوشند” پس در شب هاي شعر سال ١٣٤٧, پيشتاز و شجاع پيش از همه شاعران و هنرمندان, چپاول امپرياليسم را به تازيانه ميگيرد </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">” ايران من </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">ايران انقلاب هاي فراموش </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> مغلوب </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> خاموش </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> شير گرسنه ي خفته به غوغاي آسيا” </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">در سال ٤٨ در پي يكسال تلاش شبانه روزي, كاري از ”ايبسن”, بنام ”دشمن مردم” را به نمايش در مي آورد. در شب يازدهم نمايش, ساواك هجوم مي آورد و سالن را تعطيل ميكند, سعيد</span><span dir="ltr" lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> </span><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">تاتر را به گستره ي مبارزه عليه دشمنان مردم تبديل كرده بود, در سال ١٣٤٧ از سوي ساواك پرونده ي او به نام ”هنرمندي خطرناك” نشاندار ميشود .</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">سال ١٣٤٩, تولدي ديگر, جنبش مسلحانه در جنگلهاي سياهكل بر ضد نظام حاكم, سعيد نمايشنامه ”آموزگاران” را بر صحنه ميبرد. آدمكشان ساواك به سالن هجوم ميبرند و كارگردان و نويسنده و بازيگران, همزمان دستگير و به شكنجه گاه برده ميشوند </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">در اسفند ١٣٤٩, دادگاه نظامي شاه از سوي سعيد به محاكمه كشيده ميشود, حكومت ناچار ميشود او را تا مدتي ”آزاد” كند, همان زمان كتاب ”نوعي از هنر, نوعي از انديشه” را پنهاني چاپ ميكند </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">در سال ١٣۵١ به جرم چاپ دوباره كتاب ممنوعه ”نوعي از هنر, نوعي از انديشه” بازداشت ميشود, در كميته كشتار – آنجايي كه امروز ”بند سه هزار” جمهموري اسلامي است و چندي نيز در قزل قلعه, اسير ميماند, پس از چهل و پنچ روز ”آزاد” ميشود و پس از ”آزادي” بيدرنگ در پي برگذاري جشن هاي ننگين 2500 ساله حكومت شاهان – بر گرده مردم – نمايشنامه ”چهره هاي سيمون ماشار” نوشته ”برتولت برشت” را به صحنه ميبرد </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">”آوازهاي بند” دومين شعر سعيد, در سال 1351 پنهاني, ممنوعه و شورشي, دست به دست ميگردد, سعيد از سال 1351 تا 1353 به زندان كشيد ميشود و سر انجام در سال 1353 به جرم انتشار ”آوازها بند” كه در سلول هاي كميته و اوين سروده بود و به جرم داشتن افكار ماركسيستي و اشتراكي و به اتهام پيوند با ”چريك هاي فدايي خلق ايران” در شكنجه گاههاي اوين, كميته كشتار, در بند پهلوي آويخته ميشود, شكنجه توانفرساست و بي مروت, داستان, داستان اطوي داغ است بر گوشت و پوست و زبان و شلاق سيم است و چنكگ قصابي, اما شاعر, شاعر عاشق همجنان ميغرد و فرياد بر مي آورد </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">”تا كه در بند يكي بندم هست </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> با تو اي سوخته پيوندم هست</span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">اگر چه در تب تند شكنجه ميسوزم </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> ز خون ريخته خورشيدها مي افروزم </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span style="color: navy;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">”سحر بند” و ”غزل بند” را ميسرايد و ”غزل براي دلاوران سهند و ساوالان برادرانش” را و ”غزل رفيق” </span></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">بيست و دوم تير ماه 1356 از زندان آزاد ميشود تا به درياي شورش توده ها تن بسپارد, در سال 1356, براي دومين بار, با انتشار بيانيه اي چهل نفره كانون نويسندگان گشايش مي يابد, نشست بنيانگذاران دومين دوره, همزمان است با آزادي سعيد از زندان, و او يكراست از زندان به كانون ميايد و ميگويد ”من ديشب از زندان آزاد شده ام و امروز آمده ام تا در دفاع از آزادي بيان, انديشه و اجتماعات, به كانون نويسندگان بپيوندم” و بيانيه ٩٨ نفره كانون را امضاء ميكند</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> شب هاي شعر كانون از مهرماه 1356 آغاز شده است, و پانزده هزار نفر را بخود ميخواند, شعر سعيد چون چراغي تابناك در دلهاي روشنفكران جبهه انقلاب, شور و اميد و توان مي آفريند, ”توده اي ها” به تريبون ”چپ روها”, حمله ميبرند تا سيم ميكرفون را قيچي كنند, توده ها ”توده اي ها” را سر جاي خود مينشانند, شعر سعيد شعر شورش است و انقلاب </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">روز ٢٣ آبان 1356, دانشگاه صنعتي تهران, بجاي دو هزار دعوتي كانون, بيش از ده هزار نفر به درون دانشگاه ميايند, پليس و ساواك گرداگرد دانشگاه را به محاصره در آورده است. پيام همبستگي كارگران با محاصره شدگان از سوي نماينده ي كارگران در دانشگاه خوانده ميشود, پيام و سرود و شعر در سرود هاي انترناسيوناليستي, دايه دايه و ..... در هم ميپيچند</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">شب شعر به تظاهرات خياباني انجاميد, كار مسكن, آزادي, حكومت مردمي شعار اصلي تظاهر كنندكان است, صد ها نفر دستگير ميشوند, خبر دستگيري در شهر ميپيچد و مادران و پدران و آشنايان و تماشاچيان گروه گروه شبانه به دانشگاه صنعتي آمده اند, و سعيد و بيش از ده هزار نفر, سرود خوان آزادي دستگير شدگان را خواهانند, روز بعد رژيم ناچار ميشود, دستگير شدگان را آزاد سازد و انگاه سعيد ميپذيرد كه از دانشگاه به خيابان بيايد, پليس از آنان ميخواهد كه تنها و آرام, راه خود را بگيرند و پراكنده شوند, جمعيت به بيرون هجوم ميبرد و به پشتيبانان مي پيوندد و تظاهرات ادامه ميابد, در خيابانهاي نواب, آذربايجان و كوچه هاي پيرامون در درگيري با پليس بيش از يكصد و پنجاه نفر زخمي ميشوند و شعارهاي ”كارگران برادرند, برادران برابرند”, ”حقوق بشر, چماق بشر”, ”شاه سگ زنجيري آمريكا ست” و برادري برابري حكومت كارگري” خيابانها را به لرزه در مي آورد. نه آخوندي در خيابان است و سخنت از دينمداران .</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">در همين روزها ست كه شب هاي شعر گوته ”در انستيتو گوته” بر پا ميشود. سعيد از شب پنجم براي هزاران نفر كه حتي بر ديوارها و پياده روها ايستاده بودند, شعر ”در بند پهلوي” و ”از كشتارگاه” را ميخواند و مردم را به انقلاب فرا ميخواند.</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"> پس از سرنگوني رژيم پهلوي نيز لحظه اي از مبارزه در راه كارگران و زحمتكشان باز نمي ايستد, در سال 1358 به نمايندگي از سوي ”سازمان چريكهاي فدايي خلق ايران” در انتخابات مجلس, كانديد ميشود و از اين تريبون در گرد همايي چند صد هزار نفره در ميدان آزادي در تهران براي جبهه انقلاب سخن ميگويد و به افشاي رژيم جمهوري اسلامي مي پردازد, ديگر هيج جايي براي مدارا و سازش نمانده است, اكثريت رهبري سچفخا در كنار رژيم جمهوري اسلامي است و دست در دست توده اي ها گذارده است, در حاليكه تركمن صحرا, انزلي, خرمشهر, كردستان, آذربايجان وسراسر ايران, هر كوي و كارخانه به دستور خميني و دست سياه جامگان تيمسار قره ني, رحيمي و سيد احمد مدني و حزب الله و خط اماميان, رفيق دوستها, غرضي ها رضايي ها و همدستان توده اي – اكثريتي آنان , بني صدر هاي و نهضت آزادي و شوراي انقلاب و ........ انقلاب را به خاك و خون و خيانت كشانده اند. پس سعيد نميتواند سكوت اختيار كند, پس فرياد بر مي آورد </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">”اگر با شهامت خود ايستاده ايم, اگر ميدانيم كه حق با ماست, سكوت نكنيم او شاعر انقلاب است, پس نميتواند كه با انقلابيون نباشد, با كارگران و زحمتكشان همصدا نگردد, نميتواند كشتار خلق تركمن را ببيند و ساكت به تماشا بنشيند, او ميسرايد, به ياد توماج و يارانش, براي صحرا, براي گنبد, براي "آياي" براي "اوبه هاي سوخته", براي كردستان, براي كارگران و زحمتكشان, به مبارزه بر ميخيزد, سازمان ميدهد و در تمامي كارزارها حضور دارد, در كوي و خيابان شب نامه بر كمر ميبندد .</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">در سال 1359 هنگام پخش تراكت در تهران, در خيابان انقلاب, به وسيله گشت سپاه دستگير ميشود, با داد و فرياد, جنجال خياباني براه مي اندازد و در ميان مردم ناپديد ميگردد </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">هفدهم بهمن ماه 1360 نخستين ميتينگ پس از انشعاب ”اقليت” از ”اكثريت”, سازمان چريكهاي فدايي خلق را تدارك مي بيند, بناست كه خود او چكامه اي در ميدان آزادي بخواند. نزديك به چهل هزار نفر به سوي ميدان روانه ميشوند. پاسداران در لباس رسمي و حزب الله حمله مي آورند و تظاهرات به خون كشيده ميشود, جهانگير قلعه مياندوآب كارگر كمونيست بوسيله سپاه ربوده ميشود و پس از شكنجه با گلوله هايي در دهان و چشم در سردخانه ي پزشكي قانوني يافته ميشود و سعيد چكامه ي ”جهان كمونيست” را ميسرايد و اين آخرين شعر سعيد است.</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">گلوله اي در دهان </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">گلوله اي در چشم </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> در تكه هاي يخ</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">در سرد خانه پزشك قانوني</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">در شعله ي منجمد خون مي تابد </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">شعله اي در دهان </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">شعله اي در چشم </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">در ميتينگ هفدهم بهمن </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">در انبوه هواداران و مردم </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> در ميان پلاكاردها و شعارها </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> در گردش تفنگداران جمهوري و گله هاي پاسدار واوباش </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">در قرق چماق وزنجير و نارنجک</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">در صداي شليك هاي ترس و</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">دشنام هاي جنون </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">..............</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">در ميان پلاكاردها</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> انقلاب </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">با پيشاني شكسته و خونچكان </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> مي خواند </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">با صداي درخشان جهان و</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> رودخانه ها </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> و رفيقان جهان </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">جهان كمونيست را </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> مي سرايند و</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;"> مي سرايند</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">با دسته گل هايي از خون </span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="color: navy; font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt; font-weight: 700;">بر فراز ميتينگ تاريخ</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">او همچنان ميغرد و ميخروشد و به مبارزه در كنار يارانش و كارگران وزحمتكشان ادامه ميدهد و آنان را به قيام بر عليه ستمگران دين و سرمايه فرا ميخواند, اما حكومت سياه پوشان اسلام و سرمايه نيز از او غافل نيست, پس در بيست و هفتم فروردين 1360 و در شب عروسي اش بوسيله پاسداران دستگير ميشود و پس از شصت و شش روز شكنجه بر همان تخت ها و با همان شلاقهاي دير آشنا در سحرگاه روز اول تير ماه به جوخه اعدام سپرده ميشود.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;">سعيد سلطانپور اين شاعر انقلاب, شاعر رنج و خون وكار, شاعر رزم و مبارزه, شاعر درد وعشق بر زمين افتاد اما همچنان كه خود سروده بود خونش پتكي شد در دست كارگران و داسي در دست برزگران, تا با اين پتك ها و داسها بر فرق رژيم سرمايه داري بكوبند و آنرا به زباله داني تاريخ ارسال نمايند .</span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"><br /></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><div style="text-align: right;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"><br /></span></div></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; line-height: normal; margin-left: 0.5in; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-family: Tahoma, sans-serif; font-size: 10pt;"></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1319 در سبزوار متولد شد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1339 - 1353 به عنوان آموزگار در جنوب تهران مشغول به تدریس بود.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1339 - 1344 با هنركده آناهیتا همكاری نمود و به اجرای نقش در اتللو پرداخت.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1340 در اعتصاب فرهنگیان شركت فعال داشت</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1344 نمایشنامه “سه خواهر” اثر آنتوان چخوف را به همراه مهین اسكویی كارگردانی كرد</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1344 - 1348 دانشجوی تاتر دانشكده هنرهای زیبا دانشگاه تهران بود</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">در این سال ها كارگردانی “مرگ در برابر” از وسلین هانچف را به عهده داشت و كارگردان و نویسنده “ایستگاه” و مسئول پخش آن از تلویزیون بود.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1347 صدای میرا مجموعه شعرهای سروده شده از 1340 تا 1347 را منتشر كرد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1347 یكی از شاعران شبهای شعر این سال بود. در همین سال به مخالفت با سندیكای هنرمندان تاتر ایران برخاست و انجمن تاتر ایران به همراه ناصر رحمانی نژاد بنیاد نهاد</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1348 “دشمن مردم” از ایبسن را به اجرا درآورد و برای فرار از سانسور نام ”دكتر استوكمن” را بر آن نهاد. سالن نمایش را پس از 11 اجرا بر روی آنان بستند </span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1349 “آموزگاران” از محسن یلفانی را به اجرا درآورد كه سبب بازداشت نویسنده و گارگردان آن شد. در این سال “نوعی از هنر نوعی از اندیشه” انتشار داد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1350 “چهرههای سیمون ماشار” از برشت را اجرا كرد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1351 “نوعی از هنر نوعی از اندیشه” را با وجود ممنوهیت مخفیانه انتشار داد و به همین جهت بازداشت شد. در این سال “چهرههای سیمون ماشار” از برشت به اجرا در آورد كه پس از 18 اجرا سالن نمایش را بستند </span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1353 از اداره فرهنگ اخراج شد. ، “آوازهای بند” را سرود. او در همین سال بازداشت و محكوم به 3 سال زندان شد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1353 - 1356 در زندان شعرهای “از كشتارگاه” را سرود.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1356 آزادی از زندان</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">22/4/1356 در جلسه بنیان گذاران كانون نویسندگان ایران دوره دوم شركت کرد و یكی از 98 نفر امضا كننده بیانیه كانون بود. در شبهای شعر دانشگاه صنعتی تهران و شبهای شعر انستیتو گوته شعر خواند. در همین سال به اروپا سفر کرد و كمیته “از زندان تا تبعید” را به همراه چند نفر از دوستانش بنیاد نهاد</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">در این سال "حسنك" را منتشر کرد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1357 به ایران بازگشت</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1358 به عضو هیئت دبیران سندیكای هنرمندان و كاركنان تاتر در آمد. در این سال “عباس آقا” و “مرگ بر امپریالیسم” را به اجرا در آورد. كاندیدای نمایندگی مجلس از طرف سازمان چریكهای فدایی خلق شد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">1359 در اولین متینگ سازمان چریكهای فدایی پس از انشعاب شركت كرد. دبیر كانون نویسندگان ایران شد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">27/1/1360 دستگیر شد. غِیابا به دبیری كانون نویسندگان ایران انتخاب شد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;">31/3/1360 اعدام ناجوانمردانه رفیق</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8UGLznweNI/AAAAAAAAAOk/CR3BtO7pva8/s1600/imagesCA0UC4M5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8UGLznweNI/AAAAAAAAAOk/CR3BtO7pva8/s320/imagesCA0UC4M5.jpg" width="232" /></a></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-family: 'Times New Roman'; font-weight: 700;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8711232786387989506?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-74743550200363767232010-04-13T16:40:00.000-07:002010-04-13T16:40:24.734-07:00برشت - نمايشنامه نويش دردمندان, فرزانه مبارزان<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8T9zYpXhNI/AAAAAAAAAOM/wv-NKKYjl5s/s1600/7096327.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8T9zYpXhNI/AAAAAAAAAOM/wv-NKKYjl5s/s320/7096327.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="color: #660000;">برتولت برشت</span></i></b></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;">برتولت برشت (زاده ۱۰ فوریه ۱۸۹۸ - درگذشته ۱۴ اوت ۱۹۵۶) نمایشنامهنویس و کارگردان تئاتر و شاعر آلمانی سوسیالیست و کمونیست بود.</div><div style="text-align: right;">او را بیشتر به عنوان نمایشنامهنویس و بنیانگذار تئاتر حماسی، و بهخاطر نمایشنامههای مشهورش میشناسند. اما برتولت برشت علاوه بر این که نمایشنامه نویسی موفق و کارگردانی بزرگ بود، شاعری خوشقریحه نیز بود و شعرها، ترانهها و تصنیفهای پرمعنا و دلانگیز بسیاری سرود.</div><div style="text-align: right;">او سرودن شعرهایش را در ۱۵ سالگی و پیش از نمایشنامهنویسی آغاز کرد و نخستین سرودههایش را بین سالهای ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ سرود و آنها را در نشریات محلی منتشر کرد. در سال ۱۹۱۸، هنگامی که به خدمت سربازی اعزام شد افزون بر کار در بیمارستان نظامی پشت جبهه، سرودههایش را همراه با نواختن گیتار برای سربازان میخواند و آنها را مجذوب نوای گرم و سرود دلنشین خود میکرد.</div><div style="text-align: right;">شعرهای نمایشی برشت را از مهمترین آثار او دانستهاند. اینها شعرهایی هستند که به صورت سرود، تصنیف یا ترانه وارد نمایشنامههای او شده و به مناسبتهای موضوعی خاص یا برای غنا بخشیدن به موضوع و افزایش اثرگذاری، به صورت پیش درآمد، میانپرده، موخره یا در میان متن آورده شدهاند. این شعرها اغلب طنزآمیز یا هزلآمیز هستند و زیر پوستهٔ شوخطبعانهٔ خود مفاهیم بسیار جدی و آگاه کننده داشته و پیامرسان ایدههای نقادانه و اجتماعی برشت هستند. بیشتر نمایشنامههای برشت دربرگیرندهٔ یک یا چند سرود، ترانه و شعر است.</div><div style="text-align: right;">برشت در ادبيات و هنر به تعهد اجتماعی معتقد بود و قلم خود را در خدمت مبارزه با نابرابری ها و ناروايی های جامعه نهاده بود. او با نگارش رشته ای از مقالات نظری، مکتب تازه ای در تئاتر پايه گذاشت که "تئاتر اپيک" يا "تئاتر روايی" خوانده می شود. اين تئاتر به ياری "تکنيک فاصله گذاری" و شکستن "توهم نمايشی"، تماشاگر را از غرق شدن در هيجانها و احساسات درام باز می دارد، به او فرصت و توان انديشيدن می دهد، تا بتواند وضعيت موجود را نقد کند. </div><div style="text-align: right;">با به قدرت رسيدن رژيم نازی در آلمان (۱۹۳۳) برشت ميهن خود را ترک کرد، کشور به کشور از برابر پيشروی ارتش نازی گريخت، دانمارک و سوئد و فنلاند را پشت سر گذاشت تا سرانجام در سال ۱۹۴۱ به آمريکا رسيد.</div><div style="text-align: right;">دوران تبعيد برشت، که خود گمان می کرد کوتاه مدت باشد، ۱۵ سال به درازا کشيد. او در تمام اين دوران ناآرام در آفرينش هنری کوشا و پربار بود و آثار ماندگار بسياری نوشت. </div><div style="text-align: right;">پس از پايان جنگ جهانی دوم و آغاز جنگ سرد، فضای سياسی تازه ای در آمريکا حاکم شد. داشتن افکار مترقی "جرم" به حساب آمد، نيروها و روشنفکران چپگرا "عناصر دشمن" خوانده شدند. راست گرايان افراطی به سرکردگی سناتور جوزف مک کارتی کارزار مخوفی عليه هنرمندان و نويسندگان مترقی به راه انداختند.</div><div style="text-align: right;">برشت در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۷ "برای ادای پاره ای توضيحات" از جانب "کميته ويژه برای تحقيق در فعاليتهای ضدآمريکايی" به واشنگتن فرا خوانده شد. او چند روز بعد ايالات متحده را برای هميشه ترک کرد. پس از چندی اقامت در سويس، به سال ۱۹۴۸ به آلمان شرقی رفت.</div><div style="text-align: right;">برشت در آلمان شرقی با استقبال گرمی روبرو شد. در برلين تئاتر دلخواه خود را به نام "برلينر آنسامبل" پايه گذاشت که ظرف چند سال به شهرت و اعتباری شايان دست يافت. او سرانجام توانست کارهای نمايشی خود را آنگونه که خود در نظر داشت، بر صحنه اين تئاتر به اجرا بگذارد.</div><div style="text-align: right;">برشت در ۱۴ اوت ۱۹۵۶ در برلين شرقی درگذشت و در گورستان نزديک خانه اش به خاک سپرده شد.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color: blue;"><b>همکاری بنتلی با برشت</b></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">برشت در دوران اقامت شش ساله اش در آمريکا برای اجرای آثار نمايشی خود تلاش فراوانی به کار برد، اما بخت و اقبال زياد با او همراه نبود. از ميان دهها طرح و پيشنهادی که برای تئاتر و سينما ارائه داد، تنها دو کار به فرجام رسيد: فيلم سينمايی "جلادان هم می ميرند" که در سال ۱۹۴۳ فريتس لانگ سينماگر نامی آن را کارگردانی کرد و نمايش "زندگی گاليله" که با تلاش چارلز لافتون بازيگر سرشناس تئاتر و سينما در سال ۱۹۴۵ در نيويورک به روی صحنه رفت.</div><div style="text-align: right;">يکی از موانع اصلی اجرای نمايشنامه های برشت در آمريکا، در کنار محتوای سياسی تند آنها، بی ترديد زبان دشوار، رنگين و چندلايه اين آثار بود. مارتين اسلين منتقد معروف، به روشنی توضيح داده است که زبان غنی و استادانه برشت همواره عامل مهمی بوده است که هنر او برای دنيای انگليسی زبان به صورت "معما" باقی بماند. </div><div style="text-align: right;">برشت از اين مشکل باخبر بود و همواره برای برگرداندن آثار خود به زبان انگليسی تقلا می کرد. او در عين حال در کار ترجمه آثار خود بسيار سخت گير بود و مترجمان بسياری را رم داده بود. يکی از نادر کسانی که تا حدی توانست خشنودی و اعتماد او را جلب کند اريک بنتلی بود.</div><div style="text-align: right;">دوستداران برشت قبول دارند که او از ياری و حمايت همکاران خود به نهايت بهره برده است، اما در عين حال بر اين واقعيت ساده تأکيد می ورزند که با تکيه بر دوست و همکار، شايد بتوان اندکی پيشرفت کرد، اما مسلما نمی توان برجسته ترين درام نويس قرن بيستم شد. </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color: blue;"><b>تبليغ برای رژيمی خودکامه</b></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">برشت تنها چند روز پس از حضور در جلسه کميته، برای هميشه آمريکا را ترک گفت و به اروپا برگشت. او نخست قصد داشت در سويس اقامت کند، حدود يک سال نيز در اين کشور ماند اما کار و زندگی او قوام نگرفت.</div><div style="text-align: right;">در شرايطی که از سرگردانی و بلاتکليفی کاملا خسته شده بود، دولت آلمان شرقی، که با شعارهای صلح دوستی و ترقی خواهی شکل گرفته بود، رسما از او دعوت کرد که برای از سرگيری فعاليت تئاتری خود به آن کشور برود. برشت به برلين رفت و خود را وقف کار تئاتر کرد.</div><div style="text-align: right;">از ديد نمايش اين اقدام برشت نيز گامی فرصت طلبانه بوده است. او اصول انسانی و اخلاقی خود را با کار و زندگی زير يوغ نظامی خودکامه زير پا گذاشت، زيرا آن رژيم برای او امکانات مادی فراهم کرده بود، و او جز اين دنبال چيز ديگری نبود.</div><div style="text-align: right;">اشکال اين است که نمی توان درباره رفتار سياسی برشت و هزاران روشنفکر نام آوری که در فاصله دو جنگ جهانی و پس از آن در کنار اردوگاه چپ قرار داشتند، با شناختها و آگاهی های امروز داوری کرد. خود او در شعری معروف به عنوان "با آيندگان" از نسلهای بعد خواهش کرده است که در داوری درباره او و نسل او مهربان باشند.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">برشت مسلما اهل جنگ و گريز نبود، اما نمی توان او را بزدل و عافيت طلب خواند. او به خاطر باورهای سياسی خود با رژيمی خطرناک در آفتاده، محکوم به مرگ شده و از ميهن خود آواره شده بود. </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">از سوی ديگر هيچ مدرکی در دست نيست که نشان دهد او نوکر گوش به فرمان "کمونيسم بين الملل" يا "اردوگاه سوسياليستی" بوده است. او به رغم اعتقاد صميمانه به مارکسيسم، در برخورد با اتحاد شوروی و به ويژه سياست فرهنگی رسمی آن، هيچگاه استقلال خود را از دست نداد. به خاطر پای بندی به همين استقلال بود که هرگز در اتحاد شوروی جايگاه درخوری نيافت و هنرش در آن ديار خريدار پيدا نکرد</div><div style="text-align: right;">. </div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">سالشمار زندگي</span></b></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">اويگن فريدريش برتولت برشت در سال۱۸۹۸ در شهرك برتسينگ در نزديك شهر آكسبورگ در آلمان متولد شد. و شانزده ساله بود كه اولين شعر خود را سرود.</div><div style="text-align: right;">در سال ۱۹۱۸ بهعنوان سرباز وظيفه در جنگ جهاني اول شركت كرد. او با صداي خوشي كه داشت در جبهة جنگ براي سربازان آواز ميخواند و بسيار مورد تشويق قرار ميگرفت</div><div style="text-align: right;">در ۱۹۲۲ اولين قطعه انتقادي او تحت عنوان « طبل زدن در شب» در شهر مونيخ اجرا شد. در همين سال درام « بعل» را منتشر كرد.</div><div style="text-align: right;">سال ۱۹۲۴ به شهر برلين سفر كرد و به كار در تئاتر آن شهر تا سال۱۹۲۷ پرداخت.</div><div style="text-align: right;">۱۹۳۱. شركت در ساختن فيلم «شكم سرد» اين فيلم با نام «دنيا به چه كسي تعلق دارد» نيز نشان داده شدهاست. سال بعد قسمت كنترل فيلم در برلين با نمايش آن به بهانة دفاع از ايدههاي چپ روانه مخالفت كرد.</div><div style="text-align: right;">۱۹۳۳. بعد از بهقدرت رسيدن هيتلر، برشت مجبور به ترك وطن شد و با همسر و فرزندانش به اتريش و از آنجا به سوئيس گريخت.</div><div style="text-align: right;">۱۹۳۵ . تبعيت آلماني برشت تحت عنوان خائن به وطن از او گرفته شد</div><div style="text-align: right;">۱۹۳۹. مهاجرت به سوئد</div><div style="text-align: right;">۱۹۴۰. بعد از لشكركشي هيتلر به كشورهاي نورديك ابتدا به دانمارك و سپس به نروژ و فنلاند گريخت</div><div style="text-align: right;">۱۹۴۱. بعد از اشغال شدن كلية كشورهاي نورديك مجبور به مهاجرت به آمريكا شد</div><div style="text-align: right;">۱۹۴۳. عضو سازمان «شورا براي آلمان دموكراتيك» شد. در همين سال پسرش كه در ارتش آلمان خدمت مي كرد در جنگ كشته شد.</div><div style="text-align: right;">۱۹۴۵. بعد از انفجارهاي اتمي در شهرهاي هيروشيما و ناكازاكي نمایشنامة «گاليله گاليله» را نوشت.</div><div style="text-align: right;">۱۹۴۷. پس از اجراي نمايش «گاليله گاليله» در آمريكا مورد بازجويي قرار گرفت و مجبور به ترك آمريكا گرديد.</div><div style="text-align: right;">برشت سپس ناگزير به سوئيس رفت. اسم او را به عنوان يك نويسندة كمونيست در ليست سياه قرار داده بودند و به همين دليل مانع ورودش به آلمان شدند. برشت به برلين شرقي رفت و در آن جا اقامت گزيد.</div><div style="text-align: right;">۱۹۵۱. به عنوان بهترين نويسنده در آلمان شرقي معرفي شد.</div><div style="text-align: right;">۱۹۵۶. در اثر يك حملة قلبي در سن ۵۸ سالگي، زماني كه در اوج بلوغ هنري بود در شهر برلين درگذشت</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">نمایشنامه ها</span></b></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> ▪ ١٩١٨ ـ بعل(baal) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩١٨ ـ آوای طبلها در شب (drums in the night) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٢٣ ـ در انبوه شهرها (in the jungle of cities) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٢٤ ـ ادوارد دوم (edward ll) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٢٦ ـ آدم آدم است (a mans a man) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٢٨ ـ اپرای سه پولی (the threepeny opera) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٢٩ ـ عظمت و انحطاط شهر ماهاگونی (the rise and fall of the state of mahagonny) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٢٩ـ نمایشنامهی آموزشی بادنی دربارهی توافق (the didactic play of baden:onconsent) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٢٩ـ پرواز لیندبرگ ها (the flight of the lindberghs) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٣٣٠ـ ژان مقدس کشتارگاهها (saint joan of the stockyards) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٠ـ آنکه گفت،آری/ آنکه گفت، نه (he who says yes/he who says no) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٠ـ اقدامات انجام شده (the measures taken) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٠ـ استثنا و قاعده (the exception and the rule) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٢ـ مادر (the mother) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٣ ـ کله گردها و کله تیزها (the roundheads the peakheads) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٤ـ هوراتیها و کوریاتیها (the horatians and curiatians) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٦ـ ترس و نکبت رایش سوم (the private life of the master race,fear and miscry in third reich) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٧ ـ تفنگهای ننهکارار(senora carrars rifles) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٨ ـ گالیله (galileo) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٣٩ ـ ننهدلاور و فرزندانش (mother courage and her children) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٤٠ ـ زن نیک سچوان (the good woman of setzuan) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٤١ ـ ارباب پونتیلا و نوکرش ماتی (puntila and matti,his hired man) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٤١ـ صعود ممانعتپذیر آرتورواویی (the resistible ris of arturo ui) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٤٣ـ چهرههای سیمون ماشار (the visions of simone machard) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٤٥ـ دایره گچی قفقازی (the caucasian chalk circle ) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٤٨ـ آنتیگونه سوفوکل (the antigone of sophocles) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٤٩ـ روزهای کمون (the days of the commune) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٥٢ـ معلم سرخانه (the tutor) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٥٢ـ دون ژوان (don juan) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٥٢ـ محاکمه ژاندارک در روآن (the trial of arc at rouen) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٥٣ـ کوریولانوس (coriolanus) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٥٤ـ توراندخت یا کنگره پاک شوران (turandot or the congress of whitewashers) </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">▪ ١٩٥٦ـ طبلها و شیپورها (trumpets and drums)</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8T-FofsjSI/AAAAAAAAAOU/qNLXoTCQ104/s1600/images.jpg1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8T-FofsjSI/AAAAAAAAAOU/qNLXoTCQ104/s320/images.jpg1.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;"> به آنان که پس از ما به دنيا مي آيند</span></b></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">1</div><div style="text-align: right;">به راستى، در دورانى ظلمانى به سر مىبرم! </div><div style="text-align: right;">كلام بىآلايش، نشان بلاهت است و </div><div style="text-align: right;">پيشانىِ بىچين، نشان بىعارى. </div><div style="text-align: right;">آن كه مىخندد، خبرِ هولناك را </div><div style="text-align: right;">هنوز نشنيده است. </div><div style="text-align: right;">چه دورانى، كه سخن گفتن از درختان </div><div style="text-align: right;">كم و بيش جنايتى است </div><div style="text-align: right;">زيرا چنين سخن گفتنى </div><div style="text-align: right;">دم فرو بستن بر جنايتهاى بىشمار است! </div><div style="text-align: right;">آنكه آرام در خيابان راه مىرود </div><div style="text-align: right;">آيا براى دوستانِ نيازمندش </div><div style="text-align: right;">ديگر دست يافتنى نيست؟ </div><div style="text-align: right;">درست است: هنوز هم </div><div style="text-align: right;">هزينهى زندگيم را در مىآورم </div><div style="text-align: right;">ولى باور كنيد، تنها از سرِ تصادف است </div><div style="text-align: right;">از آنچه كه مىكنم، هيچ مرا سزاوار اين نمىكند </div><div style="text-align: right;">كه شكمم را سير كنم. </div><div style="text-align: right;">به تصادف ايمنم. (اگر بخت به من پشت كند </div><div style="text-align: right;">حسابم پاك است.) </div><div style="text-align: right;">مىگويند: بخور و بياشام! خوشحال باش كه دارى! </div><div style="text-align: right;">اما چگونه مىتوانم بخورم و بياشامم </div><div style="text-align: right;">هنگامى كه آنچه مىخورم، از دست گرسنهاى ربودهام </div><div style="text-align: right;">و تشنهاى محتاج ليوان آب من است؟ </div><div style="text-align: right;">با اين همه مىخورم و مىآشامم. </div><div style="text-align: right;">كاش فرزانه مىبودم. </div><div style="text-align: right;">در كتابهاى كهن آمده است كه فرزانگى چيست: </div><div style="text-align: right;">خود را از كشمكشهاى جهان دور داشتن و </div><div style="text-align: right;">پنج روزه عمر را عارى از بيم به سر آوردن </div><div style="text-align: right;">بهره نجستن از خشونت </div><div style="text-align: right;">بدى را با نيكى پاداش دادن </div><div style="text-align: right;">آرزوها را بر نياوردن و حتا فراموش كردنشان </div><div style="text-align: right;">اين است فرزانگى. </div><div style="text-align: right;">اما اين همه از من يكى برنمىآيد: </div><div style="text-align: right;">به راستى در دورانى تيره به سر مىبَرَم! </div><div style="text-align: right;">2 در زمانه آشوب به شهرها پا نهادم </div><div style="text-align: right;">وقتى گرسنگى فرمان مىراند </div><div style="text-align: right;">در زمانه شورش به ميان مردم آمدم </div><div style="text-align: right;">و به آنها پيوستم. </div><div style="text-align: right;">چنين گذشت </div><div style="text-align: right;">پنج روزى كه بر زمين نصيبم بود. </div><div style="text-align: right;">خوراكم را در ميانه نبردها خوردم. </div><div style="text-align: right;">در ميان جانيان خفتم </div><div style="text-align: right;">عشق را خوار مىداشتم و </div><div style="text-align: right;">بىحوصله به طبيعت نگاه مىكردم. </div><div style="text-align: right;">چنين گذشت، پنج روزه عمرم </div><div style="text-align: right;">در اين جهان. </div><div style="text-align: right;">در زمانه من، خيابانها به مرداب مىرسيد. </div><div style="text-align: right;">زبان، مرا به دژخيمان لو مىداد. </div><div style="text-align: right;">توانم ناچيز بود، اما فقط اميد داشتم </div><div style="text-align: right;">كه حاكمان، البته بى من، مطمئنتر بر مسند مىنشينند. </div><div style="text-align: right;">پنج روزه عمرم در اين جهان </div><div style="text-align: right;">چنين گذشت. </div><div style="text-align: right;">توانها ناچيز بود و هدف </div><div style="text-align: right;">بس دور و </div><div style="text-align: right;">به وضوح در ديد </div><div style="text-align: right;">هر چند براى من به ندرت دست يافتنى مىنمود. </div><div style="text-align: right;">چنين گذشت </div><div style="text-align: right;">پنج روزه عمرم در اين جهان. </div><div style="text-align: right;">3 اما شما، شمايى كه سر بر خواهيد آورد </div><div style="text-align: right;">از دل خيزابِ سهمگينى كه ما را به كامِ خود كشيد </div><div style="text-align: right;">هنگامى كه از ناتوانىهاىمان سخن گوئيد </div><div style="text-align: right;">به ياد آوريد </div><div style="text-align: right;">روزگار تيره و تارى را كه خود از آن </div><div style="text-align: right;">جان به در بردهايد! </div><div style="text-align: right;">بدانيد ما بيش از آن كه كفش عوض كنيم </div><div style="text-align: right;">كشور عوض كرديم و از دلِ نبردهاى طبقاتى </div><div style="text-align: right;">گذشتيم، </div><div style="text-align: right;">مأيوس از اين كه جايى ستم فرمان مىرانْد و </div><div style="text-align: right;">هيچ شورشى نبود. </div><div style="text-align: right;">در عين حال بر اين واقفيم كه حتا </div><div style="text-align: right;">نفرت از دونْ مايگى </div><div style="text-align: right;">چهره را از ريخت مىاندازد. </div><div style="text-align: right;">و نيز خشم بر بيدادگرى </div><div style="text-align: right;">صدا را خشن مىكند. </div><div style="text-align: right;">اما افسوس ما كه مىخواستيم </div><div style="text-align: right;">زمين را آمادهى مهربانى كنيم </div><div style="text-align: right;">خود نتوانستيم با هم مهربان باشيم. </div><div style="text-align: right;">اما شما كه پس از ما مىآييد </div><div style="text-align: right;">اگر بدان جا رسيديد كه </div><div style="text-align: right;">انسان، ياورِ انسان باشد </div><div style="text-align: right;">از ما به بزرگوارى ياد آريد! </div><div style="text-align: right;">ترجمه علي عبداللهي</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">کتابسوزی</span></b></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">هنگام که رژیم فرمان داد کتابهای مضر را</div><div style="text-align: right;">در انظار عمومی بسوزانند</div><div style="text-align: right;">و همه جا ورزاها را واداشتند گاری گاری کتاب</div><div style="text-align: right;">به تل هیزم بکشانند</div><div style="text-align: right;">شاعری فراری</div><div style="text-align: right;">یکی از بهترین شاعران</div><div style="text-align: right;">سیاههی کتابهای سوخته در دست</div><div style="text-align: right;">وحشتزده</div><div style="text-align: right;">دریافت کتابهایش از قلم افتاده</div><div style="text-align: right;">سراپا خشم</div><div style="text-align: right;">به سوی میزتحریر شتافت</div><div style="text-align: right;">نامهای به قدرتمداران نوشت:</div><div style="text-align: right;">بسوزانید مرا!</div><div style="text-align: right;">با قلمی سوزان نوشت:</div><div style="text-align: right;">بسوزانید مرا!</div><div style="text-align: right;">بر من این ظلم روا مدارید!</div><div style="text-align: right;">تنهایم مگذارید!</div><div style="text-align: right;">مگر در کتابهایم هماره از حقیقت نگفتهام</div><div style="text-align: right;">که اکنون چنان چون دروغگویی با من رفتار میکنید؟</div><div style="text-align: right;">امر میکنم به شماها</div><div style="text-align: right;">بسوزانید مرا!</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">برای آیندگان</span></b></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">امروز فقط حرفهای احمقانه بی خطرند</div><div style="text-align: right;">گره بر ابرو نداشتن، از بی احساسی خبر می دهد،</div><div style="text-align: right;">و آنکه می خندد، هنوز خبر هولناک را نشنیده است.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">این چه زمانه ایست که</div><div style="text-align: right;">حرف زدن از درختان عین جنایت است</div><div style="text-align: right;">وقتی از این همه تباهی چیزی نگفته باشیم!</div><div style="text-align: right;">کسی که آرام به راه خود می رود گناهکار است</div><div style="text-align: right;">زیرا دوستانی که در تنگنا هستند</div><div style="text-align: right;">دیگر به او دسترس ندارند.</div><div style="text-align: right;">…</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">در دوران آشوب به شهرها آمدم</div><div style="text-align: right;">زمانی که گرسنگی بیداد می کرد.</div><div style="text-align: right;">در زمان شورش به میان مردم آمدم</div><div style="text-align: right;">و به همراهشان فریاد زدم….</div><div style="text-align: right;">عمری که مرا داده شده بود</div><div style="text-align: right;">بر زمین چنین گذشت.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">خوراکم را میان معرکه ها خوردم</div><div style="text-align: right;">خوابم را کنار مرده ها خفتم</div><div style="text-align: right;">عشق را بهایی ندادم</div><div style="text-align: right;">و از طبیعت بی صبرانه گذشتم</div><div style="text-align: right;">عمری که مرا داده شده بود</div><div style="text-align: right;">بر زمین چنین گذشت.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">آهای آیندگان، شما که از دل گردابی بیرون می جهید</div><div style="text-align: right;">که ما را بلعیده است.</div><div style="text-align: right;">وقتی از ضعفهای ما حرف می زنید</div><div style="text-align: right;">از زمانه سخت ما هم چیزی بگویید.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">به یاد آورید که ما بیش از کفشهامان کشور عوض کردیم.</div><div style="text-align: right;">و نومیدانه میدانهای جنگ طبقاتی را پشت سر گذاشتیم،</div><div style="text-align: right;">آنجا که ستم بود و اعتراضی نبود.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">این را خوب می دانیم:</div><div style="text-align: right;">حتی نفرت از حقارت نیز</div><div style="text-align: right;">آدم را سنگدل می کند.</div><div style="text-align: right;">حتی خشم بر نابرابری هم</div><div style="text-align: right;">صدا را خشن می کند.</div><div style="text-align: right;">آخ، ما که خواستیم زمین را برای مهربانی مهیا کنیم</div><div style="text-align: right;">خود نتوانستیم مهربان باشیم.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> اما شما وقتی به روزی رسیدید</div><div style="text-align: right;">که انسان یاور انسان بود</div><div style="text-align: right;">درباره ما</div><div style="text-align: right;">با رأفت داوری کنید!</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><b>داستان كوتاه :</b> <span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>اگر كوسه ها آدم بودند</b></span> </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">دختر كوچولوی صاحبخانه از آقاي " كي" پرسيد:</div><div style="text-align: right;">اگر كوسه ها آدم بودند، با ماهي هاي كوچولو مهربانتر ميشدند؟</div><div style="text-align: right;">آقای كي گفت : البته ! اگر كوسه ها آدم بودند،</div><div style="text-align: right;">توی دريا براي ماهيها جعبه های محكمي ميساختند،</div><div style="text-align: right;">همه جور خوراكي توی آن ميگذاشتند،</div><div style="text-align: right;">مواظب بودند كه هميشه پر آب باشد.</div><div style="text-align: right;">هوای بهداشت ماهی های كوچولو را هم داشتند.</div><div style="text-align: right;">برای آنكه هيچوقت دل ماهي كوچولو نگيرد،</div><div style="text-align: right;">گاهگاه مهماني های بزرگ بر پا ميكردند،</div><div style="text-align: right;">چون كه</div><div style="text-align: right;">گوشت ماهي شاد از ماهي دلگير لذيذتر است !</div><div style="text-align: right;">برای ماهی ها مدرسه ميساختند</div><div style="text-align: right;">وبه آنها ياد ميدادند</div><div style="text-align: right;">كه چه جوری به طرف دهان كوسه شنا كنند</div><div style="text-align: right;">درس اصلي ماهيها اخلاق بود</div><div style="text-align: right;">به آنها مي قبولاندند</div><div style="text-align: right;">كه زيبا ترين و باشكوه ترين كار برای يك ماهي اين است</div><div style="text-align: right;">كه خودش را در نهايت خوشوقتي تقديم يك كوسه كند</div><div style="text-align: right;">به ماهی كوچولو ياد ميدادند كه چطور به كوسه ها معتقد باشند</div><div style="text-align: right;">و چه جوری خود را برای يك آينده زيبا مهيا كنند</div><div style="text-align: right;">آينده يی كه فقط از راه اطاعت به دست ميآييد</div><div style="text-align: right;">اگر كوسه ها ادم بودند،</div><div style="text-align: right;">در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت:</div><div style="text-align: right;">از دندان كوسه تصاوير زيبا و رنگارنگي مي كشيدند،</div><div style="text-align: right;">ته دريا نمايشنامه به روی صحنه ميآوردند كه در آن ماهي كوچولو های قهرمان</div><div style="text-align: right;">شاد و شنگول به دهان كوسه ها شيرجه ميرفتند.</div><div style="text-align: right;">همراه نمايش، آهنگهاي مسحور كننده يی هم مينواختند كه بي اختيار</div><div style="text-align: right;">ماهيهای كوچولو را به طرف دهان كوسه ها ميكشاند.</div><div style="text-align: right;">در آنجا بي ترديد مذهبی هم وجود داشت</div><div style="text-align: right;">كه به ماهيها می آموخت</div><div style="text-align: right;">"زندگي واقعي در شكم كوسه ها آغاز ميشود"</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>يك شعر كوتاه</b></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">اول به سراغ یهودیها رفتند</div><div style="text-align: right;">من یهودی نبودم، اعتراضی نکردم .</div><div style="text-align: right;">پس از آن به لهستانیها حمله بردند</div><div style="text-align: right;">من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم .</div><div style="text-align: right;">آنگاه به لیبرالها فشار آوردند</div><div style="text-align: right;">من لیبرال نبودم، اعتراض نکردم</div><div style="text-align: right;">سپس نوبت به کمونیستها رسید</div><div style="text-align: right;">کمونیست نبودم، بنابراین اعتراضی نکردم .</div><div style="text-align: right;">سرانجام به سراغ من آمدند</div><div style="text-align: right;">هر چه فریاد زدم کسی نمانده بود که اعتراضی کند.</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-7474355020036376723?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-27068214825705498972010-04-13T16:25:00.000-07:002010-04-13T16:25:52.346-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8T9Y3ZUpyI/AAAAAAAAAOE/LTI49HfqTgc/s1600/images.jpg2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8T9Y3ZUpyI/AAAAAAAAAOE/LTI49HfqTgc/s320/images.jpg2.jpg" /></a></div><br /><br /><div align="center" class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 75pt 0pt; text-align: center; unicode-bidi: embed;"></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 75pt 0pt; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d; font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 19px;"><span lang="AR-SA" style="color: red; font-size: 14pt;">تبعیدیان</span></span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 75pt 0pt; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="AR-SA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">همواره نامی را که بر ما نهادهاند ناروا یافته</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">ام: مهاجران.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">آخر این به معنای ترک دیارگفتگان است.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">ما به میل خود اما، به شوق دیاری دیگر ترک دیار نگفته</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">ایم.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">و نیز به دیاری نیامدیم تا</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">ماندگار شویم، برای همیشه.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">گریزندگانیم ما، تبعیدیان.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">و نه وطن، </span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">که تبعیدگاه ماست این دیاری که ما را در خود پناه داده است.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><br /></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">نگران می</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">نشینیم آنچنان نزدیک به مرزهای میهنمان،</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">در انتظار روز بازگشت.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">کنجکاوِ کوچکترین تغییرات آن سوی مرز،</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">بی تابِ خبرهای تازه،</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">بی آنکه چیزی را فراموش کنیم</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">و یا از نکته</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">ای درگذریم.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">و نیز هیچ چیز از آنچه روی داده است را نخواهیم بخشید، هرگز!</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">آه، گذر سکوت فریبمان نمی</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">دهد.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">فریادها را از زندانهای دور می</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">شنویم.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">مگر نه اینست که ما خود شاهدانی هستیم که شرح تبهکاری</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">ها را به این سوی مرز آورده</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">ایم؟</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">هر یک از ما که با کفشهای پاره از میان جمعیت می</span></span><span dir="ltr" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"></span></span><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">گذرد</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">افشاگر ننگی ست که دیارمان را آلوده است.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><br /></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">هیچ یک از ما اما،</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">اینجا نخواهد ماند.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">آخرین کلام</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;">همچنان ناگفته مانده است.</span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin: 0cm 30pt 0pt 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><br /></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="direction: rtl; margin-left: 7.5pt; text-align: justify; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="color: #0c343d;"> برتولت برشت</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-2706821482570549897?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-55678779232248933692010-04-13T13:23:00.000-07:002010-04-13T13:23:39.056-07:00ترگل: فرزند رنج و كار - اخگر سوزان آرمان خلق<div align="center" class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 18pt; text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">هوشنگ ترگل</span></b></div><div align="center" class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 18pt; text-align: center; text-indent: 36pt;"><br /></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 18pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 21px;"><b><br /></b></span></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8TPocEHQmI/AAAAAAAAAN8/AIh19CEtFeU/s1600/Tareh%25202.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8TPocEHQmI/AAAAAAAAAN8/AIh19CEtFeU/s320/Tareh%25202.gif" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 18pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">"فرزند رنج و کار". در خانواده ای فقیر بدنیا آمد، از کودکی مزه استثمار را چشید، سالهایی در بروجرد و بعد در تهران، و بعد سه ماه زندان (بهمن 46- اردیبهشت 47). در زندان آموخت، آموخت که باید بیاموزد و بیاموزاند. دانشجویان دانشگاه تهران او را به خاطر میاورند که جلوی دانشگاه کتاب میفروخت و به آنهایی که "اهلش" بودند ادبیات انقلابی و مارکسیستی "رد" میکرد. تا اینکه دوباره اورا به بند کشیدند. یک سال دیگر زندان که "اخگرهای مبارزه را" در وی به "شعله های ملتهب و سوزان" مبدل کرد. و هم زنجیر و همرزم را متشکل کرد: ترگل شد کتیرائی، کریمی،طاهرزاده، شده گروه "جاوید آرمان خلق" خلقی که در دانشگاه تبریز، در کارخانه نیشکر هفت تپه و در روستاهای بروجرد و لرستان پیدا میشد. خلقی که به ادبیات انقلابی همچون هوائی که تنفس می کند احتیاج دارد. طاهرزاده و کریمی و بعد بقیه گرفتار شدند. کتیرائی زیر شکنجه شهید شد و محاکمه ستمگران بعهده ترگل افتاد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 55.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">مثل میلیونها "فرزند رنج و کار" زندگی کرد و مرد. اما نه مثل فرزند رنج و کار. او که "بر اوج قله های رفیع آرمان توده های رنجدیده ایران" ایستاده "دورنمای زندگی درخشان و خفقان مردم" را میدید. او که از دیدگاه خود همچنان به نظاره ادامه میدهد، پرچمدار نیروئی است که آینده را بشارت میدهد. آنکه همه جا حضور خواهد داشت: در روستاهای بروجرد و در کارخانه هفت تپه، در دانشگاه تبریز و در سیاهچالهای تهران. وهمه جا را هدایت خواهد کرد بی مهابا سرکوب خواهد کرد ستمگران را. بیدریغ مهر خواهد ورزید به توده بیکران ستمدیدگان. او نماینده پیشتاز لشگر عظیم زحمتکشان است.</span></div><div align="center" class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 55.3pt; text-align: center;"><b><span dir="ltr"><v:shape alt="" coordsize="21600,21600" id="_x0000_s1026" style="height: 2.25pt; width: 338.25pt;" type="#_x0000_t75"><v:imagedata o:href="http://dasochakosh.tripod.com/untitled2.GIF" src="Tareh%20Gool_bestanden/image003.gif"></v:imagedata></v:shape></span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><a href="" name="MATN"><b><span lang="FA" style="font-size: 20pt;">متن دفاعیه هوشنگ ترگل</span></b></a></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">امروز می خواهم در این صحنه تراژیک و در چنین لحظات تعیین کننده ای به عنوان آخرین دفاع و بدون مقدمه چینی، از خود و آرمانهایم بدفاع بپردازم.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">می خواهم بطور خلاصه انگیزه های عمده و آن علایق و پیوندهای انسانی که مرا به صفوف مبارزان آزادی بخش ملتم کشانید، صراحتا و روشن و مستدل بحث کنم تا همه شما و کارگردانان چنین صحنه های تراژیک به وجود ما و مبارزات پیگیر و ارزنده اجتماعی در کشور ما پی برده و آنرا امری منطقی و اجتناب ناپذیر بدانید.با این توضیح مختصر و ابتدا لازم می دانم که درباره عدم صلاحیت چنین صحنه هایی که به اصطلاح دادگاه خوانده می شود صحبت نمایم.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> اصولا هیچ دادگاه و محکمه ای حق رسیدگی به چنین پرونده هائی را ندارد. چرا؟ و به چه دلیل؟ - برای اینکه ما مبارزان راه آزادی میهنمان هستیم و بخاطر سعادت بشریت و ایجاد نظام نوین و انسانی مبارزه میکنیم و مبارزه از دیدگاه توده های زحمتکش و ستمدیده نه تنها جرم نیست بلکه وظیفه ای مقدس و افتخاری است و راه مداوم یک رزمنده ملی است. اما از نظر طبقه حاکم در ظاهر در اجتماع بلازده ما مبارزه جرم تلقی می شود و قابل مجازات می باشد و البته منطقا هم بنا به اصل "حفظ منافع طبقاتی" جز این انتظار نمی توان داشت. اما آنچه که مانند خورشید عیان است این است که نمی توان خواست ها و تمنیات ددمنشانه امپریالیسم و دست نشاندگانش را در قالب های قانونی و احکام جابرانۀ محاکم نظامی جهت حفظ و برآورده شدن منافعشان رنگ عدالت و عدالت خواهی زد. این تبلیغات و رفرم های نیم بند و کوس و کرنای عدالت به اصطلاح اجتماعی قادر نخواهد بود به عنوان سرپوش خفه کننده واقعیات مبارزه بی امان کشورمان را سرپوش نهد و مبارزین استوار، واقع بین در چنین شرایط ترور و اختناق از طبقه حاکم انتظاری جز نابودی خود و قتل عام های خلق ستمدیدۀ ایران را نخواهد داشت.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> طبقات حاکمه در کشورهای ستمدیده و بلاکش جهان سوم همچون کشور خودمان به خاطر حفظ و بقای خود به نابودی ما نیازمند است. روزی مبارین خلق را در میدان ها و معابر به گلوله می بندند و روز دیگر در اطاق های در بسته حکم مرگ شان را امضاء می کنند. این امر از نظر تاریخ مبارزات اجتماعی پدیده ای است اجتناب ناپذیر و من شخصا بدان گردن می نهم. اما بدانید نام این اطاق در بسته را هرگز دادگاه نخواهم گذاشت. شما چند نفر نیز دادرس نیستید و از داد نیز چیزی نمی دانید. بلکه حامیان طبقه غالب در جامعه ستمدیدۀ کنونی ما می باشید و جز این چیز دیگری نخواهد بود. شما هر قدر که سعی کنید بدین اطاق دربسته شکل دادگاه بدهید باز در نهایت ناتوان هستید. زیرا آخرین حکم و آخرین فرمان تان حکم قتل بهترین و فدائی ترین و با ارزش ترین فرزندان خلق ایران خواهد بود و با چنین داغ ننگی قرار دادهای اسارت بار و خانمان برانداز و غارتگرانه امپریالیسم را صحه گذارده و جنایات آن را بر حق خواهید شمرد. شما رای به نابودی معماران و سازندگان بنای معنوی و مادی زندگی با شکوه فردا خواهید داد و به این وسیله به جنایتکاری تان و اضمحلال ارزش های انسانی صحه خواهید گذاشت. اما هر عقل سلیمی درک خواهد نمود که احکام صادره ناشی از دستورات و احکام فرمایشی می باشند که قبلا تهیه شده تا به عنوان رای باصطلاح مستقل دادگاه اعلام گردد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> آری این اطاق دادگاه نیست. در اینجا قانون و عدالت بنده و اسیر دیوی رشت و بد سیرت است. اسیر زور و قدرت دیکتاتوری است. لیکن باید به ظاهر چنین دادگاه های فرمایشی تشکیل شود تا مبارزین را بپای چوبه های اعدام بفرستند. راستی چرا چنین است؟ موضوع ساده است. برای اینکه ارباب های خونخوار و حیوان منش خواهان آن اند. پشتوانه این کشت و کشتارها چیست؟ و حامیش کدامست؟ ارتش و سرنیزه که در حقیقت ستون فقرات و استخوان بندی هیات حاکمه فعلی و کلیه طبقات ارتش و نیروهای اهریمنی پلیس تنها ضامن اجرائی نظرات و امیل ضد ملی و طبقاتی است و نه هیچ نیروی دیگر. و قانون در کشور ما چنین تبلیغ می شود که ارتش در سیاست مداخله نمی کند و هدف و وظیفه اش دفاع از کشور در مقابل بیگانه است و نیز سرکوب نمودن عناصر ناباب در داخل. این خود یک نوع ادعای عوام فریبانه است. چرا که اکنون ارتش در تمام ارکان حکومتی مسلط می باشد و به عنوان آلتی برنده جهت منافع طبقاتی صاحبان زور و قدرت گمارده می شود که البته باید هم چنین باشد و ارتش در امور سیاسی دخالت نماید. اما ارتشی ملی و برحق است که حافظ منافع اکثریت توده های رنجدیده و پشتیبان آزادی خواهانۀ خلق های ایران باشد نه ارتش کنونی که حافظ منافع غارتگری های امپریالیسم است. بنابراین و با این توصیف من و دیگر رزمندگان راه آزادی به واقع میدانیم که شما می توانید ما را نابود نمائید ولی حق محاکمه ما را ندارید.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> محاکم نظامی اصولا از نظر حقوقی و در زمان غیر جنگ هیچ گونه مفهوم وجودی ندارند و چنین دادگاه هایی به هیچ وجه از نظر حقوقی و قضائی صلاحیت ندارند.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> من اعمالی را که انجام داده ام با مبانی علمی و فلسفی و اخلاقی منطبق میدانم. لذا شما حق ندارید که در مبانی فوق الذکر نظر بدهید و درستی یا نادرستی آن را توجیه کنید.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> من بعنوان دشمن آشتی ناپذیر علیه نظام غیر عادلانه و نادرست گام پیش نهاده ام و در مقابل، هرگونه فشاری را از جان و دل پذیرا می شوم و اگر با سبعیت تمام اراده نموده که من و امثال مرا نابود کند و تکرار می کنم که نباید در چنین صحنه های نمایش و خیمه شب بازی که نام دادگاه برآن نهاده اند این تصمیمات ضد انسانی و پلید را بگیرند.این عوام فریبی و منحرف ساختن افکار توده های مردم است و این(دادگاه) جلسۀ اجرائی است نه دادگاه قضائی.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> دیگر در مورد صلاحیت دادگاه سخنی ندارم و اینک می پردازم به اصل موضوع:</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> در طول بازجوئی ها بارها از من سوال شده که انگیزه مبارزاتی ام چه بوده است؟ من در اینجا سعی می کنم ابتدا با بررسی مختصری از وضع زندگی شخصی و سپس اوضاع کنونی ایران به سئوال پاسخ نهایی را بدهم تا علیرغم نظرات پوچ و بی اساس ارتجاعیون و عمال ایدئولوژیک آنها ثابت کنم که آنچه که مردم و توده ها را به مبارزات سازندۀ اجتماعی سوق داده است و از این ببعد خواهد داد، عوامل ذهنی و غیر واقعی نبوده بلکه تضادهای موجود در بطن جامعه است که آفریننده و نیروی محرکۀ این نوع برخوردها و مبارزات طبقاتی می باشد. تئوریسین های نظام پوسیده و کهنۀ جوامع گذشته و به دنبال آن باصطلاح صاحب نظران بورژوازی تلاش و کوشش می نمایند تا ریشه های مبارزات و جنبش های آزادی طلبانه را در بنیان عللی غیرعلمی و غیر عینی و غیر دیالکتیکی و بطور خود بخود و مکانیکی جستجو کنید. و از همین نقطه نظر است که ساواک علل و انگیزه های مبارزات را با دلائلی از قبیل به نخست وزیری رسیدن و عقده داشتن و بیکار بودن و از کار هراسیدن و جانی بودن و امثالهم معرفی نموده است و با همین دلائل بچگانه و البته مزورانه است که میخواهد ثابت و وانمود سازد که در پس مبارزات دانشجوئی دست های بیگانه و خارجی قرار دارد. حال آنکه دانشجویان در طول مبارزات خود در صفوف دیگر مبارزان میهن پرست و با فداکاری و جانبازی بیدریغ خود در راه آرمان توده ها ثابت نموده اند که این هیات حاکمه است که توسط اشارۀ اربابان در جهت حفظ منافع و امیال شیطانی شان و برای تحمیل قراردادهای اسارت آور و بی شرمانه با سبعیت خاص به روی سینه های مغرور جوانان کشور ما شلیک می کنند.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> درود گرم و آتشین ما به روان دانشجویان شهید واقعۀ 16 آذر 32: بزرگ نیا، شریعت رضوی و قندچی.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> ولی دانشجویان غیور واقع بین ایران به علت برخورد و تماس مستقیم با فنون و علوم اجتماعی و منطق و آگاهی بر تاریخ تکامل اجتماعات و نیروی محرکۀ تغییرات بنیانی و در شرایط خاص و حساس کنونی ایران و نیروی حساس و موثری را در صفوف مبارزین تشکیل داده و چاره مسائل و رهایی توده های زحمتکش را از قید استعمار و استثمار بهتر تشخیص می دهند.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">تئوریسین ها و مبلغین نظام موجود با انواع حیل و دسائس سعی دارند بمردم جامعه ما بقبولانند که ایران در امن و امان است و مردم در آسایش و رفاه غوطه ورند و تنها مشتی باصطلاح ماجراجو هستند که مخل نظم و آرامش اجتماعی میگردند. واقعا سئوال می کنم که مغرضین و بدخواهان ایران و مردم چه کسانی هستند؟ مگر جز غارتگران و مزدوران بی ارادۀ امپریالیسم که بر جان و مال و ناموس جامعۀ ما تسلط دارند کسان دیگری نیز می توانند باشند؟ البته یا دید دیگری این توجیه هم به نظر صحیح می رسد که توده های ستمدیدۀ ایران علیه منافع اربابان و برضد منافع امپریالیسم خیانت مینمایند در صورتی که از دیدگاه راه آزادی جستن و مبارزه و از دیدگاه مردم ایران فقط و فقط به خاطر رهائی از اسارت، بردگی و بندگی اقتصادی و اجتماعی می باشد و بس. در غیر این صورت به سئوال من پاسخ دهید. چه کسانی می توانند خائنین و بدخواهان ایران باشند؟ راستی این چنین است اگر دانشجوئی فریاد برآورد که "دست چپاولگر کوتاه". "امپریالیسم از ایران گورت را گم کن و ایران را به ایرانی واگذار" آیا چنین شخص تحصیلکرده ای مغرض و بدخواه ایران و منافع اکثریت مردم ایران است؟ مسلما چنین توجیه و استدلالی عوام فریبانه است و جز تایید اعمال چپاولگرانه و وحشیانۀ امپریالیسم و میراث خوارن استعمار چیز دیگری نمی تواند باشد.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> امروز توده ها و خلق های ایران در بند، از خواب غفلت بیدار شده اند و آگاهانه خوب را از بد و درست را از نادرست تشخیص می دهند و دیگر فریب نیرنگ های دشمن را نخواهند خورد. دشمنان سوگند خوردۀ ایران و منافع ملی ایران باید بدانند که سیل خروشان قدرت معنوی و پیوندهای آرمانی مبارزین و همۀ مردم ایران با قدرتی بس عظیم و ویران کننده به پیش می رود و به لحظه های تعیین کننده یعنی ویرانی تمام کاخ خای جبر و زور نزدیک می گردد. آری افق شکوهمند فردای مردم ایران خود را آمادۀ نوازش انوار زرین آزادی می نماید. بلی آن طبع طالع و ظفرنمون خواهد دمید و چنین امیدی تمام تار و پود وجودم را روشنی می بخشد. باید برای اولین بار و آخرین بار و آخرین بار بدانید که در این جهان هیچ قدرتی وجود نخواهد داشت که این امید مقدس را از من و ملیون ها رنجبر این مرز و بوم و سراسر جهان دور نماید. همانطور که تاکنون هم نتوانسته اید و نخواهید توانست. زیرا حقایق زندگی را درک کردن امید است و امید راه رسیدن به حقیقت را هموار میکند. و من حقایق تلخ زندگی را برای اولین بار در بازداشت نخستم با تمام وجودم لمس کردم. در این بازداشتگاهها در میان باتلاق های فساد سرود زندگی،پایداری و عطر امید را از شکوفه های زندگی فروزان یعنی از فرزندان قهرمان ایران آموختم و از رایحۀ شادی بخش شان نیرو گرفتم و چهره های گشاده و انسانی شان مرا واداشت که بر اوج قله های رفیع آرمان توده های رنجدیدۀ ایران بایستم و دورنمای زندگی درخشان و خلاق مردم را ببینم. پس از آزادی از اولین بازداشتم دیگر چیزی جز مردم و سعادتشان برایم وجود نداشت و اکنون هم جز همین مردم وسعادتشان برایم دنیای دیگری متصور نیست. به همین منظور به میان مردم رفتم. در میان آنها گشتم و در بطن جامعه، در میان خیل فقر و درماندگی در میان معضلات و تضادهای آشتی ناپذیر، زمینه یک جهش بزرگ را در سیر تکامل اجتماعی یافتم و با تمام وجودم به آن تکیه کردم و طلوع خورشید انقلاب را در افق ایران اجتناب ناپذیر دانستم. چرا که سپیده در حال دمیدن است.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> پس از مدتی برای بار دوم بازداشت شدم. در طول بازداشت های یک ساله اذعان می کنم که اخگرهای مبارزه در وجودم به شعله های ملتهب و سوزان تبدیل شدند. چه انگیزه هائی باعث شعله ور شدن آن اخگر ها شد؟ بی شک فجایعی که قلب پاک از برخورد با آنها ناچار ار تپش و خونباری است. آری دیدم که چگونه انسان ها و هموطنانم قربانی امیال و هوس های مشتی دزد به نام قاضی محکمه می شوند. دیدم که چگونه مردم در تار و پود سیستم بوروکراتیک مبتذلی دست و پازده قربانی می شوند. با چشم خود دیدم که سرهنگی بنام فرشیدی رئیس دادگاه عادی دادرسی ارتش خرم آباد لرستان بود با چه وقاحت و افتضاحی قانون و عدالت را به حراج گذاشته بود و روی پروندۀ من معامله میکرد و چانه میزد. وقتی متوجه شد که آهی در بساطم نیست مرا به ده سال حبس محکوم نمود. پس از مدتی پرونده ام به اهواز ارجاع و خودم نیز به دنبالش روانۀ زندان مرکز استان ششم شدم. در آن سیاهچال دیدم که چگونه اطفال معصوم زندان را که مثلا با دوچرخه تصادف نموده و یا با هم دعوا کرده بودند بجای اینکه به دارالتادیب بفرستند پاسبان ها و افسران زندان آنها را به پولداران فاسد زندانی میفروختند. آری آن اطفال معصوم و بی گناه را می فروختند تا شرافت و حیثیت شان آلوده گردد. این دزدان ناموس و شرف پل های ساحل نجات را بروی این معصومین بیگناه خراب می کردند تا مبادا این شکوفه های نا شکفته فردا گلی شوند و با رایحۀ زندگی بخش شان بوی تعفن زندگی موجود را زایل کنند. دیدم افسری به نام کوهساری با جلادی خاص مردی بنام علی کرم کرمی را به علت اینکه به کم بودن جیرۀ زندان اعتراض نموده بود آنقدر با باطوم به سرش زد تا جان سپرد. جواز دفنش هم تحت عنوان سکتۀ مغزی صادر شد و بدینگونه و به همین سادگی این جنایت هولناک لوث شد. از این گونه فجایع بسیار دیدم. اینها مشتی از خروار بودند و به همین خاطر مطالب فوق را نوشتم که جواب شما را که مدعی هستید یک سال مرا در زندان تربیت کرده اید داده باشم. البته شکی نیست که من در زندان تربیت شدم چون در زندان بود که مظاهر پلید نظام موجود را مشاهده کرده و این انگیزه ها به نوبۀ خود عللی بودند که باعث شدند من در مسیر مبارزۀ عملی قرار گیرم و امروز با این سرافرازی و سربلندی به کارهای ناتمام خود افتخار کنم. در بالا اشاره کردم که انقلاب در ایران اجتناب ناپذیر است. می خواهم این موضوع را توضیح دهم. وقتی ملتی از نظر اقتصادی ، سیاسی و فرهنگی در زیر منگنۀ جبر و زور قرار گرفت بدون شک در اثر فشار روز افزون ذرات انقلاب و عکس العمل در وجودش متبلور می شود. همانند پولاد آبدیده می گردد و سرانجام خود را رها می سازد. کشور ما و مردم ایران در زیر منگنۀ اقتصادی،سیاسی و فرهنگی قرار گرفته و روز بروز فشرده تر میشوند. بنابراین این نتیجه معلوم و الزام آور است. هر آن می بایست عکس العمل شدیدی را انتظار داشت. یعنی همانا انقلاب ملی و همه جانبه. البته این تحلیلی بسیار ساده و سطحی از شواهد عینی و معضلات گوناگون جامعه ما بود. بلی از دیدگاه علمی همه می داند که عمر استثمار انسان از انسان در جوامع بشری دیگر به سر رسیده و چون جامعه و کشور نیز جزئی از این کل و یکی از آحاد این ترکیب کلی است. بنابراین نمی تواند از یک حکم جهانشمول برکنار بماند. در جهان معاصر، عملا و عینا مشاهده می شود که مظاهر سوسیالیسم بر جهان سرمایه داری غلبه نموده و از آن پیشی میگیرد و کار خلاق انسان و توزیع عادلانۀ نعم مادی جانشین تراکم سرمایه ها و توزیع نابرابر میگردد. آشکارا خورشید محتضر سرمایه داری رو به افول است و از شرق سوسیالیسم و جامعه کمال عادلانۀ سوسیالیسم از ستیغ آرمان خلقهای این دیار پرتو افشان است. بنابراین در کشور ما انسان ها در دنیای جدیدی متولد می شوند. خواب ها به بیداری و سکون به حرکت و جنبش تبدیل می شود. در مزارع زندگی انسان ها داس به دست خار و خاشاک بکنار می زنند و نهال های سبز و شادمانه را آبیاری می کنند و من در چنین لحظات حساس در نهایت مسرت و امید به پیروزی فردا، زندگی را ترک خواهم گفت.آری زندگی را ترک خواهم نمود. نه به این خاطر که از آن سیر شده ام بلکه به این دلیل که وقتی زنده ماندن در قبال پرداخت شرافت و زندگی انسان های دیگر باشد به نظر من مرگ صدبار شیرین تر از آن است. چنین مرگی پایان زندگی و پایان مبارزه در راه زندگی آزاد و شرافت مندانه نیست. بلکه سرآغازی است بخاطر مبارزه، به خاطر دیگران.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">برایتان می گویم و می گویم که:</span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 63pt; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">دلم از مرگ بیزاراست</span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 63pt; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">که مرگ اهرمن خو آدمی خوار است</span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 63pt; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">ولی آندم که زاندوهان روان، زندگی تار است</span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 63pt; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">ولی آندم که نیکی و بدی را گاه پیکار است.</span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-indent: 63pt; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">همان بایستۀ آزادگی این است</span></b></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">لابد برایتان سئوال پیش خواهد آمد که باشد وقتی تو مردی خوب و بد زندگی برای تو چه ارزشی دارد؟ بله آقایان. فرق میان انسان بودن و اهریمن بودن و دژخیم صفت بودن در همین نحوۀ تفکر است. زیرا انسان به مفهوم واقعی در مرگ و زندگی بحیات مردم مسئول است. در صورتیکه اهریمن بودن هم در برابر وجدان بشریت مسئول است. شخص پلید و اهریمن خو حاضر است به خاطر یک لحظه زندگی ننگین خود دنیایی را به نیستی بکشاند.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> آری آقایان فرق میان ما و شما هم در همین است. شما حاضرید بخاطر حفظ منافع موجودتان ملیون ها نفر انسان را در یک لحظه در کوره های آدم سوزی زیر شکنجه بوسیلۀ ترور و یا در زیر باران گلوله و چرخ های توپ و تانک نابود سازید. اما ما با ایثار قلب های خونین مان پرچم ظفرنمون و رهائیبخش مبارزه را گلگون نموده الهام خواهیم بخشید. و این پرچم را دست بدست به دستان پرتوان و سازندۀ پولادین نسل نوین فردا خواهیم سپرد تا در موج و پرتو درخشان آرمان های مان زندگی عادلانه و طراز نوین ساخته شود. این پرچم را به دست زحمتکشان خواهیم سپرد تا نشانه ای از اعتماد و عشق مقدس ما نسبت به آنها باشد. من در این لحظات حساس مرگ را انتخاب می نمایم چرا که می دانم با چند قطره خونم زندگی را اندکی روشن تر و با صفاتر و با جلاتر خواهم نمود. بارها از من سئوال شده که منظور تو از اعمال و رفتاری که انجام داده ای چه بود؟ پاسخ می دهم – من به خاطر ایجاد یک سازمان انقلابی فعالیت و تلاش کرده ام. زیرا همانطور که منطق و تجربیات تاریخی و مبارزات ملت ما ثابت کرده است هیچ مبارزه ای نمیتواند به پیروزی برسد مگر با داشتن تشکیلات محکم ، منضبط و انقلابی. وجود یا عدم وجود چنین تشکیلات انقلابی در حد خود تعیین کننده پیروزِی یا شکست نهضت های انقلابی در کشورهائی چون ما است. هدف من از این همه فعالیت بخاطر ایجاد سازمانی وسیع و انقلابی با انضباطی سخت و آهنین در سراسر ایران بوده. آنچنان سازمانی که از فعال ترین، آگاه ترین و مومن ترین افراد بوجود آمده و اداره شود. تا روزی که در کشور ما چنین سازمانی بوجود نیامده و نیاید، امکان هر نوع مبارزه ای میسر نخواهد بود. با این توضیحات درست است که من در این مسیر موفق نشده ام ولی عدم موفقیت من یا هر کس دیگر در این راه نمیتواند نافی قوانین انقلاب باشد. من در نظر داشتم با تکثیر آثار مارکسیستی لنینیستی اولین قدم را بخاطر ایجاد چنین سازمانی بردارم زیرا در طی تجربیات متعدد دریافته ام تا مبارزین ما به مارکسیسم لنینیسم ، یعنی چکیدۀ تجربیات و منطق علمی توده های زحمتکشان در کوران مبارزات اجتماعی و در مبارزه علیه ستمگران دست نیابند در موقعیت کنونی که امپریالیسم با انبانی از تجربیات و فتنه گری های ضد انقلابی آکنده است و از بذل و بخشش تجربیات فوق الذکر به کلیه ارتجاعیون جهان هیچگونه دریغی ندارد، مبارزین ما نمی توانند قدمی ثابت و استوار در مسیر انقلاب و آزادی مردم ایران بردارند. لذا وظیفۀ کلیه روشنفکران انقلابی ایران است که بخاطر مبارزه با هرگونه کجروی و تکروی و تفهیم لزوم ایجاد سازمانی مارکسیستی لنینیستی با خصلت انقلابی هر چه بیشتر و بیشتر در اشاعه فراگیری قوانین عام دانش مارکسیست- لنینیست بکوشند. تا بدین وسیله به تجربیات خلق ما در امر مبارزه افزوده گردد. این تنها وظیفۀ کنونی ما و همرزمان فداکار انقلابی ما است که بایستی آنرا دنبال کنیم. تا زمانی که یک سازمان انقلابی بوجود نیامده است مطالعه در امر مبارزه و شکست های پی در پی خلق های ما وظیفه مهمی شمرده می شود. ما می بایستی ماهیت مبارزه و علت آنرا شناخته ، راهش را بدرستی فرا گیریم. این هدف مبرم و ضروری برابر زمان فعلی ما است. در تاریخ مبارزات ملی مراحل مختلفی وجود دارد که اذهان عموم را متوجه خویش می کند و افراد بزودی در مییابند که هیچ مبارزه ای به پیروزی نهائی نمی رسد مگر با عبور از مراحلی که ذکر خواهند شد:</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> در آغاز مبارزات هر ملتی فقط به این خاطر که روشنفکران پیشرو و مترقی نخستین کسانی هستند که قادرند تضادهای و نمودهای گوناگون جهات مبارز را دریابند، ابتکار نبرد علیه ستمگران را بعهده میگیرند و پس از مدتی در این کشاکش به علت نداشتن پایگاه طبقاتی و نقص بینش انقلابی و عدم پیشرفت سریع کار انقلابی، به ناچار تسلیم طلبی، یاس، رخوت و رفرمیسم آنان را در پنجه پر قدرت خود می گیرد. پس از طی این مرحله به دلیل آنکه اکثریت روشنفکران زمینۀ مبارزات را مساعد می بینند و به علت داشتن سری پرشور عواطف پاک و غلیان انقلابی و ناشکیبائی بخاطر یکسره نمودن امر مبارزه و رسیدن به پیروزی ، ماجراجویی و چپ روی خصلت مشخصه و طبیعت کلی این مرحله تاریخی میگردد. زیرا روشنفکران قشری از طبقۀ بورژوا هستند و با خصائل طبقاتی خاص خود کم حوصله، کم ثبات و احساساتی و گاهی هر دو. یا هرکول مآب می باشند، و همۀ اینها به انضمام عدم اتکاء به نیروی توده ها او را مستقیما به سوی ماجراجوئی سوق می دهد و خواه و ناخواه این مرحله تاریخی قسمتی از مبارزۀ هر ملت را اشباع میکند و زمانی که انقلاب محدوده های تکاملی خود را طی نموده و به عنوان سلاحی نیرومند به دست توده ها افتاد در عین حال که سیل قربانی را میدهد بدون ترس و واهمه و بدون تردید، بسیار صبور و پرتوان و نیز با سرعت کامل با درایت و منطق صحیح و درست یعنی با بینشی عملا مارکسیستی امر مبارزاتی خویش را به پیروزی نهائی میرساند. خصلت مشخصۀ آغاز چنین دوران همانا نهراسیدن از قربانی است که خوشبختانه خلق زحمتکش بپاخاستۀ ما به چنین دورانی گام نهاده و با شکیبائی به دنیا نشان داده و می دهد که انقلاب ملی و رهائی بخش را طالب است. و در پیش این رستاخیز عظیم عادلانه آماده است که هزاران تن از نیروهای جوان خودش را قربانی کسب آزادی نماید.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> امپریالیسم و کلیۀ مرتجعین باید آگاه باشند ملت ما تا بدان مرحله تاریخ گام نهاده و پیش رفته که می تواند شیپور عزای دنیای کهن را بصدا درآورد و با سیل خون مقدس خود لکۀ ننگ چنین عفریتی را از دامن هستی پاک نماید. خلق ستمدیدۀ ما از شکست های موقتی نمی هراسد. بنابراین پیروز است. دشمنان مردم باید بدانند آنچه ملت بزرگ ما و نیروهای پیشروی آنرا بمبارزه کشانده است فیلم سینما یا یک هوس آنی نیست. زیرا اگر درست است که "مبارزه امری ذای هر پدیده است"؛ مبارزۀ ملت ایران و مبارزین ایران نیز از درون و بطن جامعۀ ننگین طبقاتی آکنده از تضادهای اجتناب ناپذیر رشد نموده و هیچ نیرو و منطقی قادر نیست تضادها و معضلات موجود در جامعه را نفی کند و یا نادیده انگارد. دشمنان مردم باید بدانند که هیچ ملتی در اثر تحریک و یا تحریص این و آن نیست که بمبارزه کشیده میشود و فیلم سینما مبارزۀ رهایی بخش نمی آفریند. آرزوی داشتن یک مقام بالاتر هم انسان را بمبارزه انقلابی نمی کشاند. بلکه نابرابری ها، ستم ها ، استثمار کمرشکن انسان از انسان و تضادها است که شعله های انقلاب را در گرماگرم کورۀ اجتماعی میدمد و شعله های پاک و مقدس همین آرمان هاست که کاخ ستم اهریمنان و عمال بیگانه پرست و سود جو را بخاک تبدیل می نماید. این مردم نیستند که آلت دست و ملعبۀ این و آن اند. بلکه این زعمای قوم حاکم اند که همچون عروسک بازیچۀ دست امپریالیسم و سرجنبانان آن هستند. این دستگاه ارتجاعی است که هر صفتی را لایق خود و اربابانش می بیند، بار مردم شریف و آزادۀ ایران می کند. هر عمل ننگین خود را بحساب خلق های ایرانی می گذارد. هیات حاکمۀ ایران باید بداند و آگاه باشد که خلق مبارز ایران در طول تاریخ و طی مبارزات افتخارآمیز خود چگونه حکومت های خودسر و مستبد را گوشمالی داده است. این همان مردم اند که آغا محمد خان ها، ناصر الدین شاه ها، مظفرالدین شاه ها ، نادرها و هزاران گردن کلفت دیگر را گوشمالی داده، از صحنۀ گیتی بر انداخته اند. این همان مردم اند که ارانی ها، روزبه ها ، مبشری ها ، کوچک شوشتری ها و هزاران چهرۀ درخشان و قهرمان را بخاطر بارور نمودن نهال آزادی و ساختمان نظام نوین پرورش داده است و این چهره های انسانی و حماسه آمیز همانند خورشیدهائی هستند بر قله افتخارات مبارزۀ انقلابی ایران که با انوار ظلمت شکاف شان الهام بخش مبارزان خستگی ناپذیر کشور ما ایران اند. اینان قله های رفیعی هستند در افق خونین انقلاب ایران که چهره های مغرور و آرمان های گرامی شان، نیروبخش مبارزات و نبردهای عادلانۀ خلق های این سرزمین می باشند. این مردم همان مردمی هستند که از خونشان جوی های خون سی تیر و پانزده خرداد 42 جاری شد. این مردم همان مردمی هستند که اخیرا بهترین و با ارزش ترین فرزندانشان دلیرانه در واقعه انقلابی سیاهکل جلوی رگبار مسلسل قرار گرفتند و با لبخند پیروزی، مرگ شرافت مندانه را پذیرا شدند چرا که نمی توانستند زنده باشند و خلق و مردم خویش را در چنگال بیگانگان گرفتار ببینند.</span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: justify; text-justify: kashida; text-kashida: 0%;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> هیات حاکمۀ ایران باید از دیدن اینهمه قدرت، اینهمه استقامت و پایمردمی و شهامت که در برگ برگ مبارزات خلق های ما می درخشد برخود بلرزد و عمر پوشالی اش را بسر آمده بداند، چرا که هر عقل سلیمی با دیدن اینهمه شکوه و شهامت انقلابی و پیروزی ناچار از تصدیق است. هیات حاکمۀ ایران چه فکر می کند؟ خیال می کند با چیدن برگی از درخت می تواند ریشۀ آنرا بخشکاند؟ آیا به مصداق شعر: </span></div><div align="center" class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">"هرشب ستاره ای بزمین می کشند و باز</span></b></div><div align="center" class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">این آسمان غمزده غرق ستاره هاست"</span></b></div><div align="center" class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> </span></b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;">می توانند با به زمین کشیدن چند ستارۀ درخشان از آسمان گسترده مبارزات ملت ایران این گنبد لایتناهی را خالی نماید؟ آیا خیال می کند که با برداشتن چند قطره از اقیانوس بی کران ملت می تواند آنرا بخشکاند؟ پیداست که چنین تصوراتی آن اندازه باطل است که خیالات مرغ بیچاره و زبون همچون بوتیمار. آری آسمان انقلاب ایران از ستاره خالی نخواهد شد. چرا که به عظمت گیتی و به شکوه دنیا است. در خاتمه چون خود را سربازی از لشگر عظیم زحمتکشان ایرانی می دانم درود رنجبران و زحمتکشان ستمدیدۀ ایران را نثار کلیه روشنفکران انقلابی ایران نموده ، همبستگی ، اتحاد و پیروزی شان را در امر عظیم انقلاب بیش از پیش آرزو می نمایم. درود به روان پاک و باعظمت دلیران ایران. روزبه و کلیه افسران شهید توده ای. درود به روان پاک شهدای وقایع انقلابی اخیر ایران، سیاهکل و پس از آن درود شادمانه ما به مادران قهرمانی که چنین دلاورانی را در دامان پر مهر خود پروراندند، و درود نهائی و سلام گرم مان به تمام آنهائی که تا آخر به راه پر افتخار خویش یعنی مبارزۀ انقلابی و رهائی بخش وفادار مانده و در پیشرفتش جانانه گام برمیدارند.</span></div><div align="center" class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 1.3pt; text-align: center;"><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; font-weight: normal;"><b><span lang="FA" style="font-size: 14pt;"> به امـید روز بهــی</span></b></span></span></b></span></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 226.3pt;"><span style="font-size: 14pt;"><b>هوشنگ ترگل</b></span></div><div class="MsoNormal" dir="rtl" style="margin-right: 226.3pt; text-align: left;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 19px;"> **برگرفته از سايت ئه م روله** </span></span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-5567877923224893369?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-58324667176102287172010-04-11T16:00:00.000-07:002010-04-11T16:00:33.038-07:00عكسهاي ايران: عكسهاي درد و فقر محرومان<div align="right"></div><div align="right" class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JQomPzenI/AAAAAAAAAM0/WB0KtpXDRHU/s1600/%25D8%25B2%25D8%25AF%25D9%2586%2B%25D8%25A8%25D9%2587%2B%25DA%25A9%25D9%2581%25D8%25B4%2B%25D9%2587%25D8%25A7%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25AE%25DB%258C%25D8%25A7%25D8%25A8%25D8%25A7%25D9%2586%2B%25D8%25B1%25D8%25B3%25D8%25A7%25D9%2584%25D8%25AA_%2B%25DB%25B9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="268" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JQomPzenI/AAAAAAAAAM0/WB0KtpXDRHU/s400/%25D8%25B2%25D8%25AF%25D9%2586%2B%25D8%25A8%25D9%2587%2B%25DA%25A9%25D9%2581%25D8%25B4%2B%25D9%2587%25D8%25A7%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25AE%25DB%258C%25D8%25A7%25D8%25A8%25D8%25A7%25D9%2586%2B%25D8%25B1%25D8%25B3%25D8%25A7%25D9%2584%25D8%25AA_%2B%25DB%25B9.jpg" width="400" wt="true" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JQzJ_RN4I/AAAAAAAAAM8/ny7-0s5MnAk/s1600/11gol.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="253" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JQzJ_RN4I/AAAAAAAAAM8/ny7-0s5MnAk/s400/11gol.jpg" width="400" wt="true" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JROF2mPAI/AAAAAAAAANM/E__djbO8yAk/s1600/040410063127.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JROF2mPAI/AAAAAAAAANM/E__djbO8yAk/s400/040410063127.jpg" width="400" wt="true" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JQQMLR2oI/AAAAAAAAAMk/PyWjxDUVWgU/s1600/ghalibafan_tabriz_4_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JQQMLR2oI/AAAAAAAAAMk/PyWjxDUVWgU/s400/ghalibafan_tabriz_4_2.jpg" width="303" wt="true" /></a></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div align="right"></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JRVWqyjDI/AAAAAAAAANU/mmYKL7_XNIE/s1600/12gol.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JRVWqyjDI/AAAAAAAAANU/mmYKL7_XNIE/s400/12gol.jpg" width="400" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JSFCaY8PI/AAAAAAAAANs/-o13-hi_Y3Q/s1600/ghalibafan_tabriz_4_3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JSFCaY8PI/AAAAAAAAANs/-o13-hi_Y3Q/s400/ghalibafan_tabriz_4_3.jpg" width="303" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JPs8JfIpI/AAAAAAAAAMM/aQgAvCEyrFc/s1600/%25DA%25A9%25D9%2588%25D8%25AF%25DA%25A9%25D8%25A7%25D9%2586%2B%25DA%25A9%25D8%25A7%25D8%25B1%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25A7%25DB%258C%25D8%25B1%25D8%25A7%25D9%2586%2B_%2B%25DB%25B3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JPs8JfIpI/AAAAAAAAAMM/aQgAvCEyrFc/s400/%25DA%25A9%25D9%2588%25D8%25AF%25DA%25A9%25D8%25A7%25D9%2586%2B%25DA%25A9%25D8%25A7%25D8%25B1%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25A7%25DB%258C%25D8%25B1%25D8%25A7%25D9%2586%2B_%2B%25DB%25B3.jpg" width="272" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JRgW4oe-I/AAAAAAAAANc/n7SzPk0h43g/s1600/040410063750.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JRgW4oe-I/AAAAAAAAANc/n7SzPk0h43g/s320/040410063750.jpg" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JQewmBU3I/AAAAAAAAAMs/kgUBtDaZayc/s1600/mohiet_zist_fatamieh_4_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S8JQewmBU3I/AAAAAAAAAMs/kgUBtDaZayc/s400/mohiet_zist_fatamieh_4_4.jpg" width="302" wt="true" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-5832466717610228717?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-22155515925366629842010-03-24T15:04:00.000-07:002010-03-24T16:15:03.839-07:00آواز زيباي ماه من شاه من با ٣ اجراي مختلف:قمرالملوك وزيري, اكي بنايي, شهلا سرشار<a href="http://www.iranold.net/Singer/Aki%20Banaei/Aki%20Banaei-Ghamar-Shah%20e%20Man.htm">.:: ماه من..شاه من..........قمر، اکی بنایی، شهلا سرشار::.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-2215551592536662984?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-88126916291647645902010-03-24T14:54:00.000-07:002010-03-24T16:08:31.241-07:00شبان تيرۀ عشاق روشن از قمر است<div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: right;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S6qNyvbX_PI/AAAAAAAAAL8/QYZj_gi7lbw/s1600/6gvu4qg.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nt="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S6qNyvbX_PI/AAAAAAAAAL8/QYZj_gi7lbw/s320/6gvu4qg.jpg" /></a></div><strong><span style="color: red; font-size: large;">يادي از قمر</span></strong></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><strong> ستارگان هنر بس دميدهاند و هنوز </strong></div><div style="text-align: right;"><strong>شبان تيرۀ عشاق روشن از قمر است </strong></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><strong>نيمه ي مرداد ماهي كه گذشت همزمان بود با پنجاهمين سالگرد خاموشي قمرالملوك وزيري بانوي آواز ايران. در آسمان دانش و يا هنر هر كشوري ستارگان پر نوري به چشم مي آيند كه در رشته ي خود در ميان بقيه از جايگاه ويژه اي برخوردارند، اما دربين ايشان معدودند كساني كه علاوه بر جايگاه تخصصي خود، از نظر شخصيتي و خصوصيات انساني ممتازند، و قمر از اين تبار بود. او قبل از هنرمند بودنش انسان بود يا بهتر بگوييم هنر اولش انسانيت بود و اين گونه افراد چه سرمشق مناسبي هستند براي هنرمندان و هنرجويان پس از خود كه در راه هنر خويش انسانيت خود را فدا نكنند و اگر نمي توانند اين هردو (هنر و انسانيت ) را با هم جمع نمايند پس بگذارند هنر بميرد.</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>تاريخ تولد قمر به درستي مشخص نيست، برخي فوت وي را در ۵۴ سالگي ذكر كرده اند، بنابراين مي توان تولد قمر را حدود سالهاي ۱۲۸۴ در تاكستان قزوين ( برخي كاشان گفته اند ) دانست، پدر وي چهار ماه قبل و مادرش هشت ماه پس از تولد وي فوت كردند و قمر تحت تكفل و تربيت مادر بزرگش قرار گرفت.</strong></div><div style="text-align: right;"><strong> </strong></div><div style="text-align: right;"><strong>"ملا خيرالنساء " مادربزرگ قمر و ملقب به افتخار الذاكرين زني بود پرهيزكار و مومن كه در حرم ناصرالدين شاه و يا منازل بزرگان شهر به روضه خواني و ذكر مصيبت آل عبا مي پرداخت. و به اين صورت بود كه قمر از زمان كودكي با خواندن و آواز خواني آشنايي يافت تا آنجا كه در همان كودكي مادربزرگش را همراهي مي كرد و صداي زيباي وي تاثير مراثي را دو چندان مي نمود. و اين ها همه باعث افزايش جرات و آمادگي صداي وي گرديد، چنانچه خود وي گفته است: " من مديون همان تربيت اوليه خودم هستم چرا كه همان پا منبري كردن ها به من جرات خوانندگي داد".</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>و چنين شد كه قمردر سنين نوجواني به داشتن صوتي خوش و آوازي دلپذير در ميان اهل هنر شهره بود. در اين زمان بود كه وي در مجلس ميهماني با حضور مرتضي خان ني داوود مي خواند و مرتضي خان به وي پيشنهاد آموختن گوشه هاي رديف موسيقي ايراني را مي كند ، قمر اين موضوع را با مادر بزرگ خود در ميان ميگذارد و با موافقت وي پيرمردي را براي آموزش قمر به خانه دعوت مي كنند كه از نام وي اطلاعي در دست نيست و چند ماه بعد فوت مي نمايد و از آن به بعد تحت تعليم مرتضي خان ني داوود قرار گرفت كه پس از چندي اين رابطه ي استاد و شاگردي به همكاري بدل گشت.</strong></div><div style="text-align: right;"><strong> </strong></div><div style="text-align: right;"><strong>پس از فوت مادربزرگ قمر، تحت حمايت " محمد بحريني " از افراد صاحب مكنت و هنر دوست قرار گرفت و توسط وي با " نظام الدين لاچيني " آشنا شد كه منزلش محل اجتماع شاعران ، موسيقي دانان و مردم اهل هنر و فضل بود، در اين گردهمايي ها قمر با " امير جاهد " شاعر و ترانه سرا آشنا گرديد كه امير جاهد به وي پيشنهاد خواندن چند سرود ميهني ساخته ي خودش را مي كند و در ضمن با كمپاني " پليفون " نيز صحبت مي كند تا از صداي قمر صفحه تهيه نمايند. برنامه با اركستر كوچكي كه امير جاهد ترتيب داده بود اجرا ميشود وصفحه اي نيز با ترانه هاي زير ضبط مي نمايند:</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>۱- تا جوانان ايران به جان و دل نكوشند</strong></div><div style="text-align: right;"><strong> جامه فخر و عزت چون ديگران نپوشند</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>۲- اي جنس بشر تا كي به ابناء وطن ... </strong></div><div style="text-align: right;"><strong>۳- در ملك ايران، اين مهد شيران</strong></div><div style="text-align: right;"><strong> تا چند، تا كي افتان و خيزان</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>۴-هزار دستان به چمن</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>۵-بهار است و هنگام گشت</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>۶- در بهار اميد</strong></div><div style="text-align: right;"><strong> </strong></div><div style="text-align: right;"><strong>نخستين كنسرت قمر در سال ۱۳۱۳توسط اداره ي نظميه در گراند هتل اجرا گرديد كه در آنجا بود كه براي نخستين بار ترانه ي " مرغ سحر " از ساخته هاي آقاي ني داوود و شعر ملك اشعراي بهار اجرا گرديد. نوازند گان اين برنامه عبارت بودند از: ابراهيم منصوري و نورياني ( ويولن) ، شكري و مرتضي ني داوود (تار) ، حسين خان (كمانچه) ضياء مختاري (پيانو)</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>لازم به ذكر است كه قمر از اولين كنسرت خود هيچ حق الزحمه اي دريافت نكر و تمام پول حاصل را به اديب السلطنه (معاونت اداره نظميه) داد تا ميان نوازند گان تقسيم كند.</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>قمر پس از ضبط اين كنسرت بيش از پيش در بين مردم محبوبيت و شهرت كسب كرد و كنسرت هاي متعددي به سود قحطي زدگان، حريق زدگان، زلزله زدگان و ... برگزار كرد. قمر از ابتداي تاسيس راديو با آن همكاري داشت و نخستين ترانه اي كه در سال ۱۳۱۹ در راديو اجرا كرد ترانه اي بود از آقاي موسي معروفي و شعر دكتر نيرسينا با مطلع :</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>وزان شد باد مهرگان ، غم افزا بود باغ و چمن</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>ز غم دل مرغ سحر ، شكسته شد چون دل من</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>و اين فعاليت تا آنجا ادامه داشت كه خود قمر متوجه شد كه صدايش آن لطف و جذابيت روزگار جواني را ندارد و براي اينكه به محبوبيت خود خدشه اي وارد نسازد همكاري با راديو را قطع كرد و گوشه اي عزلت گزيد.</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>در مورد تاريخ مرگ قمر نيز اختلافاتي هست. بيشتر افراد و نشريات در همان زمان ، فوت وي را در ساعت ۲۳ ،پنج شنبه ۱۵ مرداد ۱۳۳۸ نوشته اند اما بر سنگ مزار وي تاريخ ۱۴ مرداد حك گرديده. جنازه ي قمر صبح روز بعد پس از غسل در امامزاده قاسم چون هيچكدام از متوليان مساجد حاضر به قبول آن نشدند خيلي بي سر و صدا به آرامگاه ظهير الدوله منتقل گرديد و به خاك سپرده شد. ولي ياد و خاطره ي وي هنوز در خاطره ها باقيست و محبوبيت وي در بين مردم روز به روز فزوني يافته است. روحش شاد....</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>" چگونه عشق را شناختم؟ "</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>خاطره اي از قمرالملوك وزيري از زبان بيژن ترقي:</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>" مرحوم پدرم،دوستي داشت از ثروتمندان معروف شهرستان يزد كه هرچند بار يكبار به خاطر ملاقات قمرالملوك وزيري به تهران مي آمد .هداياي گرانبها و نفيسي به او تقديم مي داشت.</strong></div><div style="text-align: right;"><strong> </strong></div><div style="text-align: right;"><strong>يكي از دفعات كه درست به خاطر دارم ايام فروردين و روزهاي عيد نوروز بود، با پدر قرار داشتند به ملاقات قمربروند، پدر مرا هم كه پسر بچه اي ده دوازده ساله بودم، با خود همراه كرد. همين قدر به خاطر دارم كه اطراف منزل قمر مدتي انتظار كشيديم، تا اينكه بالاخره با سر و رويي آراسته از منزل بيرون آمد. بلافاصله رو به دوست پدر كرد و گفت : قبل از آنكه به مهماني برويم من كاري دارم كه پس از انجام آن خواهيم رفت، اول آنكه من چيزهايي سفارش داده ام كه ميگيريم، بعد هم يك زحمت ديگري دارم كه با شرمندگي خواهم گفت، خلاصه آنكه از مغازه اي دو صندوق در بسته تحويل گرفتند و در پشت ماشين قرار دادند، سپس خانم قمر به دوست پدر گفت: مي دانم دير شده ولي زود تمام مي شود، زحمت بكشيد، مرا به جاده ي شهر ري برسانيد، چون يك كار كوچكي دارم، تا با خيال راحت نزد مهمانان شما برويم.</strong></div><div style="text-align: right;"><strong>در نيمه هاي جاده ي شهر ري كه در آن ايا بياباني بيش نبود مقابل دو خانه مخروبه كاهگلي ماشين را نگهداشتند، قمر در حال پياده شدن بود كه از صداي ماشين، پرده ي مقابل آن دو خانه مخروبه كنار رفت و تعدادي بچه هاي سه چهار ساله با سر و روي ژوليده و لباس هاي كهنه و مندرس، ذوق كنان بيرون دويدند و دستهاي كوچك خود را به طرف قمر باز نگهداشتند.به راستي منظره اي بهت آور بود، قمر با آنكه به خاطر مهماني از هر جهت خود را آراسته بود، گويي به استقبال عزيزان و فرزندان خود ميرود، يك يك آنان را در آغوش گرفته، چهره هاي دود زده و موهاي درهم و غبار آلودشان را مي بوسيد و ميگريست، به اشاره او صندوق ها را بيرون آوردند، كودكان حس مي كردند باز درهاي خوشبختي به رويشان باز شده، شادي با قمر آمده بود، لباسها ، كفش ها ، جوراب هاي رنگين بر سر دست ها به پرواز در آمده، فرياد شادي كودكان نه ما را كه فرشتگان آسمان را به شادي و رقص آورده بود، من اگرچه كودكي بيش نبودم ولي از همان روز بود كه عشق را شناختم " .</strong></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S6qDoAUGEkI/AAAAAAAAAL0/ULzVpeRnKn0/s1600/66tlx6o.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nt="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S6qDoAUGEkI/AAAAAAAAAL0/ULzVpeRnKn0/s320/66tlx6o.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">قمر ميخواست از حنجره اين مردم بخواند. صداي قمر را نيز مانند فرياد مردم نميشد در دربارها محبوس كرد و قمر هنگامي كه سالها بعد با شوري تمام در ” مارش جمهوري“ عارف، <br /><br /><br /><br />سلطنت كو رفت گو رو<br />نام جمهوريت از نــــــو<br />همچو خور افكند پرتـــو<br />دور شاهي را چو دجــال<br />واژگون گشتهاست احوال<br />تا قيامت دادگر بـــــــــاد<br />بازوي پرزور جمهـــوري<br /><br />در واقع پا را فراتر گذارده، آنچه را كه خيلي بعد يعني در سال 57 تحقق يافت، فرا ميخواند و اين امر(جمهوريخواهي) هر چند در آن روزگار به مدت كوتاهي توسط رضاخان ، يعني موسس سلطنتي ديگر ، پشتيباني شد، اما سرانجام هيچگاه بر قمر بخشوده نگشت.<br /><br /><br /><br />قمر كمي دير به دنيا پا گذارده بود. زماني كه او به خواندن آغاز كرد و به سوي مردم روي آورد و آواي آنها را سر داد، ديگر از جنبشي به آن عظمت اثر كمي باقي مانده بود. لشكريان تزاري در تبريز پيشقراولان انقلاب را قتل عام كرده بودند و باقيماندههاي آنها نيز اندك اندك از ميدان خارج ميشدند، پسيانها ، خيابانيها و كوچكخانها به قتل ميرسيدند و رضاخان حكومت خود را شكل ميداد. قمر هنگامي كه دهان گشود، دوران ديگر شده بود. استبداد مسلط بود ، خفه ميكرد و حنجرهها رابا سرب ميآكند. قمر درباره سال 1310 مينويسد:<br />” روز بعد كنسرت خاتمه يافت. به فكر افتادم جواني را كه از همدان برايم نامه ميفرستاد و به آوازم اظهار علاقه كرده بود، ملاقات كنم. معلوم شد به علت اينكه يكي از صفحات مراكه ” مارش جمهوري“ را خوانده بودم نزدش يافتهاند و او را به جرم جمهوريخواهي زنداني كردهاند. در آن موقع دستور داده بودند صداهاي جمهوريخواهي را خاموش كنند و صفحه مرا هم كه مارش جمهوري خوانده بودم، جمع كردند و هر كس كه آن صفحه را نگه ميداشت، تحت تعقيب قرار ميدادند“( ماهنامه ” موزيك ايران“ ، سال هشتم، شماره 4، شهريور 1338)<br />قمر در نوشتهاي سلطه آن استبداد سياه و دهشتناك را در بيان چگونگي احضار خود به كميسري توصيف ميكند<br />” سخت هراسان شدم. خدا ميداند كه چه اندازه ترسيده بودم. به خاطر داشتم كه زماني سرتيپ درگاهي مرا احضار كرده بود واندرز داده بود كه از خواندن تصنيف معروف مارش جمهوري و تصانيف مشابه آن خودداري كنم.منهم به عهد وفا كرده بودم. ديگر براي چه مرا به كميسري خواستند، به عقلم نميرسيد. به هر حال، با ترس و لرز فراوان به كميسري رفتم... به اطاق مجاور رفتيم . اتاقي بود تاريك كه هيچ روزنهاي به خارج نداشت... استشمام هواي دم كرده آن با تاريكي مخوفي كه حكمراني ميكرد، مرا از حال طبيعي خارج ميكرد، ولي به زحمت تعادل خود را حفظ كردم...“ ( همانجا)<br /><br />او بيهوده هراسان نبود. در جامعه آن روز ايران اين ” احضارها“ اغلب معني مشخصي ميداد و چه بسا بازگشتي درپي نداشت. با تحكيم ديكتاتوري صداهاي مردمي نيز خاموش ميشدند. يكي از پرشورترين اينان ميرزاده عشقي شاعر جوان و مردمي بود كه از دوستان قمر محسوب ميشد و بر قمر تاثير بسيار داشت و قمر برخي اشعار او را به ويژه در رابطه با سيهروزيهاي زنان ، از زبان زنان و در بيان خواستهاي آنها اجرا كرده بود:<br /><br />اكنون كه مرا وضع وطن درنظر آمد<br />ديدم كه زني با كفن از قبر درآمــد<br /><br />غصـــــــــــــــــــه شما قوم رنجور<br />مردهام برون كـــــــــــرده از گور<br /><br />قمر خود از آشنايي با عشقي ياد ميكرد و ميگفت كه گاهگاه به ديدار او ميرفته است. در يكي از اين ديدارها درحالي كه زيلوي مندرسي كفپوش اتاق عشقي را تشكيل ميداد، شاعر از قمر معذرت ميخواهد كه وسيله پذيرايي از خواننده مشهور را ندارد و از روزگار و تنگي اوضاع كه بر او حاصل شده بود، لب به شكوه ميگشايد. عشقي به قمر گفته بود: روزگار آن قدر بر من تنگ گرفته است كه قوطي سيگار خود را نزد عطار سركوچه گذاشته و سيگار و كبريت گرفتهام. عشقي در همان روز به قمر اظهار داشته بود كه حكومت وقت با او ميانهاي ندارد و از آيندهاش بيمناك است و گويا درهمپيچيدن طومار زندگيش را در آينده نزديك پيشبيني ميكرد. قمر ميگفت:” ديري نگذشت كه حدود 12 تيرماه 1303 شمسي كه در منزل نشسته بودم ، خبر كشته شدن عشقي را شنيدم ، بياختيار آخرين جلسه ملاقات من و عشقي و حزن و اندوه و قيافه و چشمان او در نظرم مجسم شد“<br />عصري كه دنيا در انقلاب است<br />قمر در همين دوران شاهد به گوشه انزوا افتادن عارف نيز هست. روحالله خالقي در مورد عارف ميگويد: <br /><br /><br /><br />" عارف اولين تصنيف سازي است كه مضامين اجتماعي و افكار سياسي و انتقاد از اوضاع زمان خود را در لباس شعر و آهنگ تجسم كرد و موسيقي را وسيله نشر و تبليغ عقايد و افكار خود نموده است. عارف محبوبيت بسياري در ميان مردم داشت. شدت تاثير تصنيفهاي عارف به اندازهاي بود كه حتي بعد از سروده شدن اين تصنيفها مدتها بر سر زبانها بودند و مقداري هم توسط خوانندگان معروف آن زمان در صفحه گرامافون اجرا و ضبط گرديدند" .<br />كسروي نيز مينويسد:" آنچه در شعرهاي عارف ارجدار بود و ميتوان نام سخني زنده به آنها داد، تصنيفهاي او است. تصنيفهايي را كه عارف ساخته و خود در كنسرتها ميخواند و به زبانها ميافتاد... آوازهخوانان ميخواندند، بچهها ميخواندند، دختران خانه ميخواندند و همين حال را ميداشت تصنيفهاي ديگر او"( " تاريخ تحول ضبط موسيقي در ايران"، ص 252)<br />قمر علاقه ويژهاي به عارف و تصنيفها و اشعار او داشت و بسياري از تصنيفهاي او را خود اجرا كرده بود. از جمله مهمتريناين تصنيفها ، مارش جمهوري و تصنيفي است كه عارف به ياد دوست شريف و وطن دوست خود كلنل محمد تقي خان پسيان سروده بود:<br /><br />" گريه كن كه گر سيل خون گري ثمر ندارد<br />نالهاي كه نايد ز ناي دل اثر ندارد..<br />شاه دزد و شيخ دزد و مير و شحنه دزد<br />دادخواه و آن كه او رسد به داد و دادرس دزد<br />دامني كه ناموس عشق داشت ميدرندش<br />هر سري كه سّري ز عشق داشت ميبرندش<br />كو به كوي و برزن به برزن همچو گوي برندش<br />اي سرم فداي همچو سر باد...<br />در سال 1310 كه قمر به همدان ميرود، عارف شاعر " از خون جوانان وطن لاله دميده " مغضوب و در همدان در حال انزوا به سر ميبرد. او ميگويد:<br />" به مجرد ورود به همدان خواستم به سراغ عارف شاعر عاليقدر ايران بروم، ولي آنهايي كه او را ميشناختند، مانع رفتن من نزد او شدند و بهانهشان اين بود كه عارف كسي را نميپذيرد و كنج انزوا اختيار كرده است... من عارف را نديده بودم و تنها اسما او را ميشناختم ، اما باديدن وي مهرش در دلم جاي گرفت و فهميدم كه مرد بزرگ و آزادمنشي است و شايد كمتر مانند داشته باشد. اينجا بود كه ارادتم به وي فزوني يافت. از عارف دعوت كردم كه در كنسرت من حاضر شود و او با كمال ميل دعوت مرا پذيرفت. كنسرتي كه آن شب دادم ، مورد توجه حضار واقع شدو چندين گلدان نقره به من اهدا گرديد. منجمله شاهزاده نيرالدوله يك گلدان بزرگ به من داد كه من آن را تقديم عارف كردم. روز بعد شاهزاده نيرالدوله از من گله كرد كه چرا گلدان اهدايي او را به عارف دادهام... د رآن موقع حكومت وقت با عارف مخالف بود..."<br />قمر تعدادي از تصنيفهاي ملكالشعراي بهار را نيز اجرا كرده بود كه از دوران مشروطيت شعرهايي متناسب با اوضاع روزميسرود. بهار همچنين تصنيفهايي نيز سروده بود كه گاه منعكس كننده اوضاع سياسي و اجتماعي آن زمان بود. هنگامي كه بهار به زندان ميافتد، تصنيفي ميسازد( " اي دل آواره...") و تقاضاي آزادي ميكند، ولي جرات نمي كند نام خود را در تصنيف بگذارد. قمر به نام خود اين تصنيف را ميخواند و به آزادي بهار كمك ميكند.<br /><br />قمر تصنيفهاي متعددي را كه سرودۀ عارف، عشقي، بهار، اجلال الممالك، ايرج ميرزا و ... و در وصف دردها و مشكلات زنان و از جمله عليه نقابي بود كه در آن زمان صورت زن را ميپوشاند، اجرا كرده است<br />يكي از ويژگيهاي مردمي شخصيت قمر كه دربارۀ آن افسانه و حقيقت( و بيشتر حقيقت) بسيار فراوان و گسترده و بههم آميختهاند، بياختياري وي در مقابل غم و ناتواني مردم و بذّالي بيحد و حصر نسبت به بينوايان بوده است. روايات، نمود اين ويژگي را حتي به سنين نخستين زندگي او بازميگردانند، به زماني كه قمر خردسال كيف پول مادربزرگش را به مستمندي ميبخشد. اين ويژگي كه منشي درويشمسلكانه آن را تقويت ميكرد، در تمامي زندگي قمر با شدت خاصي حكمفرما بود. او هيچ تقاضايي را فرو نميگذارد، درآمدهاي سرشار كنسرتهايش را در كوتاهترين زمان به مردم ميبخشيد، در عروسيهاي فرزندان آنها آواز ميخواند و به افتخار نوازندگان ديگر كنسرت ترتيب ميداد. قمر براي ساختن آرامگاه فردوسي نيز كنسرت داد و همۀ عوايد آن را واگذار كرد.<br />اين خصيصه حتي در سالهاي آخر عمر نيز كه تنگدستي به شدت او را در فشار قرار داده بود، با شدت پيشين خود مينمود. در اين دوران هنگامي كه دوستانش به واسطۀ تنگدستي او مبلغ ده هزار تومان جمعآوري ميكنند و در اختيار وي قرار ميدهند، متوجه ميشوند كه پس از چند روز باز به تنگدستي سابق است و همۀ پول را به مردم بخشيده است. وقتي پاي صحبت او مينشينند، ميگويد:<br />"من ديگر درخت چناري هستم كهن كه سايهگستر شدهام و نميتوانم كسي را از زير سايۀ خود برانم". <br />گويي قمر ميكوشيد آنهمه آرمانهاي تحققنايافته و دردهاي درمان نشده را كه در آوازها و تصنيفهايش فرياد كرده بود، خود يكتنه تحقق بخشد و درمان كند و چون اين كار ميسر نبود، ميكوشيد با همسان كردن خود با مردم، به آرامشي دست يابد كه در تمامي زندگيش به واسطۀ غمخواري با رنجهاي مردم از او دريغ شده بود.<br />داستانهاي بسياري نيز دربارۀ شهامت وي بر زبانهاي مردم جاري بود. اين داستانها تنها به شركت در كنسرتهاي به قول نيداوود، ترسناك مربوط نميشدند، بلكه هم چنين مقابله با تحكم و زورگوييهاي حاكمان وقت را نيز كه هيچ چيز را خارج از حيطۀ قدرت خفقانبار خويش متصور نميدانستند، دربر ميگرفت. ماجراي توهين تيمورتاش به قمر و پاسخ متقابل قمر كه همگان تصور ميكردند در مقابل جلادي چون تيمورتاش به قتل قمر منجر شود، از خاطرات فراموش نشدني دوستان قمر است. نيداوود ميگويد من چشمهايم را بستم تا قتل قمر را به چشم خود نبينم. چشمم را كه باز كردم، ديدم تيمورتاش به پاي قمر افتاده و به بوسيدن پاهاي او مشغول است.<br />و روحانگيز ميگويد:<br />از شبهاي فراموش نشدني زندگيم، شبي است كه تيمورتاش، من ، قمر و ملوك ضرابي را به مجلسش دعوت كرده بود. من وملوك رفتيم، ولي قمر نيامد. تيمورتاش كه جلوي ميهمانانش خجالتزده شده بود، چند بار فرستاد دنبال قمر، ولي او كه در مجلس عروسي يك خانوادۀ فقير شركت كرده بود و مجاني آواز ميخواند، حاضر نشد به ميهماني تيمورتاش بيايد و در جمع رجال مملكت آواز بخواند. حتي براي تيمورتاش پيغام فرستاد كه اگر تو تيمورتاشي، من هم قمرم . ارزشم بالاتر از آن است كه براي سرگرمي تو و امثال تو به خانهات بيايم. همين پيغام كار خود را كرد و از فردا قدغن شد قمر در محافل هنري آواز بخواند".( هفدهمين سال خاموشي قمر)<br />بنابراين محبوبيت قمر نزد مردم و مغضوبيت او نزد حاكمان روز از علل متعددي ناشي ميشد كه عمدهترين آنها اين بود كه قمر هنرمندي بود كه از نياز زمان خود و مردم محروم تاثير ميگرفت و آنها را با صدايي پرقدرت و زيبا در آوازها و تصنيفهاي پرشور بازتاب ميداد. اگر از مردم كشور ما، چه نسلهاي جوان يا نسلهاي بازمانده از دوران قمر دربارۀ او سئوال شود، او را خوانندۀ ترانۀ مشهور "مرغ سحر" خواهند خواند. در واقع، هيچگاه قمر "مرغ سحر" سرودۀ ملكالشعراي بهار را نخوانده است، اما اينكه او خوانندۀ "مرغ سحر" باشد، آن قدر بديهي است كه حتي استاد و همراه ساليان او نيداوود و صاحبنظران برجستهاي چون سپنتا نيز اين اشتباه را تكرار كردهاند، به اين دليل ساده كه زندگي قمر با نقش مرغ سحر شباهتهاي بسيار دارد:<br /><br />مرغ سحر ناله سر كن<br />داغ مرا تازهتر كن<br />زاه شرربار اين قفس را<br />برشكن و زير و زبر كن<br />بلبل پربسته ز كنج قفس درآ<br />نغمۀ آزادي نوع بشر سرا<br />اين "ناله و آه و نغمه" در تصنيفها و آوازهاي قمر و نظاير او از آنجايي كه از اصالتي بيترديد برخوردار بود و ريشه در خواستهاي فروخوردۀ مردم داشت، وسيلۀ غنا و تعالي نقش تاريخي موسيقي ايراني گشت كه در قرون اخير همواره با رگهاي غمآلود تنيده در تار و پود شورانگيزش همراه بوده است.<br /><br />نادرپور در مورد قمر ميگويد:<br />"صداي او آوازي در شبانگاه بيابان بود، بيابان اندوه و تنهايي . و ما مسافران تنهاي شب كه بار هول سكوت بر دل داشتيم، با دهان او و صداي او آواز ميخوانديم تا بر هراسمان غالب آييم"( مجلۀ موسيقي، شمارۀ 36، شهريور 38)<br />و "اگر موسيقي ايراني چشمۀ اندوهي است كه از خاموشي و تاريكي قرنهاي پيش جوشيده و اينك به ما رهگمكردگان وادي ماتم رسيده است، بيگمان آواز قمر زيباترين زمزمۀ اين چشمه و دلنوازترين نغمۀ اين جويبار است"<br />قمر در دورهاي ميزيست كه تكنيك و فن در مورد ضبط و حفظ نواهاي موسيقي بسيار نازل بود. آن بخش از صفحات قمر نيز كه باقي ماندهاند، كيفيت خوبي ندارند و بيانگر اوج و غناي واقعي صداي او نيستند. مهمتر از اين، بنا به دلايل ذكر شده، قمر مغضوب اربابان قدرت بود ، بخشي از همين نوارهاي بهجا ماندۀ صداي او را پاك كردند و به خاطر محتواي اجتماعي كارها، مردمدوستي، و عدم كرنش در مقابل دربار، كارزار فرهنگي وسيعي عليه او بهراه انداختند تا چنين الگويي را از اذهان بزدايند و سرانجام، آخرين و نه كماهميتترين دليل اين گمنامي آن است كه قمر يك زن بود و زني با اين ويژگيها در آن دوران وانفسا را محافل حتي بسيار گستردهتري از مجامع حاكم نميپسنديدند و با منافع و نظريات خود سازگار نميديدند.<br /><br />قمر چندي پيش از مرگ خود، از خود در مقابل كارزاري كه حتي هنگام زندگيش عليه او بهراه افتاده بود، دفاع ميكند و به خبرنگاري وصيتگونهاي ميسپارد تا پس از مرگش منتشر شود:<br /><br /><br /><br />"خوشحالم كه روح من عظمت خود را از دست نداده است و هنري كه هرگز در زندگي او را بندۀ دينار و درهم نكردهام و به او خيانت نورزيدهام، با من است. من مردهام، اما خاطرۀ من، خاطرۀ حيات هنر من نمرده است، خاطرهاي كه در آن هيچگونه كينه و دشمني و گستاخي و حسد و شايد هم پستي و رذالت و پولپرستي وجود ندارد... من هنرم را بندۀ تجارت نكردهام و هميشه آن را در راه تحقق بخشيدن به آرزوهاي ملي و ميهني خودم به كار انداختهام. من ثروتي ندارم، اما دلهاي يتيماني را دارم كه به خاطر مرگ من از غم مالامال ميشوند... چه كسي جرات ميكند بگويد اين مهتاب قشنگي كه بر گور من ميتابد، اين بهاري كه شكوفههايش را به خاك من نثار ميكند، اين پاييزي كه محزون و غمانگيز ميخندد و برگهاي زردش را به من هديه ميكند، هميشه هست، اما قمر نيست.<br />شعراي بسياري ابيات يا تك بيتهايي دربارۀ قمر سرودهاند. اين بيت هم از آن جلال همايي است:<br />ستارگان هنر بس دميدهاند و هنوز<br />شبان تيرۀ عشاق روشن از قمر است<br /><br /><br /><br /><br /><strong><span style="color: blue;">برگرفته از وبلاگهاي دل آوا و صداي مردم</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8812691629164764590?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-25231956595626002422010-03-19T16:58:00.000-07:002010-03-19T17:03:39.541-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S6QN4YV6jfI/AAAAAAAAALE/ugtfQqp9amE/s1600-h/47046171245171712438816319656204237129181.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S6QN4YV6jfI/AAAAAAAAALE/ugtfQqp9amE/s320/47046171245171712438816319656204237129181.jpg" /></a></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">فرا رسیدن سال نو وعید نوروز را به مردم شریف و مبارز ایران تبریک گفته و برایشان درنبرد علیه رژیم تاریک اندیش و قرون وسطایی جمهوری اسلامی و برای ایرانی آباد و آزاد و شکوفان پیروزی آرزومندم </span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"> زنده باد نوروز خلق </span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">زنده باد انقلاب </span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-2523195659562600242?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-52827398146485837682010-03-17T00:33:00.000-07:002010-03-17T00:36:24.652-07:00آزرده كرد كژدم غربت جگر مرا: بياد غلامحسين ساعدي<div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><a href="http://www.dibache.com/text.asp?id=75&cat=44"><span style="color: maroon; font-family: 'Times New Roman'; font-size: x-large;"><b>غلامحسين ساعدي</b></span></a><br /><br /><span style="color: #00008f; font-size: x-small;"><b>محمدرضا بيگي </b></span><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"><div style="line-height: 200%;"><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: medium;"> </span></div><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: medium;"></span><br /><span style="font-family: 'Times New Roman'; font-size: medium;"><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: right;"><strong><span style="color: #000033;">زندگي و آثار:</span></strong></div><img alt="غلامحسين ساعدی" border="0" hspace="3" src="http://www.dibache.com/images/Picturse/gholamhossein_saedi.jpg" style="text-align: left;" vspace="3" /><br /><div style="text-align: right;">غلامحسين ساعدي با اسم مستعار گوهرمراد (1364-1314 ش)، در تبريز به دنيا آمد. در 1323 به دبستان بدر تبريز و در 1329 به دبيرستان منصور رفت. سال 1330 آغاز فعاليت سياسي او بود، در1331، مسئوليت انتشار روزنامههاي فرياد، صعود و جوانان آذربايجان را به عهده گرفت و به درج مقاله و داستان در اين سه روزنامه و روزنامة دانش آموز چاپ تهران، پرداخت. بعد از كودتاي 28 مرداد32 دستگير و چند ماه زنداني شد. در 1324 به دانشكدة پزشكي تبريز وارد شد و سال بعد با مجلة سخن همكاري كرد و كتابهاي مرغ انجير و پيكماليون را در تبريز انتشار داد. از اين سال به بعد شروع به نوشتن و منتشر كردن نمايشنامه و داستانهاي كوتاه كرد. در 1341 با كتاب هفته و مجلة آرش همكاري خود را شروع كرد. در واقع پر بارترين سالهاي عمر ساعدي از سالهاي 1343ـ1342 شروع مي شود. به خصوص سالهاي 1346ـ1345 سالهاي پركاري ساعدي است. تنيچند فضاي خاص يك دوره را ميسازند كه از اواسط 1330 تا نيمة 1350 ادامه دارد. غلامحسين يكي از سازندگان فضاي روشنفكري ايران است. در سال 1353 با همكاري نويسندگان معتبر آن روزگار دست به انتشار مجلة الفبا زد. </div><div style="text-align: right;">در فاصلة دورهاي سي ساله، كه از سال 1332 شروع ميشود و به 1363 پايان مييابد، ساعدي بيش از شصت داستان كوتاه نوشته است. ساعدي هفت رمان نوشته است كه سهتاي آن كامل است و چاپ شده؛ توپ؛ غريبه در شهر و تاتار خندان. اين آخري را در زندان نوشته است. </div><div style="text-align: right;">از آثار داستاني او: خانههاي شهرري؛ شب نشيني باشكوه؛ عزاداران بيل؛ دنديل؛ مرغ انجير؛ واهمههاي بي نام و نشان؛ ترس و لرز؛ گور و گهواره؛ شكسته بند؛ شكايت؛ مهدي ديگر؛ سايه به سايه و آشفتهحالان بيدار بخت را مي توان نام برد.</div><div style="text-align: right;">ساعدي نمايشنامههاي زيادي نوشت و منتشركرد: كار با فكها در سنگر؛ كلاتهگل؛ چوب به دستهاي ورزيل؛ بهترين باباي دنيا؛ پنج نمايش نامه از انقلاب مشروطيت؛ آي با كلاه ،آي بيكلاه؛ خانه روشني؛ ديكته و زاويه؛ پرواز بندان؛ واي بر مغلوب و آثار ديگري كه هنوز تعدادي چاپ نشدهاست.</div><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: right;"><strong><span style="color: #000033;">تم:</span></strong></div><div style="text-align: right;">دنياي داستانهايش دنياي غمانگيز نداري، خرافات، جنون، وحشت و مرگ است. دهقانان كنده شده از زمين، روشنفكران مردد و بي هدف، گداها و ولگرداني كه آواره در حاشية اجتماع ميزيند، به شكلي زنده و قانع كننده در آثارش حضور مييابند تا جامعهاي ترسان و پريشان را به نمايش بگذارند. ساعدي برخلاف اجتماع نگاران ساده انگار، از فقرستايي ميپرهيزد و ميكوشد كه فقر فرهنگي را در زمينهسازي تباهيهاي اجتماعي و استهالة انسان ها بنمايد. در نخستين داستانهايش، چنان توجهي به دردشناسي رواني دارد كه گاه روابط اجتماعي را در حدي رواني خلاصه ميكند و داستان را بر بستري بيمار گونه پيش ميبرد. اما ساعدي به مرور برجنبة اجتماعي و سياسي آثارش ميافزايد و نوميدي و آشفته فكري مردمي را به نمايش ميگذارد كه ساليان دراز گرفتار حكومت ترس و بي اعتمادي متقابل بودهاند. </div><div style="text-align: right;">در دنديل، آرام آرام فضايي كابوسوار و تلخ از مجموعهاي فقرزده ساخته ميشود، اما وقتي تمام خواب و خيالهاي لحافكشان دور ميشود، نه جاي خنده و نه جاي گريه است، آن فضاي عبث و پوك شايسته در زهر خندهاي است بر اينها كه قربانياناند و آنها كه رمه را به چنين قربانگاهي سوق دادهاند. </div><div style="text-align: right;">با وجود اينكه گذر زمان بر بسياري از داستانهاي روستايي سال 1340 تا 50 گرد فراموشي پاشيده عزاداران بيل همچنان اثري پرخواننده و پديد آورندة يك جريان ادبي خاص است. شاملو ميگفت:«عزاداران بيل را داريم از ساعدي كه به عقيدة من پيشكسوت گابريل گارسيا ماركز است.» كتاب عزاداران بيل را در سال 1343 به چاپ رساند كه تا سال 1356 دوازده بار تجديد چاپ شد. </div><div style="text-align: right;">از نمايشنامههاي متعددي كه دارد، مهمترينشان «چوب به دستهاي ورزيل» قدرتي بيچون و چرا دارد. براي نشان دادن حسن غربت اين محيط و انعكاس رؤياها و كابوسهاي مردمان اين ديار غريب، آنسان واقعيت و خيال را درهم ميآميزد كه كارش جلوهاي سوررئاليستي مييابد. از تمامي عوامل ذهني و حسي كمك ميگيرد تا جنبة هراس انگيز و معناي شوم وقايع عادي شده را در پرتو نوري سرد آشكار سازد. ساعدي سوررئاليسم را براي گريز از واقعيت به كار نميگيرد بلكه، با پيش بردن داستان بر مبناي از هم پاشيدن مسائل روزمره، به وسيلة غرايب، طنز سياه خود را قوام مي بخشد. طنز وهمناكي كه كيفيت تصورناپذير زندگي در دوران سخت را با صراحت و شدتي واقعيتر از خود واقعيت مجسم ميكند. جلال آل احمد پس از ديدن نمايشنامة چوب به دستهاي ورزيل مينويسد: «اينجا ديگر ساعدي يك ايراني براي دنيا حرفزننده است. بر سكوي پرش مسائل محلي به دنيا جستن، يعني اين، اگر خرقه بخشيدن در عالم قلم رسم بود و اگر لياقت و حق چنين بخششي مييافتم، من خرقهام را به دوش غلامحسين ساعدي ميافكندم.»</div><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><strong><span style="color: #000033;"><img alt="غلامحسين ساعدی" border="0" hspace="3" src="http://www.dibache.com/images/Picturse/saedi.jpg" style="text-align: right;" vspace="3" /></span></strong></div><strong><span style="color: #000033;"></span></strong><br /><strong><span style="color: #000033;"><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color: black; font-weight: normal;"><strong><span style="color: #000033;">سبك:</span></strong></span></div></span></strong><br /><div style="text-align: right;">ساعدي به عنوان نويسندهاي صاحب سبك در عرصة ادبيات ايران مطرح شده است. ادبيات ساعدي ادبيات زمانة هراس (دهة 50 ) است. از اينرو، ترس از تهاجمي غريبالوقوع تمامي داستانهايش را فرا ميگيرد. مضحكهاي تلخ به اعماق اثر رسوخ ميكند و موقعيتي تازه پيدا ميكند. وموقعيتي تازه پديد ميآورد. غرابت برخواسته از درون زندگي بر فضاي داستان چيره ميشود ونيرويي تكان دهنده به آن ميبخشد. ساعدي از عوامل وهم انگيز براي ايجاد حال وهواي هول وگم گشتگي بهره ميگيرد وفضاهاي شگفت و مرموزي ميآفريند كه در ميان داستانهاي ايراني تازگي دارد. در واقع، از طريق غريب نمايي واقعيتها، جوهرة دروني واز نظر پنهان نگه داشتة آنها را بر ملا ميكند و به رئاليسمي دردناك دست مييابد. نثر محاورهاي او از امتياز خاصي بهرهمند نيست؛ اصرار نويسنده براي انتقال تكرارها وبي بند وباري لحن عاميانه (به بهانة حفظ ساختار زبان عامه) نثر او را عاري از ايجاز و گاه خسته كننده ميكند. ساعدي نگران شايستگي تكنيكي داستانهاي خود نيست وهمين امر به كارش لطمه جدي زده است. اما او نويسندهاي توانا در ايجاد وحفظ كنش داستان تا آخر است و اصالت كارهايش مبتني بر فضا آفريني شگفتي است كه نيرويي تكان دهنده به آثارش ميدهد و از او نويسندهاي صاحب سبك ميسازد كه به بيان شخصي خود دست يافته است. بيشتر داستانهايش مايههاي اقليمي دارد.عزاداران بيل، توپ و ترسولرز از سفرها وپژوهشهاي او در نقاط ايران مايه گرفتهاند. ساعدي، در هر زمينه، ضمن پديد آوردن داستانهاي متوسط آثار طراز اولي نيز آفريدهاست. يكي از مشخصههاي نويسندگي غلامحسين ساعدي با شتاب نوشتن و با شتاب چاپ كردن است. كاري كه تجديد نظر ندارد، پاكنويس ندارد، و بيش از يك بار نوشته نمي شود و زود هم چاپ مي شود. بعدها خود او نيز آن را نقطه ضعف كارش مي داند:«اولين و دومين كتابم كه مزخرف نويسي مطلق بود و همهاش يك جور گردن كشي در مقابل لاكتابي، در سال 1334، چاپ شد. خنده دار است كه آدم، در سنين بالا، به بيمايگي و عوضي بودن خود پي ميبرد و شيشة ظريف روح هنرمند كاذب هم تحمل يك تلنگر كوچك را ندارد. چيزكي در جايي نوشته و من غرق در نااميدي مطلق شدم. سيانور هم فراهم كردم كه خودكشي كنم... حال كه به چهل سالگي رسيدهام احساس مي كنم تا اين انبوه نوشتههايم پرت و عوضي بوده، شتابزده نوشته شده، شتابزده چاپ شده. و هر وقت من اين حرف را مي زنم خيال مي كنم كه دارم تواضع به خرج مي دهم. نه، من آدم خجول و درويشي هستم ولي هيچ وقت اداي تواضع در نمي آورم. من اگر عمري باقي باشد- كه مطمئناً طولاني نخواهد بود- از حالا به بعد خواهم نوشت، بله از حالا به بعد كه ميدانم كه در كدام گوشه بنشينم و تا بر تمام صحنه مسلط باشم، چگونه فرياد بزنم كه در تأثيرش تنها انعكاس صدا نباشد. نوشتن كه دست كمي از كشتي گيري ندارد، فن كشتي گرفتن را خيال ميكنم اندكي يادگرفته باشم؛ چه در زندگي، و جسارت بكنم بگويم مختصري هم در نوشتن.»</div><br /><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color: #000033;"><b><br /></b></span></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: right;">ساعدي هرگز با محيط غربت اخت نشد:« الان نزديك به دو سال ست كه در اين جا آواره ام و هر چند روز را در خانة يكي از دوستانم به سر مي برم. احساس مي كنم كه از ريشه كنده شدهام. هيچ چيز را واقعي نميبينم. تمام ساختمانهاي پاريس را عين دكور تئاتر ميبينم. خيال ميكنم كه داخل كارت پستال زندگي ميكنم. از دو چيز ميترسم: يكي از خوابيدن و ديگري از بيدار شدن. سعي ميكنم تمام شب را بيدار بمانم و نزديك صبح بخوابم. در تبعيد، تنها نوشتن باعث شده من دست به خودكشي نزنم. كنده شدن از ميهن در كار ادبي من دو نوع تأثير گذاشته است: اول اين كه به شدت به زبان فارسي ميانديشم و سعي ميكنم نوشتههايم تمام ظرايف زبان فارسي را داشته باشد دوم اين كه جنبة تمثيلي بيشتري پيدا كرده است و اما زندگي در تبعيد، يعني زندگي در جهنم. بسيار بداخلاق شدهام. براي خودم غير قابل تحمل شدهام و نميدانم كه ديگران چگونه مرا تحمل ميكنند. من نويسندة متوسطي هستم و هيچ وقت كار خوب ننوشتهام. ممكن است بعضيها با من هم عقيده نباشند، ولي مدام، هر شب وروز صدها سوژة ناب مغزم را پر ميكند. فعلاً شبيه چاه آرتزيني هستم كه هنوز به منبع اصلي نرسيده، اميدوارم چنين شود و يك مرتبه موادي بيرون بريزد.» </div><div style="text-align: right;">اين آخريها تلخ كام بود. داريوش آشوري دربارة آخرين ديدارش با ساعدي مينويسد: «آدرسش را گرفتم و با مترو و اتوبوس رفتم و خانهاش را پيدا كردم... در را كه باز كرد، از صورت پف كردة او يكه خوردم. همان جا مرا در آغوش گرفت و گريه را سر داد. آخر سالهايي از جوانيمان را با هم گذرانده بوديم. چند ساعتي تا غروب پيش او بودم. همان حالت آسيمگي را كه در او مي شناختم داشت اما شديدتر از پيش. صورت پف كرده و شكم برآمدهاش حكايت از شدت بيماري او داشت و خودش خوب ميدانست كه پايان كر نزديك است. در ميان شوخيها و خندههاي عصبي، با انگشت به شكم برآمدهاش مي زد و با لهجة آذربايجاني طنز آميزش ميگفت: بنده ميخواهم اندكي وفات بكونم. و گاهي هم ناصر خسرو ميافتاد و از اين سر اتاق به آن سر اتاق ميرفت و با همان لهجه ميگفت:«آزرده كرد كژدم غربت جگر مرا.»</div><div style="text-align: right;">هما ناطق ميگويد:«در اين دو سال آخر ساعدي بيمار بود. چه پير شده بود و افسرده. اين اواخر خودش هم ميدانست كه رفتني است... با استفراغ خون به بيمارستان افتاد. به سراغش رفتم در يكي از آخرين دفعات كه شب را با التهاب گذرانده بود، دست و پايش را به تخت بسته بودند. مرا كه ديد گفت: فلاني، بگو دستهاي مرا باز كنند، آل احمد آمده است و در اتاق بغلي منتظر است، مرا هم ببريد پيش خودتان بنشينيم و حرف بزنيم. دانستم كه مرگ در كمين است يا او خود مرگ را به ياري ميطلبد. اين شايد آخرين كابوس ساعدي بود. همان روز بود كه مسكن به خوردش دادند و ديگر كمتر بيدار شد.</div><div style="text-align: right;">شب آخر كه ديدمش با دستگاه نفس مي كشيد... فردايش كه رفتم، يك ساعتي از مرگ او ميگذشت. دير رسيده بودم همه رفته بودند. خودش هم در بيمارستان نبود همزمان سه تن از دوستان هنرمند آذربايجانياش سر رسيدند. به ناچار نشاني سردخانه را گرفتيم و به آخرين ديدارش شتافتيم... زير نور چراغي كم سو، آرام و بيخيال خوابيده بود، ملافة سفيدي بدنش را تا گردن مي پوشاند. انگار كه، همراه با زندگي، همة واهمهها، خستگيها و حتي چين و چروكها رخت بربسته بودند. غلامحسين به راستي جوانتر مينمود و چهرهاش سربهسر مي خنديد، آن چنان كه يكي از همراهان بي اختيار گفت: دارد قصة تنهايي ما را مي نويسد و به ريش ما مي خندد... آن گاه يك به يك خم شديم. موهاي خاكستري اش را، كه روي شانه ريخته بودند. نوازش كرديم، صورت سردش را،كه عرق چسبناكي آن را پوشانده بود، بوسيديم. در اثر فشار دست، قطره خوني بر كنج لبانش نقش بست كه آخرين خونريزي هم بود». </div><div style="text-align: right;">غلامحسين ساعدي 2 آذر بر اثر خونريزي داخلي در پاريس در بيمارستان سن آنتوان درگذشت. و در 8 آذر در .قطعة هشتاد و پنج گورستان پرلاشز در نزديكي آرامگاه «صادق هدايت» به خاك سپرده شد</div><br /><br /><div align="justify" style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><b><br /></b></span></div></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-large;">به یادِ سالروزِ مرگ ساعدی</span></div><div style="text-align: right;"><b>رضا اغنمی</b> </div><div style="text-align: right;">نقد و بررسی«مار در معبد»، نویسنده: غلامحسین ساعدی</div><div style="text-align: right;">چاپ نخست: انتشارات به نگار تهران 1372 بیستمین سالگرد خاموشی غلامحسین ساعدی فرصتی شد که با گرامیداشت خاطره های آن عزیز ازدست رفته، یکی دیگر از آثارش را بهانه این بررسی قرار دهم.</div><div style="text-align: right;">ساعدی اگرچه با آفرینش های درخشان، در میان امواج پرتنش دهه های چهل و پنجاه به شهرت رسید و در اوج محبوبیت اما، با گرفتاری های ناخواسته ای که در دهه شصت برایش پیش آوردند به سمت و سویی افتاد که تعادل های متغیر و لرزان بذرِ تلاش های خلاق او را آسیب پذیر کرد و ذهن جوشان و پویایش را که با آفرینش های شگفت آورپیش میرفت و به بار مینشست به شدت زیرضربت برد.</div><div style="text-align: right;">واقعیت این است که او اهل سیاست نبود. نه زبان آن را بلد بود و نه با پیچ و خم بازی های محیلانه آشنائی داشت. از دروغ و دغلباری که نخستین الفبای سیاست است بیزاربود و به شدت از ریاکاری و دودوزه بازی های رایج نفرت داشت. او درمقابل عارضه های زمانه توی چاله ای گیر افتاد که پیش پای همه جوان ها دهن باز کرده بود و روز به روز گشادتر میشد و پر طرفدار برای هدر دادن نیروهای تازه نفس و اندیشه های نورس. به ویژه طیفی که در آن میان اندک درک و شعوری داشتند برای حس دردهای اجتماعی و مزاحم تاخت و تازهای رایج بودند. نسلی نوپا که نمیتوانستند درگوشه ای بنشینند بی اعتنا و گذر عمر را تماشا کنند. مسئولیت روشنفکری و تعهد قلم و ازاین قبیل مفاهیم رایج که مقبولیت اجتماعی داشت و مشروعیت عام، تا حدی که جلوه هائی از آوانگارد بودن را بر سر زبان ها انداخته بود، زیر سلطه سانسورِ قدرت قاهر، زمینه رشد شهامت و جرآت برای « نه » گفتن را گسترده تر و چشمگیرتر میکرد. طغیان علیه نظم موجود و عصیان به ویرانی آنچه که هست، فکر غالب بود برای گشودن افق های تازه و ناشناخته که ابزارش دور ازدسترس بود، درفضایی بس ناهموار. دوران چیرگی و شوریدگی تمام عیار احساسات قالبی بود بر تفکر و اندیشه های سالم. </div><div style="text-align: right;">در چنین بحران، ادبیات تنها راه مفری بود برای تسکین آلام و فرو نشاندن خشم های سرکش آنها که حسی داشتند و شعوری، و حرفی برای گفتن برای مقابله با جنجال های تهییجی و قدرت های موروثی.</div><div style="text-align: right;">نباید فراموش کرد که طغیان خشم مهارشده با ورود قشون متجاوز متفقین به ایران در شهریور 1320 چون آتشفشانی شعله ورشده و سراسر وطن را به لرزه انداخته بود. طغیان و عصیان از زیرپوست به بیرون درز کرده و نسلی تازه که هوشمندانش به ادبیات رو آوردند. آشنائی با دنیای ادبیات چهره های حیرت آوری به ارمغان آورد وفارغ ازعارف و عامی، مذهبی و لامذهب، چپ و راست، همگان بر مطالبه حقوقی پای فشاری میکردند که پدر و پدر بزرگ هایشان از دوران مشروطه طلبکار بودند و حکومت ها به هرعنوانی زیربار نمیرفتند و حاضر به شناسائی آن حق و حقوق نبودند. و اگرهم بودند اصلاحات آمرانه را بهانه ای برای آن پایمال شده ها پیش میکشیدند. اینکه ادبیات دراین باره چقدر توقیق پیدا کرده ابدا مطرح نیست، عمده رسالتِ جوهریِ اش بود از منظر کیفی که دربیداری و باز کردن چشم و گوش خفتگان نقش بنیادی را ایفا کرد و مردم، در ستاندن مطالبات جری تر شدند. ساعدی میراثدار چنین تحولات بود که با تلفیقی از یادمانده های دوران کودکی و تجربه های نوجوانی، از تشکلات سیاسی و عمدتا زیرزمینی به ویژه ازتلخی های وقایع آذر ماه 25 ؛ نقش ادبیات را به درستی دریافته بود.</div><div style="text-align: right;">بی تردید، ساعدی ازپیشقراولان این کاروان بوده با علاقه ای مفرط به دگرگونی وضع اجتماعی با آگاهی از احساس مسئولیت های خود. آثارش سند زنده ایست براین مدعا. زیر و رو کردن افکار و بهمریختن نظم کهن بزرگترین دلمشغولی اوست. لحظه ای آرام نمیگیرد. هرجا که پا میگذارد برتکان اندیشه ها تآکید دارد. صلابت نیروی غالب را میشناسد. از قدرت قاهر آن آگاه است. بیهوده نیست اکثر قهرمانان را که به صحنه میکشاند: عامی و ساده اندیش، زحمتکش و نادان، خل و گیج و بیمار و علیل همگی گرفتار اوهام موروثی.</div><div style="text-align: right;">ساعدی میخواهد نمونه ای از دستاموزهای نیروهای غالب را نه تنها به خود بلکه به جهان نیز بشناساند و حمالان بار امانت را. بنگرید به: </div><div style="text-align: right;">«چوب به دست های ورزیل» - «ترس و لرز» «واهمه های بی نام و نشان» و همچنان نمایشنامه هایش.</div><div style="text-align: right;">ساعدی در زمان حیاتش با همه شهرتی که داشت، آثارش آنگونه که باید مورد بررسی قرارنگرفت. جوهر آثارش به درستی نقد نشد. آن بررسی های سطحی نیز درطاس لغزنده نشریات بدآموز و جنجالی، به کل بیراهه رفت؛ مانند منتقدانش که از مرحله پرت بودند، گیج و کج اندیش و گرفتار تنگ نظری ها و حسادت های حقیرانه برای خالی کردن عقده ها .</div><div style="text-align: right;">و حالا با گذشت زمان، اندک اندک پرده ها کنار میرود. و آگاهانی که دل در گرو بیداری مردم از گران خوابی قرون و اعصار، از طریق ادبیات دارند و خادمان اندیشه و فرهنگ را پاس میدارند، با چشم باز و نگاهی ژرف آثار ساعدی را زیر ذره بین میبرند. فارغ از حب و بغض ها با عقل نقاد به نقد آثارش میپردازند. درمعرفی چهره واقعی ساعدی کارنامه پربار او را با جلوه های تازه ای برای هموطنان روایت میکنند. توجه به آثار ساعدی بعد از گذشت دودهه از مرگش، نوید خوشی ست در تسری این امر به دیگرخدمتگزاران ادب، که توجه بیشتر به درگذشتگان دهه های اخیر امریست فرض و ضروری .</div><div style="text-align: right;">ساعدی هرچه از مرگش میگذرد بیشتر مورد مکاشفه قرار میگیرد. نبوغ و ناشناخته های دیگری از آثارش جرقه میزند. روشنای ذهن خلاقش ازجلوه های تازه تری سخن میگوید. جالب اینکه خلاف زمان حیات ش، این بار اهل اندیشه بیشتر از منظر «خرد نقاد» با او برخورد میکنند که با دریغ باید گفت یادآور قصه دردآور مرده پرستی و مهمتر، سرسری گرفتن هر متن ادبی – هنری از طرف مدعیان و نخبگان فرهنگی را نیز تداعی می کند.</div><div style="text-align: right;">با این حال توجه به آثار و افکارساعدی که در پس چند سال، تازه آغاز شده امید آفرین است. نخستین بار جواد مجابی بود که «یادنامه ساعدی» را تدوین و منتشر کرد (کتاب تازه ای هم در راه است درباره ساعدی، اثر خانم مجابی همسرآقای مجابی که به زودی منتشرخواهد شد). بعد از آن اسماعیل جمشیدی «گوهرمراد و مرگ خود خواسته» را به چاپ رساند و چند بررسی خواندنی به ویژه نقد فاضلانه احمد غلامی و دراین اواخر، نگاه تازه امیرحسین چهل تن داستان نویس معاصردر سایت بی بی سی که از لونی دیگرست. چهل تن، به کشف های تازه هایی از ساعدی نائل آمده و زبان به ملامتش گشوده که هم تکان دهنده است و هم قابل تآمل.</div><div style="text-align: right;">چهل تن بعد از شاملو، نویسندهِ هوشمند دیگریست از نسل بعد که به نبوغ و خلاقیت ساعدی پی برده و از استعداد های کم نظیرش یاد میکند. نوشته است :</div><div style="text-align: right;">« ...هنوز فرصت کشف ساعدی فراهم نیامده است....درمیان همه داستان نویسانی که بدنه اصلی ادبیات داستانی معاصر ما را میسازند ساعدی چهره ممتاز و کاملاً ویژه ای است».</div><div style="text-align: right;">شاملو، دو دهه پیش گفت :</div><div style="text-align: right;">«در سال های دهه پنجم (41تا50) عزاداران بیل را داریم از ساعدی (که به عقیده من پیشکسوت گابریل گارسیا مارکز است) و ترس و لرز را داریم و توپ را و آثار کوتاه و بلند دیگرش را.» گوهرمراد و مرگ خودخواسته. اسماعیل جمشیدی ص 326 به نقل از مجله آدینه شماره 15 مرداد 1366.</div><div style="text-align: right;">با سپاس از همه عزیزان اهل قلم که در بالا اشاره شد امید است که بررسی آثار ساعدی بیشتر مورد توجه اهل اندیشه قرار گیرد و یاد بود سالانه او در پرلاشز، با گرامیداشت خاطره ها و صمیمیت و وفاداری ش به آرمان های انسانی و حفظ فضیلت قلم جلوه های تازه ای از آثار او را درحد «گسترده ای» به کتاب و کتابخانه ها منتقل کند.</div><div style="text-align: right;">***</div><div style="text-align: right;">و اما دربازه مار در معبد</div><div style="text-align: right;">این کتاب، بعد از مرگ زودرس ساعدی، به همت برادرش اکبر ساعدی درتهران، آماده چاپ شد و در اداره ممیزی وزارت ارشاد دستخوش تغییراتی گردید. اسم کتاب را تغییردادند. نام اصلی که نویسنده انتخاب کرده بود «مار در محراب» بود. محراب بار اجتماعی دارد و بیشتر با زبان مردم آشناست. با فرهنگ بومی سازگارتر است تا معبد که عبادتگاه ترسایان وبودائیان و آتش پرستان را به اذهان مخاطب ایرانی متبادر میکند. حال آن که هر بچه مکتبی میداند محراب، محل ایستادن امام جماعت است رو به قبله برای اقامه نماز در مساجد. بگذریم که با تعویض نام محراب به معبد، واندک تغییرات درمتن اصلی، کتاب منتشر شد. با طرح جالب روی جلد، از هنرمند گرامی، «زنده یاد» مرتضی ممیز.</div><div style="text-align: right;">بنا به توضیح پشت جلد کتاب « این نمایشنامه درسال 1352 نوشته شده و درآن زمان نتوانسته ازصافی سانسور بگذرد. ... ساعدی دراین اثر به ماجرای سوداگری میپردازد که از ساده دلی و نیاز مادی اقشار مختلف جامعه سود جسته و آن ها را با وعده هائی که میدهد میفریبد.»</div><div style="text-align: right;">اما نه، کتاب فراتر از فریب یک سوداگر شیاد گفتنی دارد. او جهل و ساده اندیشی و ذهن های راکد و تنبل جامعه را به نمایش میگذارد، جماعتی انبوه که به فکر نکردن معتاد هستند. نویسنده به ژرفای جامعه نقب میزند و پرده از تبانی ها برمیدارد. نماینده قدرت غالب مجری قانون و حافظ امنیت عمومی یعنی، «حاکم» ان را از پشت صحنه ، به پیش روی مردم میکشاند ومعرفی شان میکند همدستانی که مجری قانون اند.</div><div style="text-align: right;">«مار در معبد» نمایشنامه است در چهار پرده. به بازیگری مردم کوچه بازار. بقال، قصاب، معلم ، پیرزن، عکاس، خیاط و تاجر و مآموران دولتی و چند پادو مزدور. قهرمانان اصلی: سوداگر، حاکم و تاجر کلاهبردارانی هستند، که در موقعیت های یکسان با دستبرد به اموال مردم جیب ساده لوحان را خالی میکنند.</div><div style="text-align: right;">پرده اول: در میدان کوچک جلو خانه سوداگر، دوپادو هرکدام با یک دسته ورقه کاغذی پشت پیشخوانی ایستاده و مردم را به خرید سهام برای دسترسی به قند و شکر و روغن و پوشاک مجانی تشویق میکنند و فریاد میکشند آی بشتابید که:</div><div style="text-align: right;">«انجمن کمک میکنه احسان میکنه، آرد مفتی، روغن مفتی، شکر مفتی و صابون مفتی آهای های. ... آهای شلوغ نکن. نوبت نوبت این جا هیشکی رو نمی چاپن بیا جلو ... آذوقه، آذوقه نمیخواِی ... پوشاکی، لباسی لازم نداری؟ ...ص 13و 14 »</div><div style="text-align: right;">های هوی پادوها ادامه دارد. ولی مشتری نیست. چند نفری آمده و در گوشه ای ساکت ایستاده اند. با آمدن قصاب جماعتی سرمیرسند. قصاب «درحالی که ساطور را دور سرخود میچرخاند به وسط میدان میپرد و فریاد میزند دزدای سرگردنه» و جماعت به سمت خانه حمله میکنند. تاجر که بین آن عده جزو شاکیان است مانع حمله مردم به خانه میشود. و از دو پادو میخواهد که به رئیس شان خبربدهند بیاد بیرون. بعد از کلی چانه زدن سوداگر میاد و درمقابل اعتراض شاکیان میگوید درست است که من از شماها پول گرفتم. درسته حق با شماست. من که منکر بدهی ام نیستم ولی نگفتم که کی باید بدهم .ازاین قبیل عذر و بهانه ها . تا بالاخره میروند پیش حاکم به شکایت و دادخواهی. ...</div><div style="text-align: right;">پرده دوم: حاکم در وضعیت بدی گیر کرده. تعهداتی دارد که نتوانسته بپردازد. پولی گرفته وهمه را با کمک و همدستی چند پا دو حیف و میل کرده . دراین گیر ودار است که شاکیان با سر و صدا وارد میشوند. و دسته قبض ها میریزند جلو حاکم و از او میخواهند که داد مظلومیت شان را از سوداگر ظالم بستاند. حاکم پس از رسیدگی به شکایت مردم، سوداگررا زیر فشار میگذارد و بعد از پرسش و پاسخ های مقدماتی حاکم میگوید:</div><div style="text-align: right;">«.ولی رفتار تو ثابت میکنه که اینا راست میگن</div><div style="text-align: right;">- این رفتار من نیست قربان! این قانون معامله است </div><div style="text-align: right;">- این معامله نیس این کلک و حقه بازییه</div><div style="text-align: right;">- فرق نمیکنه حالا که شما خوشتون نمیاد اسمشو بذارین کلک و حقه بازی</div><div style="text-align: right;">- این کارو از کجا یاد گرفتی؟</div><div style="text-align: right;">- اینا یاد گرفتنی نیست قربان یک سوداگر همیشه نقشه های خوب داره.»</div><div style="text-align: right;">حاکم بفکر فرو میرود. ... تاجر یک قدم از صف مردم جدا شده جلو میآید و آن دو را نگاه میکند. وحشت زده است. انگار بو برده که آن دو دارند با هم مهربان میشوند.</div><div style="text-align: right;">حاکم رو به مردم میگوید: من این مرد را زندانی میکنم. نگهش میدارم تا گناهش برای من ثابت شود. ... مردم متفرق میشوند. و حاکم و سوداگربه مذاکره می نشینند. حاکم ازگرفتاری اش میگوید. سوداگر اظهار امیدواری میکند.</div><div style="text-align: right;">- اگه کار من نتونه مشکل شمارو حل بکنه خود من که میتونم. ... از همین معدن سرشار قربان (بادست به بیرون اشاره میکنه) من از یه طرف نقب کوچکی زدم و برای شمام از طرف دیگه نقب بزرگتری میزنیم.» ص .60 .</div><div style="text-align: right;">درپرده سوم اوضاع تغییرکرده است. فضا و بازی های صحنه نشان از شادی و خوشحالی مردم دارد. قصاب و بقال و پیرزن میخندند و حاکم را دعا میکنند. عکاس در تدارک عروسی با زن جوانی ست. حاکم پول طلبکاران را وصول کرده و به صاحبانشان پس داده است. صحبت های جاری که بین بازیگران میگذرد با شوخی و خنده و شادی ست. ولی تاجر انگار ازاین دعوتی که توسط حاکم از مردم به عمل آمده، نگران است. و درمقابل پرسش خیاط که میپرسد:</div><div style="text-align: right;">« ... چه خبرتونه تاجر باشی؟ خیلی قیافه تون تو همه؟ »</div><div style="text-align: right;">میگوید « ... به نظر من کاسه ای زیر این نیم کاسه س .... (همه همدیگررا نگاه میکنند.) معلم میپرسد</div><div style="text-align: right;">- «چطور شد که به این نتیجه رسیدین؟</div><div style="text-align: right;">- اوضاع و احوال این چند روزه که اول همه مونو راضی کردن و حالا دعوت شده ایم که مژده های بهتری بشنویم.</div><div style="text-align: right;">- معلم بفرمائید سرکار تاجر هستین یا منجم باشی؟</div><div style="text-align: right;">- به نظرم میدونین که چکاره ام.</div><div style="text-align: right;">- اما عین منجم ها اوضاع و احوال آینده رو پیشگوئی میکنی و از سعد و نحس کواکب خبر میدی.</div><div style="text-align: right;">- من از اوضاع و احوال آسمونا خبر نمیدم. اوضاع و احوال پائین رو میگم دور و برخودمونو. » ص 72 .</div><div style="text-align: right;">ساده دلی معلم وهشیاری کاسبکار جماعت با جواب سنجیده تاجر، در ذهن خواننده معنی پیدا میکند و تفاوت نگرش های اجتماعی، آنکه تصویر مار را در کتاب ها دیده، و آن که ذات ش، ذات مار است؛ درجلد آدمیزاد با شغل های مختلف .</div><div style="text-align: right;">تاجر، با تجربه هایی که در داد و ستد اندوخته، با شم قوی، ریزه کاریهای منطق پیدا کردن وحفظ پول را بهتر از دیگران بلد است. فهمیده ترعمل میکند تا معلم؛ که ازمنظر اجتماعی یک فرد تحصیل کرده است و در ردیف روشنفکران به حساب میآید. اما تاجر که علم اقتصاد را بین کسبه و در پستوهای بازار آموخته است با منطق کاسبکارانه، که در هیچ کتاب و رساله ای هم نوشته نشده پی برده که دعوت حاکم خصوصا چند روز پس ازآن که پول طلبکاران به آن سرعت پرداخت شده؛ نمیتواند بدون علت باشد. حتما دلیل خاصی داشته که برای جلب اطمینان مردم انجام تعهدات قبلی و جلب رضایت و توجه مردم لازم بوده است تا زمینه ای مساعد برای عمل بزرگ دیگری فراهم آید. تاجر، با شک و تردید مواظب اطراف و جریان امور است . میپرسد:</div><div style="text-align: right;">- « ... هیچوقت فکر نمی کنین که اتفاق دیگه ای پیش بیاد؟</div><div style="text-align: right;">- ... تا چیزی پیش نیومده نباید نشست و غصه شو خورد.</div><div style="text-align: right;">- اما من چیز دیگه ای میخوام از شما بپرسم. تو این چند روز هیچ به این خیالا نیفتادین که چطورشد بعد از ماه ها دوندگی و التماس یه دفعه همه چی رو به راه شد و ظاهرا به حق خودتون رسیدید؟</div><div style="text-align: right;">با ورود مآمور به صحنه، صحبت ها عوض میشود. (اشاره به دورنگی ها با عادت های دو زیستیِ مردم!) همه با صدای بلند میخندند قصاب صدای گاو درمیآورد بقال صدای بع بع گوسفند وتاجر باخود میگوید گاو و گوسفند. گاو و گوسفند. و معلم میپرسد مارو میگی؟ آره؟ نا نوا میگوید آره پدر ما گاو و گوسفندیم حوصله نداریم به دردسر بیفتیم و گرفتار بشیم. عکاس میگوید حالِ برو و بیا و سرکله زدنم نداریم. معلم میگوید دیگه حضرت آقا فریب هیشکی رم نمیخوریم. تاجر میگوید میدونین شماها فقط میترسین. مردم میگویند بله بله ما میترسیم، ما همه مون میترسیم، خوب کاری میکنیم که میترسیم به توچه که میترسیم.» صص 8 - 79</div><div style="text-align: right;">در ادامه بحث ها، و سخنان هشدار دهنده تاجر، معلم، درمخالفت با او، جماعت را علیه تاجر میشوراند و تا پای تهمت زدن پیش میرود و میگوید:</div><div style="text-align: right;">« ... آهای مردم این مرد داره نیش میزنه حرفاشو گوش نکنین. ازاین حرفا بوی خطر بلنده. این مرد ماجرا جوس، دو پهلو حرف میزنه. نقشه داره .... میخواد کاری بکنه و جلو بیفته اومده ماها رو فریب بده. کلک میخواد اینجوری اذهان عمومی را آشوب بکنه. ... خطر خطر، ... ازش دورشین. چشماتونو ببندین، گوشاتونو بگیرین، خطر، خطر، خطر.»</div><div style="text-align: right;">تاجر میگوید. «شوخی میکردم منم مثل شمام هیچ فرقی با شما ندارم. ازمن وحشت نکنین.» صص1-82.</div><div style="text-align: right;">نمایشی از اخلاق عمومی و رفتارهای آزار دهنده جامعه و روایتی ساده از روحیه مردم، بی شیله پیله. وقتی عریان میشوند، حرفها هم عریان تر و چشمگیرترمیشوند ؛ ولو تلخ و گزنده. اینیم که هستیم . ازشاخص های فرهنگی ست. دورنگی، نه، چند رنگی بودن. با رنگ و لعاب درپستوها ماندن. پنهان کردن زشتیها. تقدس سنتهای چرکین. عجب اصراری داریم در پنهانکاری. باید مخفی باشد. در پستوها بماند. و دور از انظار. حتا در خلوت، میدانیم که بیهوده است و دست پاگیر، اماجرآت ترک و دوری از این یاوه ها را نداریم! خدای ناکرده، که فرهنگ و هنر باستانی «نزد ایرانیان»، مبادا - مبادا لکه دار شود!</div><div style="text-align: right;">پادوها وارد صحنه میشوند با شعارهای آشنا و نفخ آور:</div><div style="text-align: right;">ملت غیور و شجاع و شرافتمند وغیرتمند و کهن سال که با کف زدن های طولانی، غیرت و شجاعت اوج میگیرد.</div><div style="text-align: right;">شما مردم زحمتکش کارمیکنید ... دسترنج شما مثل برف دربرابر آفتاب آب میشود... ما با همان درآمد جزئی شمارا صاحب سرمایه و زمین و آب و خونه میکنیم. ... دوران معجزه فرا رسیده است. یک مبلغ جزئی میدهید ومبلغ کلانی را صاحب میشوید بشتابید ... آهای مردم زندگی برای دل های افسرده و خسته فایده ای ندارد شما باید اززندگی لذت ببرید ... ما میخواهیم ازشما ها آدمهای بزرک و بچه های خوشبخت و خندان درست بکنیم ... نقاره میزنیم. میرقصیم. شکلک درمیاوریم. دلقک های ما شما را قلقک میدهند. ... شما ها را همیشه سرگرم نگه میداریم. روزها با مژده های فراوان و اخبار خوب و شبها با لالائی شما را خواب میکنیم.</div><div style="text-align: right;">هورا ... هورا ... هورا ...» صص2- 84</div><div style="text-align: right;">پرده چهارم: سوداگر حاکم شده است. مردم، از مردی شکایت کرده اند که با گرفتن پول کاغد سفید به آن ها داده ، و به قول خود عمل نکرده است. مآموران حکومتی مردی را با دست های بسته در حالی که لبخندی به لب دارد وارد صحنه میکنند.</div><div style="text-align: right;">« ... تاجر از وسط مردم رد میشود و در گوشه ای رو به روی سوداگر میایستد. حاکم مدتی تاجررا نگاه میکند و بعد با لبخند ازمردم میپرسد: این مرد چکارتون کرده چه بلائی سرتان آورده ؟ ... و هریک با ناله و زاری شکایت ها را میگویند. حاکم یک مشت ازکاغدها را برمیدارد و رو به تاجر میگوید:</div><div style="text-align: right;">اینارو تو فروختی؟</div><div style="text-align: right;">- بله قربان</div><div style="text-align: right;">- اینا چی ان؟</div><div style="text-align: right;">- اینا؟ ... اینا کاغذن قربان.</div><div style="text-align: right;">- کاغذ چی؟</div><div style="text-align: right;">- کاغذ سفید</div><div style="text-align: right;">- بابت اینا پول گرفتی؟</div><div style="text-align: right;">- بله قربان.</div><div style="text-align: right;">- اینا به چه درد میخورن؟</div><div style="text-align: right;">- من نمیدونم قربان من نمیدونم به چه درد میخورن ازاینا بپرسین. و مردم را نشان میدهد ... ما همیشه فروشنده ایم و اینا خریدارن ...</div><div style="text-align: right;">معلم تازه متوجه قضایا شده. با عوض کردن جایش دقیق میشود به حرکات آن دو.</div><div style="text-align: right;">مردم فریاد میکشند کمک. کمک. کمک.</div><div style="text-align: right;">به صدائی که ازبیرون میرسد گوش میدهند:</div><div style="text-align: right;">« آهای ملت بینوا، ملت گرسنه، دیگه تموم شد. دوره نکبت ... بیچاره ها، قحطی کشیده ها، ظلم دیده ها ...</div><div style="text-align: right;">پرده آهسته میافتد. صص 95 - 102</div><div style="text-align: right;">نمایشنامه تمام میشود. اما فرو ریختن آرزوهای خیالی مردم کوچه و بازار، خواننده را غرق اندوه میکند و آزاردهنده، بیشتر، حضور شیادان است در لباس های گوناگون؛ پادو، سوداگر، تاجر و حاکم! که با سرقت از تهی دستان ارتزاق میکنند.</div><div style="text-align: right;">درپایان بگویم که انتخاب «اسم» این نمایشنامه نیز قابل بحث و فحص است. در متن، اسمی از مار و معبد نیست. آیا در پس ماجراها دستی هست که نباید دیده شود؟ آنچه در نمایشنامه میگذرد ظاهر قضایاست آیا دست پنهانی از اصحاب معبد کارها را میچرخاند؟ آیا کارگردان یا کارگردانان اصلی اهل محراب اند و اهل تقدس درنقش مار؟ چرا باید ناشناخته بمانند؟ با اینکه ساعدی به مسائل اعتقادی مردم بی اعتنا بوده ، آیا رازی نهفته و ناگفته را باید خواننده و تماشاگر دراین نمایش کشف کند؟ بیزاری او از اهل عمائم روشن است. در قصه دوم ترس و لرز چهره ای از ملاها را وارد صحنه کرده: ناقص الخلقه و کوتوله و ترسناک با خوی پلید حیوانی. مدام بین دهات فقرزده میچرخد مفتخوری میکند و زن میگیرد و بعد از آبستن کردن زن ها از دهکده میگریزد و زن حامله را به امان خدا رها کرده درهمان حال به سراغ زن دیگری میرود به همان ترتیب ... زن ها اما به وقت وضع حمل یک موجود عجیبی میزایند که نه حیوان است و نه آدمیزاد و بلافاصله ازبین میروند و بعد، زن ها به وضع رقت انگیزی میمیرند.</div><div style="text-align: right;">نمایش فقر و وحشت ازبرجستگی های هنری ساعدی است و بحران کابوس، که بیشتر آفریده هایش دچار آن هستند. ساعددی از معدود نویسندگانی ست که دست خواننده را میگیرد و درسرداب های سرد و تاریکِ دنیای ناشناخته کابوس میگرداند. با ذهنی جوشان ازخلاقیتِ رشگ برانگیز، جوهرِترس وفقر را درشریانهای مخاطبین میچکاند. میخکوبش میکند تا به تجسم درد وحدیثِ زندگی انسانِ وامانده شکل دهد.</div><div style="text-align: right;">همین نبوغ هوشمندانه اوست که نویسنده ای میگوید:</div><div style="text-align: right;">« ... ساعدی پیشگوی دوران خود بود. ...»</div><div style="text-align: right;">لندن دسامبر2005</div><div style="text-align: right;">برگرفته از مجله آرش</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-5282739814648583768?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-68704364591096720342010-03-12T21:14:00.000-08:002010-03-12T21:16:53.892-08:00براي كودكان كار<div style="text-align: right;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sfkRbsWKI/AAAAAAAAAK8/cbNbmB8d4tA/s1600-h/untitled1.bmp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sfkRbsWKI/AAAAAAAAAK8/cbNbmB8d4tA/s320/untitled1.bmp" /></a></div>بِه چه تَن بر تیغِِ رنج برمیكشیم به شكیبایی</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بِه چه تاوانی كیفر میشویم</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">این گونه كه میگذرند دقایقِ شومِ این روزگارِ تلخ</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">فرسوده از این زوالِ بیحاصل</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بس كنید كارِ كودكان ِ كار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">سالخوردهْ كودكانیم،</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> نَه فُصولی چَند</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> رفته بر ما به هنوز</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">رنجوری جان ِ خستهمان، آه!</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">چُنان است كه در نمییابند</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">زان بیشتر عمری كه بر ایشان گذشته است</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بر كَفهی عَدل اندازه كنید</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> دردمندی ما را</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> ستمِ آنان را </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">ما ناخوشان ِ بیزارْ از این تكرار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بس كنید كارِ كودكان ِ كار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">نَه مَرهمی بر زخمی، نه التیامی بر جراحتی</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">تنها جاپای دقایقِ تلخِ پُرملال </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">هم بدینسان است كه درنمییابند</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">حتی برنمیآشوبند، نه!</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">لَختی در تهی احساسشان</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">آنچه به رنجی تلخ</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> آواز میدهیم</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">ما ناخوشان ِ خسته، پریشانْ روزگار</div><div style="text-align: right;">بس كنید كارِ كودكان ِ كار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">تُوشههاشان اَنباشته سراسر</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">با قطره قطره اشكهامان</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">نَه یكی مِهری، عُطوفتی</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">نَه بستری از آرامش، ما را</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">نیازمندِ یكی دستی همراه</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> به یاوری</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">از آنرو </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">كه شان ِ انسانیمان را بِشاید</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">تا به دلاوری </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> خُروشی از عصیان بَرآوَرَد</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">به یاری ِ آنان كه نیازمندِ یكی یاوریاند</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">به آنان كه فریادهاشان شكسته در گلو</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">نفسهاشان در سینه حَبس</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">پریشان و فرسوده از این تكرار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بس كنید كارِ كودكان ِ كار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">چشمانمان فُروخُفته از اَشك</div><div style="text-align: right;">قلبهامان به ناپایداری چُون مرگ</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بیاد آور</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">تو نیز یكی كودكی بودی</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">سزاوارِ یكی زیستن</div><div style="text-align: right;">از آن دست كه كار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">فرسوده امان نسازد</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">آری خسته، رنجور</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">از این ملالِ بیحاصل</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بس كنید كارِ كودكان ِ كار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> آنچه از جگرِخسته برلب </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"> فریاد برآوردهایم</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">خِش خِشِ خَس و خاشاكی نیست</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">گر در سینههاتان قلبی میتپد هنوز</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">فریادِ ما رساست </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بس كنید </div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">بس كنید كارِ كودكان كار</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">شعر<b>: “Child Labour” by: Mehreen Mujeeb</b></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">ترجمه: مهناز قزلو</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-6870436459109672034?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-45881155359310402392010-03-12T21:08:00.000-08:002010-03-12T21:08:49.715-08:00عكسهاي ايران: كودكان رنج و كار<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbkq7-CWI/AAAAAAAAAKU/pwG2HvByizQ/s1600-h/27.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbkq7-CWI/AAAAAAAAAKU/pwG2HvByizQ/s320/27.jpg" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbq9rtITI/AAAAAAAAAKc/bV-YSIrBqV8/s1600-h/7830_169199397136_127801922136_2648348_8375189_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbq9rtITI/AAAAAAAAAKc/bV-YSIrBqV8/s320/7830_169199397136_127801922136_2648348_8375189_n.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbvZRY91I/AAAAAAAAAKk/WFFL1Fznxpc/s1600-h/187AD1CD-BF87-4421-8D0D-687F1C3ADB17_mw800_mh600.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbvZRY91I/AAAAAAAAAKk/WFFL1Fznxpc/s320/187AD1CD-BF87-4421-8D0D-687F1C3ADB17_mw800_mh600.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbaAX3GYI/AAAAAAAAAKE/TgpTz8oH7uI/s1600-h/6gol.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbaAX3GYI/AAAAAAAAAKE/TgpTz8oH7uI/s320/6gol.jpg" /></a></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbe0-p2jI/AAAAAAAAAKM/HG5-4DFDFV4/s1600-h/12gol.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbe0-p2jI/AAAAAAAAAKM/HG5-4DFDFV4/s320/12gol.jpg" /></a><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sau7l7VDI/AAAAAAAAAJU/mJ6nI5tnnjU/s1600-h/%25D8%25B2%25D8%25AF%25D9%2586%2B%25D8%25A8%25D9%2587%2B%25DA%25A9%25D9%2581%25D8%25B4%2B%25D9%2587%25D8%25A7%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25AE%25DB%258C%25D8%25A7%25D8%25A8%25D8%25A7%25D9%2586%2B%25D8%25B1%25D8%25B3%25D8%25A7%25D9%2584%25D8%25AA_%2B%25DB%25B9.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sau7l7VDI/AAAAAAAAAJU/mJ6nI5tnnjU/s320/%25D8%25B2%25D8%25AF%25D9%2586%2B%25D8%25A8%25D9%2587%2B%25DA%25A9%25D9%2581%25D8%25B4%2B%25D9%2587%25D8%25A7%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25AE%25DB%258C%25D8%25A7%25D8%25A8%25D8%25A7%25D9%2586%2B%25D8%25B1%25D8%25B3%25D8%25A7%25D9%2584%25D8%25AA_%2B%25DB%25B9.jpg" /></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sayP9ynNI/AAAAAAAAAJc/X4WSWgoIKBI/s1600-h/%25D8%25AA%25D9%2581%25D8%25B1%25D9%2588%25D8%25B4%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25AD%25D8%25A7%25D9%2584%2B%25D8%25AE%25D9%2588%25D8%25A7%25D8%25A8%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D9%25BE%25D8%25A7%25D8%25B1%25DA%25A9%2B%25D9%2585%25D9%2584%25D8%25AA_%2B%25DB%25B6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sayP9ynNI/AAAAAAAAAJc/X4WSWgoIKBI/s320/%25D8%25AA%25D9%2581%25D8%25B1%25D9%2588%25D8%25B4%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25AD%25D8%25A7%25D9%2584%2B%25D8%25AE%25D9%2588%25D8%25A7%25D8%25A8%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D9%25BE%25D8%25A7%25D8%25B1%25DA%25A9%2B%25D9%2585%25D9%2584%25D8%25AA_%2B%25DB%25B6.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbUSDBJbI/AAAAAAAAAJ8/GzWSgFH1Q3Y/s1600-h/z_kodakan_kar_3_5.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbUSDBJbI/AAAAAAAAAJ8/GzWSgFH1Q3Y/s320/z_kodakan_kar_3_5.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sa040yvAI/AAAAAAAAAJk/IZocApODNno/s1600-h/%25DA%25A9%25D9%2588%25D8%25AF%25DA%25A9%25D8%25A7%25D9%2586%2B%25DA%25A9%25D8%25A7%25D8%25B1%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25A7%25DB%258C%25D8%25B1%25D8%25A7%25D9%2586%2B_%2B%25DB%25B3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sa040yvAI/AAAAAAAAAJk/IZocApODNno/s320/%25DA%25A9%25D9%2588%25D8%25AF%25DA%25A9%25D8%25A7%25D9%2586%2B%25DA%25A9%25D8%25A7%25D8%25B1%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D8%25A7%25DB%258C%25D8%25B1%25D8%25A7%25D9%2586%2B_%2B%25DB%25B3.jpg" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbNsV985I/AAAAAAAAAJ0/XFo5G0-enNw/s1600-h/untitled.bmp" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sbNsV985I/AAAAAAAAAJ0/XFo5G0-enNw/s320/untitled.bmp" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sb20_KH5I/AAAAAAAAAKs/kWwfcuZlMHo/s1600-h/childseller.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sb20_KH5I/AAAAAAAAAKs/kWwfcuZlMHo/s320/childseller.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5scEcZrkfI/AAAAAAAAAK0/Ea1T_9IQshw/s1600-h/ShowLetter30-thumb.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5scEcZrkfI/AAAAAAAAAK0/Ea1T_9IQshw/s320/ShowLetter30-thumb.jpg" width="185" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sa4yOGinI/AAAAAAAAAJs/6jrUVGIC3I8/s1600-h/170-6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sa4yOGinI/AAAAAAAAAJs/6jrUVGIC3I8/s320/170-6.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-4588115535931040239?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-85396319387402824422010-03-12T20:25:00.000-08:002010-03-17T00:49:01.229-07:00صمد بهرنگي معلم رنج و پيكار<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sR7p5TR6I/AAAAAAAAAJE/KnARlN_1gcQ/s1600-h/behrangi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sR7p5TR6I/AAAAAAAAAJE/KnARlN_1gcQ/s320/behrangi.jpg" /></a></div><br /><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><b><span class="Apple-style-span" style="color: red;">صمد بهرنگي</span></b>، در دوم تير 1318، در محله «چرنداب» تبريز، در كوچه «اسكوئيلر» از پدر و مادري تبريزي به دنيا آمد و در كوچه «جمالآباد» در همان محل بزرگ شد و به دبستان رفت.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">از صمد «خود زندگينامهيي» بر جاي مانده، تنها چند جمله درباره خود و خانوادهاش نوشته است: «مثل قارچ زاده نشدم بيپدر و مادر، اما مثل قارچ نمو كردم. ولي نه مثل قارچ زود از پا در آمدم. هر جا نميبود به خود كشيدم. كسي نشد مرا آبياري كند. نمو كردم مثل درخت سنجد، كج و معوج و قانع به آب كم و شدم معلم روستاهاي آذربايجان.»</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">پدرش «عزت» كارگر آوارهيي بود كه مثل بسياري از مردم، به ضرب سيلي صورتش را سرخ نگه ميداشت و روزگار ميگذراند. نام مادرش «سارا بيگم» بود كه در چهارده سالگي، به همسري پدر صمد در آمده بود. صمد در واقع چهارمين بچه خانواده بود! بعد از او دو دختر و يك پسر بودند. پدرش در ده سالگي صمد براي كار به قفقاز رفت و براي فرزندانش فقط يك كرسي ماند و تكه ناني و شايد هم گاهي استكان چاي و يك وصيت از پدر كه درس بخوانيد تا حقوقبگير شويد و خاطرتان جمع باشد كه آخر ماه، لااقل شندرغازي پول گيرتان ميآيد. صمد بهرنگي هرگز ازدواج نكرد و در 17 شهريور 1348، در 29 سالگي، زماني كه به همراه يك افسر ارتش شاهنشاهي به شنا رفته بود به طرز مرموزي در رود مرزي ارس غرق شد.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><b>تحصيلات صمد بهرنگي</b></div><div style="text-align: right;">صمد بهرنگي سيكل اول را در دبيرستان تربيت تبريز خواند و در پي آن به دنبال برادر بزرگش، براي تحصيل به دانشسرا رفت. صمد در نامههايش از بيؤمري درسهاي آنجا به كرات گفته است. به قول خودش تنها براي اين درس ميخواند كه كارمند شود و باري از دوش خانوادهاش بردارد. سال 1336 صمد 18 سالش بود كه معلم شد و بنا به تعهدش به آموزش و پرورش روانه روستاهاي آذربايجان شد تا در آنجا تدريس كند. عشق و علاقه او به كودكان بويژه بچههاي صادق و بيآلايش روستايي سبب شد كه يازده سال تمام در آنجا بماند و در روستاهاي ممقان، خوراقان، قدجمان، گوگان و آخيرجان درس بدهد و به قول خودش درس بگيرد.</div><div style="text-align: right;">صمد از همان موقع كه وارد دانشسرا شد شروع به نوشتن كرد. در زمان تدريس هم مقالاتي مينوشت. در همين سالها ششم متوسطهرشته طبيعي را به صورت متفرقه امتحان داد و قبول شد. به دانشكده ادبيات تبريز رفت و در رشته زبان انگليسي، ليسانس گرفت. اما با آنكه مدرك ليسانس داشت و ميتوانست در بهترين مدارس پايتخت تدريس كند، باز هم به روستا برگشت و در همان جا ماند. عشق او به آموزش بر آنش داشت تا با فكري روشن و ايماني استوار، به روستاهاي آذربايجان برود و به كودكان درس بدهد، بياموزد و بياموزاند كه زندگي اين نيست و بيش از اينكه هست نيز ميتواند باشد. قصههاي صمد تنها براي كودكان بود آن هم نه كودكان اتو كشيده و عزيزدردانه بلكه مخاطب او همواره كودكاني بودند كه محروميت و فقر با گوشت و استخوانشان عجين شده است. قصههاي صمد در محتوا ضمن بهرهگيري از تمثيل و استعاره از زباني ساده و روان برخوردار است. شخصيتهاي اصلي، همه در طبقه محروم جامعه ريشه دارند و تنفر صمد بهرنگي به نظام طبقاتي در لابهلاي جملات آؤارش به وضوح محسوس است.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">قصدش اندرزگويي به كودكان نيست و سعي ندارد از آنان موجودي مطيع و تو سري خور بار آورد، بلكه او ياد ميدهد كه عليه زورگو و ستمگر بايد شوريد و از اطاعتش شانه خالي كرد. در عين حال آموزش از خودگذشتگي، فداكاري و ناديده گرفتن منافع شخصي را فراموش نميكند. بهرنگي هدفش اين بود كه كودكاني انديشمند بار آورد تا جامعهيي انديشمند بسازند. با شاگردانش رابطهيي دوستانه داشت و براستي به آنها عشق ميورزيد. به هر روستايي كه ميرفت كتابخانهيي درست ميكرد و شاگردانش را به مطالعه عادت ميداد. با پاي پياده در روستاها ميگشت و براي روستاييان كتاب ميبرد. توصيه ميكرد حتما كتابهاي خوب را بخوانند. بعد درباره كتابها با آنها به بحث مينشست و حتي اگر اين فرصت را به دست نميآورد برايشان نامه مينوشت و طي آن با زباني بسيار ساده كتابها را بررسي ميكرد.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">صمد يك استثنا بود، روشنفكري كه فكر روشنش به عمل درآمد و به كار گرفته شد.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><b>دوران نويسندگي</b></div><div style="text-align: right;">صمد بهرنگي، قلم نويسندگي را از دوره تحصيل در دانشسراي مقدماتي به دست گرفت. زماني كه به همراه چند نفر ديگر، روزنامه ديواري «خنده» و «سوره باجي» را منتشر ميكردند. موضوع اصلي آن روزنامه اعتراضي بود به قوانين خشك دانشسرا و با روزنامههاي ديواري ديگر كه پر بودند از تعريف و تمجيد و نوشتههاي احساساتي، متفاوت بود. صمد با همين انتقادات بجا، دانشسرا را تغيير داده بود.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">او طي يازدهسال معلمي خود در سالهاي 571346 مقالات و كتب زيادي به رشته تحرير درآورد و با مجلات بسياري از جمله «بامشاد»، «توفيق»، «كتاب هفته»، «راهنماي كتاب»، «آرش»، «كشكيات»، «مدآزادي» و... همكاري داشت . صمد حتي روزنامه «مهدآزادي» را در تبريز تاسيس كرد كه البته مدت چنداني دوام نياورد. در اين دوره پاي بسياري از نوشتههايش اسم مستعار داشت. از جمله: ص. قارنقوش، ص. آرام، چنگيز مرآتي، بابك بهرامي، آدي باقميش، دارويش نواب مراغي، افشين پرويزي، سولماز، داص و..<br /><br /></div><div style="text-align: right;"><b>نوشتهها</b></div><div style="text-align: right;">نوشتههاي بهرنگي را ميتوان به چهار بخش قصهها، مسائل تربيتي و اجتماعي، فرهنگ عاميانه و شعر و ترجمهها تقسيم كرد:</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">الف( قصهها شامل افسانه محبت، اولدوز و عروسك سخنگو، اولدوز و كلاغها، 24 ساعت در خواب و بيداري، پسرك لبوفروش، پيرزن و جوجه طلايياش، دوگربه روي ديوار، سرگذشت دانه برف، سرگذشت دومرول ديوانهسر، كچل كفترباز، كوراوغلو و كچل حمزه، ماهي سياه كوچولو، يك هلو وهزار هلو.</div><div style="text-align: right;">علاوه بر اين بهرنگي 16 اؤر را نيز بازنويسي كرد: آدي و بودي، بز ريش سفيد، به دنبال فلك، قصه آه، گرگ و گوسفند، موش گرسنه.</div><div style="text-align: right;">بهرنگي در كنار نگارش كتابهايي براي كودكان و نوجوانان به تاليف، ترجمه و گردآوري آؤار مختلفي هم پرداخت. از جمله «پارهپارهها» كه گردآوري بود و در سال 1341 نوشته شد. صمد بخاطر نگارش اين كتاب به ساواك احضار شد و چندي بعد هم او را از خدمت منفصل كردند.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">ب( مقالههاي تربيتي و اجتماعي شامل: آذربايجان در نهضت مشروطيت ايران، الفباي فارسي براي كودكان آذربايجان، انشا و نامهنگاري براي كلاسهاي دوم و سوم دبستان، شش مقاله درباره شناخت و تاريخ، كندوكاو درمسائل تربيتي ايران و مجموعه مقالهها.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">ج( فرهنگ عاميانه و شعر شامل: افسانههاي آذربايجان )دو جلد(، پاره پاره، تاپما جالار، قوشماجالار.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">د( ترجمهها: خرابكار، دفتر اشعار معاصر، كلاغ سياهه، ما الاغها.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">ه( نوشتههاي ناتمام شامل: «كلاغها، عروسكها، آدمها» و «سرگذشت نبي است».</div><div style="text-align: right;">بررسي شخصيت صمد بهرنگي</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">عارف ماكويي در كتابي درباره بهرنگي مينويسد:</div><div style="text-align: right;">«صمد بهرنگي بشدت حساس بود، نامههايش بشدت احساساتي بودند، قصههايش مردمي را مجسم ميكند كه احساس زندگي و زنده ماندن در او سخت پابرجاست و براي سلامت بخشيدن به اين امر تلاش ميكند.»</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">به گواه دوستانش و آنها كه او را ميشناختند، صمد بهرنگي، آدم شوخطبع و حاضر جوابي بود. او هميشه در صحبتهايش حالت شوخي خود را حفظ ميكرد و هر وقت كسي را لايق بحث جدي نميديد، شوخي شوخي، پدر طرف را در ميآورد، بخصوص وقتي آتشي ميشد و به شوخيهايش چاشني متلك هم اضافه ميكرد.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">غلامحسين ساعدي درباره شوخيهاي صمد ميگويد: «استاد فوت و فنهاي اينچنيني صمد بود. او با همان زبان ملمع و حركت ملقلق خودش، وارد ميدان ميشد. در اين برخوردها، صمد با شكيلترين ترفندها و ظريفترين رفتارها رودر روي طرف قرار ميگرفت. مثلا فلان استاد را در نظر بگيريد كه خود را عالم دهر در فلان رشته ميداند، مثلا روانشناسي، وقتي با صمد مواجه ميشد و در جواب احوالپرسي همه، سري كج مي كرد يا بادي به غبغب ميانداخت كه بله، دود چراغ خورديم و مشغول تاليف چه اؤر علمي هستيم، يك مرتبه صمد ميپريد وسط كه راستي تازگي، عقده جديدي كشف نكردهايد?</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">صمد اگر حس ميكرد كه بودن او در جمعي ضروري است و ميتواند خدمتي بكند از رفتن به آن جمع خودداري نميكرد، هر چند كه حاضر بودن در آن جمع احتمال خطري هم داشته باشد. باشگاه فرهنگيان تبريز، بغل دبيرستان فردوسي، تازه تاسيس شده بود و اين باشگاه در آن زمان، محل تجمع معلمان بود، بخصوص معلمان تبريز. بيشتر معلمان براي ديدن دوستان، تفريح يا بازي شطرنج به آنجا ميرفتند. صمد هم هر وقت كه به تبريز ميآمد، عصرها سري به اين باشگاه ميزد. صمد دوستان معلمش را تشويق ميكرد كه در اوقات فراغت، سري به باشگاه بزنند. او ميخواست با حضور در آنجا، روي معلماني كه مجله و روزنامه ميخوانند، تاؤير بگذارد. صمد و دوستانش مديريت باشگاه را وادار كردند كه عوض اركسترهاي مبتذل، گروه عاشيقهاي آذربايجاني را به باشگاه دعوت كند و يكي دو بار هم در اين كار موفق شدند. باشگاه معلمان تبديل شد به جامعه معلمان و بيشتر تظاهرات بر ضد رژيم هم از همين باشگاه شروع شد.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">صمد بهرنگي ماهي سياه كوچولويي بود كه ميخواست به دريا راه يابد. او ايمان داشت كه دريا عاري از تمام ناپاكيها و بدهيها است. دريا، دريا است، ايرادي در آن نيست. اگر كسي در آن غرق ميشود و به حساب نميآيد مربوط به عدم شناسايياش از دريا است. او همراه با موجي كه از دريا بر ميخاست بالا ميرفت و پايين ميآمد. صمد خود را جزيي از جمع ميدانست نه برتر از آن و نه جدا از آن. او نه مانند روشنفكران هم عصرش جلوتر از توده مردم بود نه عقبتر. او در متن اجتماع بود. به همين سبب هر جمعي او را عضو خود حساب ميكرد.</div><div style="text-align: right;">صمد در مواقع بيكاري بيشتر در كتابفروشيهاي معروف تبريز مينشست. چند نفر از مديران كتابفروشيها مثل كتابفروشي «شمس» و كتابفروشي «ابنسينا» از دوستان او بودند. حضور يكي دو ساعته او در آن كتابفروشيها و راهنماييهايش به مشتريها )اين را بخوان، آن را نخوان(، نه تنها از نظر مدير كتابفروشي كار ناخوشايندي نبود بلكه خيلي هم خوب و مناسب بود.</div><div style="text-align: right;">اين كتابفروشي و قهوهخانهيي كه در طبقه دوم كتابفروشي بود مدتي پاتوق صمد بود و معمولا صنفهاي مختلف كارگران و كاسبهاي محل و عدهيي از جوانان، در اين قهوهخانه جمع ميشدند. صمد با اغلب آنها دوست و آشنا بودند. بايد گفت كه صمد و دوستانش در راه افتادن كتابفروشي بطور موؤر كمك كردند.</div><div style="text-align: right;">هر وقت جلال آلاحمد، ساعدي، شاملو و بسياري ديگر به تبريز ميآمدند، به كتابفروشي شمس سر ميزدند و صمد نيز در اين كتابفروشي با آنان ديدار ميكرد. به نظر ميرسد فكر جلسه پرسروصداي دانشگاه تبريز كه با همت صمد و ساير دوستانش و با شركت جلالآلاحمد تشكيل شد، براي اولين بار در كتابفروشي شمس مطرح شد و صمد براي نخستين بار ترجمه شعر «هست شب» نيما را در اين گردهمايي خواند كه مورد توجه جلال و سايرين قرار گرفت.</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;">از ديگر پاتوقهاي صمد، قهوهخانه جليل بود كه بعضي شبها را نيز در آنجا مي گذراند. قهوهخانه جليل در سر راه تبريز به آذرشهر و آخير جان بود. صاحب قهوهخانه جليل مرد ميانسالي بود كه صمد را خيلي دوست داشت. صمد بعضي از داستانهايش را در پستوي همين قهوهخانه نوشته و تمام كرده بود. صمد در اين قهوهخانه با خيليها، از روستايي گرفته تا شهري و شوفر و مسافر، آشنا و با آنها دوست شد و با آنها درددل خود را گفت و به درددل آنها نيز گوش كرد. بهترين توصيف را هم جليل از صمد كرده است: «او از آدمهاي اين زمانه نبود.»</div><div style="text-align: right;">صمد هميشه در اين فكر بود كه كاري اساسي بكند. گاهي ميگفت كه از نوشتن و گفتن و انجام دادن كارهاي كوچك، خسته شده، بايد يك كار بنيادي بكند. فكرش از همان ابتدا، ماوراي افكار بعضي روشنفكران جوان بود. او تا آخر عمر، علاقهيي به تشكيلات ضربهيي محدود نداشت و شايد بعضي وقتها كه در تنگنا قرار ميگرفت به اين فكر ميافتاد كه حركتهاي پرقدرت توام با فهم و دانايي موؤر است. ولي تا زنده بود، دنبال اين فكر نرفت. معلوم هم نيست كه اگر زنده ميماند چه ميكرد. بهرنگي درباره مرگ در داستان ماهي سياه كوچولو، چنين ميگويد: «مرگ خيلي آسان ميتواند الان به سراغ من بيايد، من تا ميتوانم بايد زندگي كنم. نبايد به پيشواز مرگ بروم. البته اگر يك وقتي ناچار با مرگ روبرو شدم كه ميشوم مهم نيست. مهم اين است كه زندگي يا مرگ من چه اؤري در زندگي ديگران داشته باشد.»</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sSFKEvDPI/AAAAAAAAAJM/zHt-KL1mbwU/s1600-h/Samad-Behrangi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S5sSFKEvDPI/AAAAAAAAAJM/zHt-KL1mbwU/s320/Samad-Behrangi.jpg" /></a></div>در طول سالهاي دهه پنجاه و كمي پيش و پس از آن صمد بهرنگي سرشناسترين نويسنده ادبيات داستاني كودك و نوجوان ايران بود. صرفنظر از خلاقيت و توان فردي او، چندين عامل در شهرت او تاؤير داشت. در درجه اول تفكر سياسي اجتماعي او بود و ديگر مساله مرگ مرموز و شايد قتل او دراوايل شهريور سال 1348.<br /><br /><br /></div><div style="text-align: right;"><strong>مجموعه داستان های صمد بهرنگی :<span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><strong> <span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><strong> دانلود رایگان</strong></span></strong></span></strong></span></strong></span></strong><br /><strong><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><strong><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><strong><br /></strong></span></strong></span></strong></span></strong></span></strong></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;"><b>http://www.jonge-khabar.com/samad</b></div></div><b><br /></b><br /><b></b><br /><b><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><b></b></span><br /><b></b></b><br /><b><b><div style="display: inline !important;">به ياد صمدبهرنگي: مجموعه ترانه سرودها</div></b><br /><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><b></b></span><br /><b></b><br /><b><div style="display: inline !important;">http://mesyeux.blogfa.com/8807.aspx</div></b><br /></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8539631938740282442?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-83654752683072273462010-02-28T16:00:00.000-08:002010-02-28T16:44:19.154-08:00ويكتور خارا صداي انقلاب و رنج زحمتكشان<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4sCnEtCaXI/AAAAAAAAAIc/ktf9oYmGWO0/s1600-h/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4sCnEtCaXI/AAAAAAAAAIc/ktf9oYmGWO0/s320/images.jpg" /></a></div><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial;"></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial; font-size: small;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 13px;"><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> ویکتور خارا فرزند مانوئل و آماندا ١١ سپتامبر ١٩٢٣در یکی از خانه های کوچک کارگری حاشیه سانتياگو متولد شد. ویکتور هنوز سن و سالی نداشت که پدرش خانواده را ترک کرد تا به مزارع برود و آنجا کارگری کند پس آماندا ماند و بچه هایش. از صبح تا شب جان می کند و وقتی به خانه می رسید، دلخوشی ای نداشت جز اینکه گیتار کهنه را از کنار دیوارهای لخت خانه بردارد و برای بچه ها ترانه ای بخواند. آماندا آواز می خواند و او گوش می داد، اما آماندا هم مرد. ویکتور فقط 15 سال داشت که مادرش مرد. </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> اول خواست حسابداری بخواند، اما شاید چنگی به دلش نزد که آن را رها کرد. تصمیم گرفت کشیش شود، اما آن را هم کنار گذاشت و به سراغ تئاتر رفت. </span></div><div style="text-align: right;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4sCogaLcxI/AAAAAAAAAIk/_UJR7kDFe78/s1600-h/khara-c-8a0ab.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4sCogaLcxI/AAAAAAAAAIk/_UJR7kDFe78/s320/khara-c-8a0ab.jpg" /></span></a><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">سال های دهه 1960 میلادی تازه شروع شده بود که به اروپا سفر کرد. دهه ای که برای آمریکای لاتین به اندازه یک قرن طول کشید و هر روز شاهد انقلابی تازه، کودتایی دیگر یا حمام خونی بود که مردم در آن می غلتیدند. در همین سفر نوشت؛ «اصطلاح «موسیقی اعتراض» دیگر نمی تواند کاربردی داشته باشد چون معنا و مفهوم آن از بین رفته است. به نظر من باید از اصطلاح «آواز انقلابی» استفاده کرد... یک هنرمند باید خالقی قابل اعتماد و در شکل پیشرفته، یک انقلابی باشد... فردی که به همان اندازه چریک های مسلح خطرناک است آن هم به دلیل قدرتی که در برقراری ارتباط با مردم دارد». </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">آماندا مرده بود و مانوئل هم اگر هنوز نفس می کشید جایی غیر از اتاق های کثیف کارگری نداشت، اما فرزندشان ویکتور هر دو آنها را زنده کرد. Te Recuerdo Amanda ترانه ای بود که در سفر اروپا سرود و در آن داستان دو کارگر جوان به نام های آماندا و مانوئل و دیدار کوتاه آنها در فرصت اندک استراحت کارگران کارخانه را روایت می کرد. مانوئل برای مبارزه به کوهستان می رود و وقتی صدای سوت کارخانه شنیده می شود، او هم مانند بسیاری دیگر از کارگران به کارخانه بازنمی گردد.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> سال 1966 اولین آلبوم به نام خودش را منتشر کرد و به کویلا پایون پیوست و تا سال 1969 به عنوان مدیر هنری آن کار خود را ادامه داد. یک سال بعد «چه گوارا»، چریک آرژانتینی در بولیوی کشته شد و خارا در یاد بود او اثری منتشر کرد که به دلیل مخالفت کمپانی ضبط آن، امکان اشاره مستقیم به نام این مبارز وجود نداشت، اما جناح چپ احزاب سیاسی شیلی را تحت تاثیر قرار داد. </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">سال 1970 «سالوادور آلنده» چپ گرا در انتخابات پیروز شد. خارا در برنامه های انتخاباتی او حضور داشت و بارها برنامه اجرا کرد. ترانه معروف Venceremos (ما پیروز خواهیم شد) را در همین زمان سرود که به شعار اتحاد چپ گرای شیلی تبدیل شد؛ «ما پیروز خواهیم شد/ و زنجیرها چاره ای جز گسستن نخواهند داشت/... و ما کنار هم، تاریخ را محقق خواهیم کرد». </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">پیروزی آلنده فقط تغییرات اقتصادی به همراه نداشت و رویدادهای فرهنگی بسیاری را نیز به همراه آورد. در آن زمان گروه های تئاتر، موسیقی و شعر در مناطق کارگرنشین تشکیل می شد و گروه های متعدد هنری به مناطق مختلف شیلی سفر می کردند. حرکت هایی مثل «جنبش ترانه نوین» در همین روزها شکل گرفت که خارا هم یکی از سردمداران آن بود. </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">در آن زمان آثار مهم ادبیات جهان روی کاغذهای ارزان و با قیمتی که هر فردی قادر به خرید باشد، عرضه می شد و فروش این آثار با فروش کمیک استریپ در دکه های روزنامه فروشی آمریکا قابل قیاس بود. زیاد پیش می آمد که کارگری در حال خواندن داستان های جک لندن، توماس مان، داستایوفسکی یا مارک تواین را در اتوبوس ها دیده شود . نقاش ها روی دیوارهای سانتیاگو نقاشی می کشیدند و ویکتور خارا در بین مردم آواز می خواند، اما همه چیز فقط سه سال طول کشید و سرنوشت همه جنبش های دموکراتیک آمریکای لاتین گریبان شیلی را گرفت؛ «پینوشه» کودتا کرد</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> «یوان ترنر»، همسر انگلیسی خارا می گوید که او از قبل می دانست در کودتا کشته خواهد شد و به همین دلیل مانیفست خود را سرود. یوان ترنر وقتی از بازداشت همسرش خبردار شد به سفارت انگلیس رفت تا شاید به او کمک کنند، اما انگلستان هم مانند دیگر کشورهای غربی درهای سفارت خود را به روی افرادی بسته نگه داشت که برای نجات از حمام خون سانتیاگو به آنجا پناه می بردند. تانک ها دانشگاه پلی تکنیک را مانند کارخانه ها بمباران کردند و سالوادور آلنده هم در کاخ ریاست جمهوری کشته شد. </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">خارا به استادیوم ملی منتقل شد؛ یعنی همان جایی که یک ماه پیش از آن به مناسبت انتخاب «پابلو نرودا» به عنوان برنده جایزه نوبل برنامه اجرا کرده بود؛ همان جایی که از سه سال پیش، استادیوم ویکتور خارا نام گرفته است. استخوان دست ها و انگشت های او را شکستند و برای تضعیف روحیه دیگر بازداشتی ها گفتند که مقابل آنها آواز بخواند و او باز هم همان آواز «ما پیروز خواهیم شد» را خواند. </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ويكتور خارا سخت شکنجه شده اما هنوز بر باور های خود استوار مانده بود. دنده ها یش زیر مشت و لگد در هم پیچیده، اما هنوز از دیگران پایداری می طلبید.دستهای هنرمندش را با تبر شکسته بودند اما ناله نمیکرد.رییس نظامی استادیوم وحشیانه از ویکتور خارا می پرسد : “دوس داری واسه رفیقات آواز بخونی و گیتار بزنی؟” ویکتور میگه: چرا که نه!... به دستور رییس زندان گیتارش را می آورند. ویکتور خارا با دستهای شکسته گیتارش را مینوازد و سرود های اتحاد را در حالی که همه ی زندانیان، دانشجویان، کمونیست ها، روشنفکران، .سوسیالیست ها، شاعران، هنرمندان همراهی اش می کنند همصدا، میخواند </span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> کارگر جوانی جسد تیرباران شده خارا را ١۵ سپتامبر ١٩٧٣ در کنار خیابان پیدا کرد و چند روز بعد دست نوشته آخرین ترانه او روی تکه ای از روزنامه توسط یکی از آنهایی که از استادیوم شیلی جان سالم به در برده بود، بدست همسرش رسید؛ «پنج هزار تن از ما در این جاییم/ در این بخش.. </span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">پنج هزار نفر هستیم در اینجا،</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">در این بخش کوچک شهر پنج هزار نفر هستیم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">چند نفر هستیم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">درهمه شهرها و تمام کشور؟</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ما ده هزار دست هستیم.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">که زمین را می کارند و کارخانه ها را میگردانند این همه بشردوستی!</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">این همه گرسنگی، سرما، هراس و درد، فشار سرخوردگی، وحشت زدگی!</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">شش تن از ما به ستارگان پیوستند</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">یکی مرده، یکی کتک خورده فراتر از توان تخیل من که چگونه می شود یک انسان را زد.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">چهار تن دیگر در تلاش برای رهایی از این همه ترس،</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">یکی در نیستی پریده،</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">دیگری سر به دیوار کوفته،</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">اما همه نگاه خیره مرگ را در چهره دارند.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">چه وحشتی چهره فاشیسم ایجاد می کند!</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">آنها برنامه خود را با دقت تمام پیش می برند، بدون اعتنا به چیزی.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">برای آنها خون نشان افتخار است</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و کشتار نشان قهرمانی</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">خدای من، این است دنیایی که خلق کرده ای؟</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">این است نتیجه هفت روز کار و معجزه تو؟</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">در این چهاردیواری هیچ چیز نیست به جز شماره ای که پیش نمی رود</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">تا گام به گام به آرزوی مرگ برسد.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">اما وجدان من مرا ناگهان بیدار می سازد</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و من این موج را می بینم بدون تپش</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و من این تپش ماشین را می بینم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و سربازان را، که چهره های مادرانه نشان می دهند، پر از احساس.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و مکزیک، کوبا و جهان؟</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">بگذار بگریند برای این ننگ</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ما ده هزار دست کمتر هستیم که دیگر تولید نخواهند کرد.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">چند نفر هستبم در تمام وطنمان؟</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">خون یار آلنده هشیارتر می طپد از هرچه بمب و مسلسل هست.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و این گونه مشت ما دوباره خواهد کوبید.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ترانه، چه دشوار است خواندن آنگاه که باید برای شما وحشت را بخوانم.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">وحشتی این گونه که در آن می زیم، با آن خواهم مرد، وحشت</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">که در میان آن خود را می یابم، در این لحظه های بی پایان</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">که در میان آن سکوت و فریاد پایان این ترانه است.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">آن چه ناکنون هرگز ندیده بودم، آن چه حس کردم و اکنون حس می کنم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">لحظه رهایی را خواهد آورد …</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">چماقداران، نظامیان و مزدوران بی فرهنگ، مست از پیروزی، شهر را در اختیار گزفته بودند. هر جنبنده ای را دستگیر مورد ضرب و شتم و دستگیر می کردند. هزاران نفر در استادیوم ورز زندانی شده بودند،</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">ويكتور خارا، پروفسور دانشگاه سانتياگو، در شيلى، تا آخرين لحظه زندگى، در كنار آزاديخواهان زندانى در استاديوم ، گيتار زد و برای ساير زندانيان دلاور، آواز خواند. پاسداران جنايتكار رژيم ديكتاتور، همانجا که، دست او را نابود كردند، در حالی که با ته مانده ی قدرتش، بدون دست و در حال درد به آوازش ادامه می داد،.. او را به گلوله بستند ... بيش از ٣۵ سال نداشت.</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">از سال 2003 به افتخار ویکتور خارا آن استادیوم در سانتیاگو، ویکتور خارا نامیده می شود .</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">من زبان آقایان را آموختم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و همین طور زبان مالکین و اربابان را</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">آنها، اغلب مرا کشتند</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">چراکه من صدایم را علیه آنها بلند کردم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">شعر من در مدح هیچ کس نیست</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و نمی سرایم تا بیگانه ای بگرید</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">من برای بخش کوچک و دوردست سرزمینم می سرایم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">که هر چند باریکه ای بیش نیست</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">اما ژرفایش را پایانی نیست</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">شعر من آغاز و پایان همه چیز است</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">شعری سرشار از شجاعت</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">شعری همیشه زنده و تازه و پویا</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">پرسش من این است</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">هرگز به فکرتان رسیده که این سرزمین مال ماست</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">مال کسی است که بخش بزرگی از آن را در اختیار دارد</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">... حصارها را ویران کن</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">آنها را در هم بکوب</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">این سرزمین مال ماست</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">نه برای خواندن است که می خوانم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و نه برای عرضه صدایم، نه</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4sCi3DrVBI/AAAAAAAAAIU/BCmR0WstUqI/s1600-h/images+(1).jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4sCi3DrVBI/AAAAAAAAAIU/BCmR0WstUqI/s320/images+(1).jpg" /></span></a><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">من آن شعر را با آواز می خوانم</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">که گیتار پراحساسم می سراید</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">... چراکه ترانه آن زمانی معنا می یابد</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">که قلبش نیرومندانه در تپش باشد</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">و انسانی آن ترانه را بسراید</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">که سرودخوانان شهادت را پذیرا شود</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><br /></span> <span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> </span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"> براي شنيدن صداي خارا به لينك زير ميتوانيد مراجعه كنيد:</span></div><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">http://www.if-id.de/New/index.php?option=com_content&task=view&id=1839&Itemid=52</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-8365475268307227346?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-26158580348156608722010-02-25T18:11:00.000-08:002010-02-25T18:11:00.236-08:00عكسهاي ايران<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4csIm0VreI/AAAAAAAAAH0/rzuedL55vXU/s1600-h/irandd054_preview.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4csIm0VreI/AAAAAAAAAH0/rzuedL55vXU/s320/irandd054_preview.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4csX-uWEBI/AAAAAAAAAH8/9jd8PvpMZqc/s1600-h/atabak_teh_08_31_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4csX-uWEBI/AAAAAAAAAH8/9jd8PvpMZqc/s320/atabak_teh_08_31_4.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4cslbsiSWI/AAAAAAAAAIE/w3WxBvN7_Q8/s1600-h/irandd006_preview.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4cslbsiSWI/AAAAAAAAAIE/w3WxBvN7_Q8/s320/irandd006_preview.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4csxljPm8I/AAAAAAAAAIM/nwb5hDnZyak/s1600-h/kahoom_10_01_1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4csxljPm8I/AAAAAAAAAIM/nwb5hDnZyak/s320/kahoom_10_01_1.jpg" /></a></div><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4crBNA-ToI/AAAAAAAAAHU/AsMCrSj6QPw/s1600-h/517201_orig.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4crBNA-ToI/AAAAAAAAAHU/AsMCrSj6QPw/s320/517201_orig.jpg" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4crM-joLpI/AAAAAAAAAHc/ux0DdR91TqU/s1600-h/irandd043_preview.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4crM-joLpI/AAAAAAAAAHc/ux0DdR91TqU/s320/irandd043_preview.jpg" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4crjF4QXCI/AAAAAAAAAHs/lH1R0leLgSY/s1600-h/irandd044_preview.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4crjF4QXCI/AAAAAAAAAHs/lH1R0leLgSY/s320/irandd044_preview.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4crYK1NQJI/AAAAAAAAAHk/wntkM37MshE/s1600-h/irandd053_preview.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_aPiFGB279sE/S4crYK1NQJI/AAAAAAAAAHk/wntkM37MshE/s320/irandd053_preview.jpg" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4548304357214762485-2615858034815660872?l=raherahaaii.blogspot.com' alt='' /></div>RAAHE-RAHAAII راه رهاييhttp://www.blogger.com/profile/12232083911017588522noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4548304357214762485.post-29205617078368985912010-02-25T17:46:00.000-08:002010-02-25T17:46:40.386-08:00فدريكو گارسيا لوركا شاعر درد<div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;"><b>فدریکو گارسیا لورکا</b></span> درخشانترین چهرهی شعر اسپانیا و در همان حال یکی از نامدارترین شاعران جهان است. شهرتی که نه تنها از شعر پرمایهی او، که از زندهگی ِ پُرشور و مرگ جنایت بارش نیز به همان اندازه آب میخورد.</div><div style="text-align: right;">به سال ۱۸۹۹ در فونته واکه روس ــ دشت حاصلخیز غرناطه ــ در چندکیلومتری ِ شمال شرقی ِ شهر گرانادا به جهان آمد. در خانوادهیی که پدر، روستایی ِ مرفهی بود و مادر، زنی متشخص و درس خوانده. تا چهارسالهگی رنجور و بیمار بود، نمیتوانست راه برود و به بازیهای کودکانه رغبتی نشان نمیداد اما به شنیدن افسانهها و قصههایی که خدمتکاران وروستاییان میگفتند و ترانههایی که کولیان میخواندند شوقی عجیبداشت. این افسانهها و ترانهها را عمیقاً به خاطر میسپرد، آنها را با تخیل نیرومند خویش بازسازی میکرد و بعدها به گرتهی آنها نمایش وارههایی میساخت و در دستگاه خیمه شب بازی ِ خود که از شهر گرانادا خریده بود برای اهل خانه اجرا میکرد.</div><div style="text-align: right;">عشق آتشین لورکا به هنر نمایش هرگز در او کاستی نپذیرفت و همین عشق سرشار بود که او را علیرغم عمر بسیار کوتاهش به خلق نمایشنامههای جاویدانی چون عروسی ِ خون، یرما، خانهی برناردا آلبا و زن پتیارهی پینهدوز رهنمون شد که باری شگفتانگیز از سنتهای اسپانیا و شعر پُر توش و توان لورکا را یک جا بر دوش میبرد.فدريکو گارسيا لورکا درخشانترين چهره شعر اسپانيا و در همان حال يکی از نامدارترين شاعران جهان است. شهرتی که نه تنها از شعر پر مايه او که از زندگی پرشور و مرگ جنايتبارش نيز به همان اندازه آب می خورد. به سال 1899 در فونته کا واکه روس - دشت حاصلخيز غرناطه - در چند کيلومتری شمال شرقی گرانادا به جهان آمد. در خانواده ای که پدر روستايی مرفهی بود و مادر زنی متشخص و درس خوانده. تا چهار سالگی رنجور و بيمار بود، نمی توانست راه برود و به بازيهای کودکانه رغبتی نشان نمی داد. اما به شنيدن افسانه ها و قصه هايی که خدمتکاران و روستاييان می گفتند و ترانه هايی که کوليان می خواندند شوقی عجيب داشت. لورکا هرگز يک شاعر سياسی نبود اما نحوه برخوردش با تضادها و تعارضات درونی جامعه اسپانيا به گونه ای بود که وجود او را برای فاشيستهای هواخواه فرانکو تحمل ناپذير می کرد. و بی گمان چنين بود که در نخستين روزهای جنگ داخلی اسپانيا - در نيمه شب 19 اوت 1936 - به دست گروهی از اوباش فالانژ گرفتار شد و در تپه های شرقی گرانادا در فاصله کوتاهی از مزرعه زادگاهش به فجيعترين صورتی تير باران شد بی آنکه هرگز جسدش به دست آيد يا گورش شناخته شود</div><div style="text-align: right;"><a href="ht